Adhyaya 160

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्पाण्डुपुत्र मोक्षतीर्थमनुत्तमम् । सेवितं देवगन्धर्वैर्मुनिभिश्च तपोधनैः

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে পাণ্ডুপুত্ৰ! অনুত্তম মোক্ষতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত, যাক দেৱতা, গন্ধৰ্ব আৰু তপধন মুনিসকলে সেবা কৰে।

Verse 2

बहवस्तन्न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः । यत्र सिद्धा महाभागा ऋषयः सतपोधनाः

বহুতে বিষ্ণুৰ মায়াত বিমোহিত হৈ ইয়াক নাজানে; য’ত মহাভাগ সিদ্ধ ঋষিসকল, সত্যই তপধন, সিদ্ধি লাভ কৰিছে।

Verse 3

पुलस्त्यः पुलहो विद्वान्क्रतुश्चैव महामतिः । प्राचेतसो वसिष्ठश्च दक्षो नारद एव च

পুলস্ত্য, বিদ্বান পুলহ আৰু মহামতি ক্ৰতু; প্ৰাচেতস, বশিষ্ঠ, দক্ষ আৰু নাৰদ—এইসকলেই সেই তীৰ্থৰ পবিত্ৰ মহিমাৰ সৈতে যুক্ত।

Verse 4

एते चान्ये महाभागाः सप्तसाहस्रसंज्ञिताः । मोक्षं गताः सह सुतैस्तत्तीर्थं तेन मोक्षदम्

এইসকল আৰু আন মহাভাগ্যবান, ‘সপ্তসাহস্ৰ’ নামে খ্যাত, পুত্ৰসকলসহ মোক্ষ লাভ কৰিলে; সেয়ে সেই তীৰ্থ মোক্ষদাতা বুলি প্ৰসিদ্ধ।

Verse 5

तत्र प्रवाहमध्ये तु पतिता तमहा नदी । तत्र तत्सङ्गमं तीर्थं सर्वपापक्षयंकरम्

তাত মূল স্ৰোতৰ মাজত তমহা নদী আহি মিলিছে; সেই সঙ্গমত থকা তীৰ্থই সকলো পাপ ক্ষয় কৰে।

Verse 6

ऋग्यजुःसामसंज्ञानामभ्यस्तानां तु यत्फलम् । सम्यग्जप्त्वा तु विधिना गायत्रीं तत्र तल्लभेत्

ঋগ, যজুঃ আৰু সাম বেদৰ অভ্যাসে যি ফল লাভ হয়, সেই একে ফল তাত বিধিমতে গায়ত্ৰী মন্ত্র সঠিকভাবে জপ কৰিলে পোৱা যায়।

Verse 7

तत्र दत्तं हुतं जप्तं तीर्थसेवार्जितं फलम् । सर्वमक्षयतां याति मोक्षसाधनमुत्तमम्

তাত দান দিয়া, অগ্নিত হোম কৰি, মন্ত্র জপ কৰি আৰু তীৰ্থসেৱাৰে অৰ্জিত ফল—সকলো অক্ষয় হয়, মোক্ষ লাভৰ উত্তম সাধন হয়।

Verse 8

तत्र तीर्थे मृतानां तु संन्यासेन द्विजन्मनाम् । अनिवर्तिका गतिस्तेषां मोक्षतीर्थप्रभावतः

সেই তীৰ্থত সন্ন্যাস অৱস্থাত দেহ ত্যাগ কৰা দ্বিজসকলৰ গতি অনিবর্তিকা—অর্থাৎ পুনৰাগমনহীন—হয়; মোক্ষতীৰ্থৰ প্ৰভাৱতেই এই ফল লাভ হয়।

Verse 9

एष ते विधिरुद्दिष्टः संक्षेपेण मयानघ । व्युष्टिस्तीर्थस्य महती पुराणे याभिधीयते

হে অনঘ! এই বিধি মই তোমাক সংক্ষেপে ক’লোঁ; এই তীৰ্থৰ মহৎ বিস্তৃত বৰ্ণনা পুৰাণত যিদৰে কোৱা হৈছে, তাতেই বৰ্ণিত আছে।

Verse 160

। अध्याय

অধ্যায়। (অধ্যায়-সূচক চিহ্ন)