Adhyaya 132

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र उत्तरे नर्मदातटे । सर्वपापहरं तीर्थं वाराहं नाम नामतः

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, নৰ্মদাৰ উত্তৰ তীৰলৈ যোৱা উচিত; নামত প্ৰখ্যাত ‘ৱাৰাহ’ তীৰ্থ সকলো পাপ হৰণ কৰে।

Verse 2

तत्र देवो जगद्धाता वाराहं रूपमास्थितः । स्थितो लोकहितार्थाय संसारार्णवतारकः

তাত জগতৰ ধাতা দেৱে ৱাৰাহ ৰূপ ধাৰণ কৰি অৱস্থিত; লোকহিতৰ বাবে স্থিত, সংসাৰ-সাগৰৰ পৰা পাৰ কৰোৱা ত্ৰাতা।

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्धरणीधरम् । गन्धमाल्यविशेषैश्च जयशब्दादिमङ्गलैः

সেই তীৰ্থত যিয়ে স্নান কৰি ধৰণীধৰ (ৱাৰাহ)ক পূজা কৰে, উৎকৃষ্ট গন্ধ-মাল্য অৰ্পণ কৰে, আৰু ‘জয়’ আদি মঙ্গলধ্বনি উচ্চাৰে—

Verse 4

उपवासपरो भूत्वा द्वादश्यां नृपसत्तम । वृषलाः पापकर्माणस्तथैवान्धपिशाचिनः

হে নৃপসত্তম, দ্বাদশীত উপবাসত নিবিষ্ট হওক; আৰু অশুচি, পাপকর্মী বৃষল, তদ্ৰূপ অন্ধ পিশাচ-স্বভাৱৰ তামসিক সঙ্গ এৰাই চলক।

Verse 5

आलापाद्गात्रसंपर्कान्निःश्वासात्सहभोजनात् । पापं संक्रमते यस्मात्तस्मात्तान् परिवर्जयेत्

আলাপ, দেহ-স্পৰ্শ, একে শ্বাস লোৱা আৰু একেলগে ভোজন কৰাৰ দ্বাৰা পাপ সংক্রমিত হয়; সেয়ে তেনে লোকক পৰিহাৰ কৰা উচিত।

Verse 6

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या यथाशक्त्या यथाविधि । रात्रौ जागरणं कार्यं कथायां तत्र भारत

ভক্তিৰে, নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে আৰু বিধি মতে ব্ৰাহ্মণসকলক পূজা কৰা উচিত। হে ভাৰত, ৰাতি কথাত জাগৰণ কৰা উচিত।

Verse 7

प्रभाते विमले स्नात्वा तत्र तीर्थे जगद्गुरुम् । ये पश्यन्ति जितक्रोधास्ते मुक्ताः सर्वपातकैः

পবিত্ৰ প্ৰভাতে, সেই নিৰ্মল তীৰ্থত স্নান কৰি, যিসকলে ক্ৰোধ জয় কৰিছে তেওঁলোকে তাত জগদ্গুৰুক দৰ্শন কৰে; তেওঁলোক সকলো পাপ-পতনৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 8

यथा तु दृष्ट्वा भुजगाः सुपर्णं नश्यन्ति मुक्त्वा विषमुग्रतेजः । नश्यन्ति पापानि तथैव शीघ्रं दृष्ट्वा मुखं शूकररूपिणस्तु

যেনেকৈ গৰুড়ক দেখি সাপবোৰ ভয়ংকৰ বিষ আৰু উগ্ৰ তেজ ত্যাগ কৰি নাশ হয়, তেনেকৈ শূকৰ-ৰূপ ধাৰণ কৰা প্ৰভুৰ মুখ দৰ্শন কৰিলেই পাপ শীঘ্ৰে নাশ হয়।

Verse 9

नभोगतं नश्यति चान्धकारं दृष्ट्वा रविं देववरं तथैव । नश्यन्ति पापानि सुदुस्तराणि दृष्ट्वा मुखं पार्थ धराधरस्य

যেনেকৈ আকাশৰ অন্ধকাৰ দেৱশ্ৰেষ্ঠ সূৰ্যক দেখি নাশ হয়, তেনেকৈ, হে পাৰ্থ, ধৰাধৰ (বিষ্ণু)ৰ মুখ দৰ্শন কৰিলেই অতি দুস্তৰ পাপো নাশ হয়।

Verse 10

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने । नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

যাৰ জনাৰ্দনত ভক্তি আছে, তাৰ বহু মন্ত্ৰৰ কি প্ৰয়োজন? “নমো নাৰায়ণায়” এই মন্ত্ৰ সকলো উদ্দেশ্য সিদ্ধ কৰে।

Verse 11

एकोऽपि कृष्णस्य कृतः प्रणामो दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः । दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय

কৃষ্ণক কৰা একোটা প্ৰণামো দহটা অশ্বমেধ যজ্ঞৰ অন্তিম অৱভৃথ স্নানৰ সমান। দহ অশ্বমেধ কৰা জন পুনৰ জন্মলৈ ঘূৰে, কিন্তু কৃষ্ণক প্ৰণাম কৰা জন পুনৰ্ভৱ নাপায়।

Verse 12

ध्यायमाना महात्मानो रूपं नारायणं हरेः । ये त्यजन्ति स्वकं देहं तत्र तीर्थे जितेन्द्रियाः

যিসকল মহাত্মা জিতেন্দ্ৰিয় হৈ হৰিৰ নাৰায়ণ-ৰূপ ধ্যান কৰে আৰু সেই তীৰ্থতে নিজৰ দেহ ত্যাগ কৰে,

Verse 13

ते गच्छन्त्यमलं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्षराक्षरविनिर्मुक्तं तद्विष्णोः परमं पदम्

তেওঁলোকে নিৰ্মল ধামলৈ গমন কৰে, যি দেৱতাসকলৰ বাবেও দুষ্প্ৰাপ্য; ক্ষৰ আৰু অক্ষৰ দুয়োটাৰ পৰা মুক্ত—সেইয়াই বিষ্ণুৰ পৰম পদ।

Verse 132

अध्याय

অধ্যায়: ই এক অধ্যায়-শিৰোনাম বা পাণ্ডুলিপিৰ চিহ্ন।