Adhyaya 152
এই সংক্ষিপ্ত ধৰ্মীয় বৰ্ণনাত মাৰ্কণ্ডেয় তীৰ্থযাত্ৰীক মহিমান্বিত ভাৰ্গলেশ্বৰ ধামলৈ আগবাঢ়িবলৈ উপদেশ দিয়ে। তেওঁ শংকৰক “জগতৰ প্ৰাণ” বুলি ক’লে আৰু কেবল তেওঁৰ স্মৰণমাত্ৰেই পাপ নাশ হয় (স্মৃতমাত্ৰ-অঘনাশন) বুলি প্ৰতিপাদন কৰে। তাৰ পিছত এই তীৰ্থৰ দুটা ফল কোৱা হৈছে—(১) যিয়ে তাত স্নান কৰি পৰমেশ্বৰক পূজা কৰে, সি অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে; (২) যিয়ে সেই তীৰ্থতে প্ৰাণত্যাগ কৰে, সি “অনিবর্তিকা গতি” পাই নিঃসন্দেহে ৰুদ্ৰলোক প্ৰাপ্ত হয়। ভক্তি, স্থান আৰু স্মৰণ—শৈৱ মোক্ষপথত শক্তিশালী সাধন বুলি এই অধ্যায়ে বুজাই দিয়ে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल भार्गलेश्वरमुत्तमम् । शङ्करं जगतः प्राणं स्मृतमात्राघनाशनम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ধৰাৰ পালক, উত্তম ভাৰ্গলেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত—শংকৰ, জগতৰ প্ৰাণস্বৰূপ, যাক স্মৰণ মাত্ৰেই পাপ নাশ হয়।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः
সেই তীৰ্থত যি মানুহে স্নান কৰি পৰমেশ্বৰক পূজা কৰে, তেওঁ অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফলসম পুণ্য লাভ কৰে।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करिष्यति । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
সেই তীৰ্থত যি কোনোবাই প্ৰাণত্যাগ কৰে, তাৰ গতি অনিবর্ত্য হয়; ৰুদ্ৰলোকৰ পৰা নিঃসন্দেহে পুনৰাগমন নাই।
Verse 152
। अध्याय
অধ্যায় (অধ্যায়-শিৰোনাম)