Adhyaya 135

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यत्सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं सर्वलोकेषु पूजितम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ ঠিক পাছতেই আছে আন এটা অনুত্তম সিদ্ধেশ্বৰ—সৰ্বগুণে বিভূষিত তীৰ্থ, যি সকলো লোকতে পূজিত।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युमारुद्रं प्रपूजयेत् । वाजपेयस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

সেই তীৰ্থত যিয়ে স্নান কৰি তাৰ পাছত উমা আৰু ৰুদ্ৰক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰে, সি বাজপেয় যজ্ঞৰ সমান উত্তম ফল লাভ কৰে।

Verse 3

तेन पुण्येन महता मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । अप्सरोगणसंवीतो जयशब्दादिमङ्गलैः

সেই মহান পুণ্যবলে, মৃত্যুৰ পাছত সি স্বৰ্গ লাভ কৰে; অপ্সৰাগণৰ দলেৰে বেষ্টিত হৈ ‘জয়’ আদি মঙ্গলধ্বনিত আদৰ পায়।

Verse 4

सहस्रवत्सरांस्तत्र क्रीडयित्वा यथासुखम् । धनधान्यसमोपेते कुले महति जायते

তাত হাজাৰ বছৰ যথাসুখে ক্ৰীড়া কৰি, তাৰ পাছত সি ধন-ধান্যে সমৃদ্ধ এক মহান কুলত জন্ম লয়।

Verse 5

पूज्यमानो नरश्रेष्ठ वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

নরশ্ৰেষ্ঠজন পূজিত হ’লে তেওঁ বেদ আৰু বেদাঙ্গত পাৰদৰ্শী হয়; ব্যাধি আৰু শোকৰ পৰা মুক্ত হৈ শত শৰৎ পৰ্যন্ত জীৱন লাভ কৰে।

Verse 135

। अध्याय

অধ্যায়—ইয়াৰ দ্বাৰা অধ্যায়ৰ সমাপ্তি সূচিত হয়।