Adhyaya 145
এই অধ্যায়ত মাৰ্কণ্ডেয় ‘দেশৰ ৰক্ষক/নেতা’ক উদ্দেশ্য কৰি সংক্ষিপ্ত তত্ত্বোপদেশ দিয়ে অতুলনীয় শিৱতীৰ্থলৈ পথ দেখুৱায়। কোৱা হৈছে, শিৱতীৰ্থত দেৱদৰ্শন-মাত্ৰেই সকলো পাপ-কলুষ (সৰ্ব-কিল্বিষ) নাশ হয়। তাৰ পাছত ক্ৰোধজয় আৰু ইন্দ্ৰিয়-নিগ্ৰহসহ তীৰ্থস্নান কৰি মহাদেৱৰ পূজা কৰাৰ বিধান আছে; ইয়াৰ পুণ্য অগ্নিষ্টোম যজ্ঞৰ সমান বুলি বৰ্ণিত। পুনৰ ভক্তিসহ উপবাস (সোপবাস) কৰি শিৱপূজা কৰিলে সাধকৰ গতি অপৰিবর্তনীয় হয় আৰু শেষত ৰুদ্ৰলোকপ্ৰাপ্তি নিশ্চিত ফলৰূপে ঘোষণা কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल शीवतीर्थमनुत्तमम् । दर्शनाद्यस्य देवस्य मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ধৰাপাল, অনুত্তম শিৱ-তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। তাত থকা দেৱতাৰ দৰ্শন মাত্ৰেই সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি হয়।
Verse 2
शिवतीर्थे तु यः स्नात्वा जितक्रोधो जितेन्द्रियः । पूजयेत महादेवं सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्
যি শিৱ-তীৰ্থত স্নান কৰি ক্ৰোধ জয় কৰে, ইন্দ্ৰিয় সংযম কৰে, আৰু মহাদেৱক পূজা কৰে—সেইজন অগ্নিষ্টোম যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या सोपवासोऽर्चयेच्छिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
সেই তীৰ্থত যি ভক্তিভাৱে উপবাস কৰি শিৱক অৰ্চনা কৰে—তাৰ গতি অনিবর্তনীয় হয়; নিঃসন্দেহে সি ৰুদ্ৰলোক লাভ কৰে।
Verse 145
। अध्याय
অধ্যায় সমাপ্ত। এই অধ্যায় ইয়াতে শেষ হ’ল।