Adhyaya 130
এই অধ্যায়ত ঋষি মাৰ্কণ্ডেয় ৰেৱা/নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত ‘দেৱতীৰ্থ’ নামৰ অতুল পুণ্যতীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। তাত দেৱগণ সমবেত হয় আৰু পৰমেশ্বৰ সেই স্থানত প্ৰসন্ন হয়—এই দিৱ্য দৃষ্টান্তে তীৰ্থৰ পৱিত্ৰতা প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ইয়াত যাত্ৰীজনৰ নৈতিক যোগ্যতাও কোৱা হৈছে: তীৰ্থস্নান কাম (আসক্তি) আৰু ক্ৰোধ ত্যাগ কৰি, শুদ্ধ অন্তঃকৰণে কৰিব লাগে। এইদৰে স্নান কৰিলে সহস্ৰ গোধনৰ ফলৰ সমান নিশ্চিত পুণ্য লাভ হয় বুলি ফলশ্ৰুতি ঘোষণা কৰে; বাহ্য আচাৰৰ সৈতে অন্তৰৰ সংযম একেলগে থাকিব লাগিব বুলি উপদেশ দিয়ে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले देवतीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवैः समागत्य तोषितः परमेश्वरः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অনুত্তম দেবতীৰ্থ আছে। তাত দেৱতাসকল সমবেত হৈ পৰমেশ্বৰ শিৱক সন্তুষ্ট কৰিলে।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कामक्रोधविवर्जितः । स लभेन्नात्र सन्देहो गोसहस्रफलं ध्रुवम्
সেই তীৰ্থত যি জনে কাম আৰু ক্ৰোধ ত্যাগ কৰি স্নান কৰে, তেওঁ নিশ্চয়েই হাজাৰ গৰু দান কৰাৰ ফল লাভ কৰে—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।
Verse 130
। अध्याय
ইয়াতে অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।