Adhyaya 144
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ৰজাশ্ৰোতাক সংক্ষিপ্ত ভ্ৰমণ-নিৰ্দেশৰ ধৰণে উপদেশ দিয়ে। তেওঁ শ্ৰোতাক “উৎকৃষ্ট” দ্বাদশী-তীৰ্থলৈ আগবাঢ়িবলৈ কয় আৰু সাধাৰণ ধৰ্মকর্মৰ ফল-ব্যৱস্থাৰ সৈতে চক্ৰতীৰ্থৰ অসাধাৰণ মহিমাৰ তুলনা কৰে। কোৱা হৈছে—সাধাৰণতে দান, জপ, হোম আৰু বলি/অৰ্পণৰ ফল সময়ৰ সৈতে ক্ষয় বা নিঃশেষ হ’ব পাৰে; কিন্তু চক্ৰতীৰ্থত কৰা কৰ্ম অক্ষয়, তাৰ পুণ্য কেতিয়াও কমে নাযায়। শেষত অতীত-ভৱিষ্যৎলৈকে বিস্তৃত এই তীৰ্থৰ পৰম মাহাত্ম্য বিশেষভাৱে স্পষ্ট আৰু সম্পূৰ্ণকৈ ব্যাখ্যা কৰা হ’ল বুলি উপসংহাৰ বাক্যৰে এই স্তুতি-অংশৰ সমাপ্তি ঘোষণা কৰা হয়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज द्वादशीतीर्थमुत्तमम् । क्षरन्ति सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাৰাজ, উত্তম দ্বাদশী তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। আন ঠাইত দান, জপ, হোম আৰু বলি-ক্ৰিয়াৰ ফল ক্ষয় হয়।
Verse 2
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम् । यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
কিন্তু, হে ৰাজেন্দ্ৰ, চক্ৰ তীৰ্থত যি কৰা হয় সেয়া কেতিয়াও ক্ষয় নহয়। অতীত হওক বা ভৱিষ্যৎ—এইয়াই তীৰ্থৰ পৰম মাহাত্ম্য।
Verse 3
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत
হে ভাৰত, সেই সকলো কথা মই তোমাক সম্পূৰ্ণৰূপে, পৃথক পৃথকভাৱে আৰু যথাযথ ক্ৰমে বৰ্ণনা কৰিলোঁ।
Verse 144
। अध्याय
অধ্যায় সমাপ্ত—এই অধ্যায় ইয়াতে শেষ হ’ল।