Adhyaya 147
এই অধ্যায়ত মাৰ্কণ্ডেয় মুনিয়ে মহীপাল/নৃপসত্তম ৰজাক উপদেশ দিয়ে কয়—ৰেৱা (নৰ্মদা) নদীৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত অতুল সিদ্ধেশ্বৰ তীৰ্থলৈ গমন কৰা। সেই স্থান অতি পৱিত্ৰ আৰু মঙ্গলদায়ক; তাত স্নান কৰি বৃষভধ্বজ ভগৱান শিৱক ভক্তিপূৰ্বক পূজা কৰিব লাগে। তীৰ্থত স্নান আৰু শিৱাৰাধনাই সকলো পাপ নাশ কৰে আৰু অশ্বমেধ যজ্ঞকাৰীৰ সমান পুণ্য দান কৰে বুলি কোৱা হৈছে। যত্নসহ স্নান কৰি শ্ৰাদ্ধ কৰিলে পিতৃসকল সম্পূৰ্ণ তৃপ্ত হয়—ইয়াক তীৰ্থফল ৰূপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। যি প্ৰাণী এই তীৰ্থত বা ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত অৱস্থাত মৃত্যু বৰণ কৰে, সি স্বভাৱতঃ দুখময় ‘গৰ্ভবাস’ৰ পুনৰাবৃত্তিৰ পৰা মুক্ত হয় বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছে। শেষত তীৰ্থজলত স্নানক পুনৰ্ভৱ-নিবৃত্তিৰ উপায় বুলি কৈ, শৈৱ ভক্তিৰ পৰিসৰত ইয়াক মোক্ষসাধক কৰ্ম ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: হে ভূমিপাল নৃপ, তেতিয়া নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত অনুত্তম সিদ্ধেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত—সেই তীৰ্থ অতি শোভাময়।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्
সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি বৃষভধ্বজ প্ৰভু শিৱক পূজা কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ অশ্বমেধ যজ্ঞকাৰীৰ প্ৰাপ্য গতি লাভ কৰে।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्
আৰু সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি পিতৃসন্তুষ্টিৰ বাবে যত্নসহ শ্ৰাদ্ধ কৰে, তাৰ দ্বাৰা (পিতৃৰ বাবে) কৰিবলগীয়া সকলো কৰ্ম সম্পন্ন বুলি গণ্য হয়।
Verse 4
तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन
হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, সেই তীৰ্থত যিসকল প্ৰাণীৰ মৃত্যু হয়, তেওঁলোকৰ বাবে পুনৰ গৰ্ভবাসৰ অৱস্থা কেতিয়াও উদ্ভৱ নহয়।
Verse 5
गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः
গৰ্ভবাস দুখৰ বাবেই, কেতিয়াও সুখৰ বাবে নহয়। কিন্তু সেই তীৰ্থৰ জলে স্নান কৰা জনৰ পুনৰ জন্মৰ সম্ভাৱনা নাথাকে।
Verse 147
। अध्याय
॥ অধ্যায় ॥ (অধ্যায়-সূচক চিহ্ন)