Adhyaya 129

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल ब्रह्मतीर्थमनुत्तमम् । अन्येषां चैव तीर्थानां परात्परतरं महत्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: হে মহীপাল ৰাজন, তেতিয়া তুমি অনুত্তম ব্ৰহ্ম-তীৰ্থলৈ যোৱা; ই মহৎ, আৰু আন সকলো তীৰ্থতকৈও পৰমোচ্চ।

Verse 2

तत्र तीर्थे सुरश्रेष्ठो ब्रह्मा लोकपितामहः । चतुर्णामपि वर्णानां नर्मदातटमाश्रितः

সেই তীৰ্থত দেৱশ্ৰেষ্ঠ লোকপিতামহ ব্ৰহ্মা অৱস্থিত; নর্মদাৰ তীৰত আশ্ৰয় লৈ চাৰিও বৰ্ণৰ বাবে আশ্ৰয়স্থান হৈ আছে।

Verse 3

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम् । तत्क्षालयति देवेशो दर्शनादेव पातकम्

বাক্য, মন আৰু কৰ্মেৰে—পূৰ্বে কৰা যি পাপ—সেয়া দেৱেশ্বৰ দ্বাৰা ধুই পেলোৱা হয়; কেৱল দৰ্শনতেই পাপৰ কলংক নাশ হয়।

Verse 4

श्रुतिस्मृत्युदितान्येव तत्र स्नात्वा द्विजर्षभाः । प्रायश्चित्तानि कुर्वन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, তাত স্নান কৰি লোকসকলে শ্ৰুতি-স্মৃতিত কোৱা প্ৰায়শ্চিত্তসমূহ পালন কৰে; আৰু তেওঁলোকৰ বাবে ত্ৰিৱিষ্টপ (স্বৰ্গ)ত বাস লাভ হয়।

Verse 5

ये पुनः शास्त्रमुत्सृज्य कामलोभप्रपीडिताः । प्रायश्चित्तं वदिष्यन्ति ते वै निरयगामिनः

কিন্তু যিসকলে শাস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি কাম-লোভে পীড়িত হৈ নিজৰ মতে প্ৰায়শ্চিত্ত ঘোষণা কৰে, তেওঁলোক নিশ্চয় নৰকগামী হয়।

Verse 6

स्नात्वादौ पातकी ब्रह्मन्नत्वा तु कीर्तयेदघम् । तस्य तन्नश्यते क्षिप्रं तमः सूर्योदये यथा

হে ব্ৰাহ্মণ! পাপীজনেও তাত প্ৰথমে স্নান কৰি, তাৰপিছত প্ৰণাম কৰি নিজৰ অপৰাধ স্বীকাৰ কৰি বৰ্ণনা কৰা উচিত; তেতিয়া সেই পাপ শীঘ্ৰে নাশ হয়, যেন সূৰ্যোদয়ত অন্ধকাৰ লয় পায়।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

যি কোনো ব্যক্তি সেই তীৰ্থত স্নান কৰি পিতৃ-দেৱতাসকলক পূজা কৰে, সি অগ্নিষ্টোম যজ্ঞৰ সৰ্বোত্তম ফল লাভ কৰে।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यद्दानं ब्रह्मोद्दिश्य प्रयच्छति । तदक्षयफलं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

সেই তীৰ্থত ব্ৰহ্মাক মনত ধৰি যি দান দিয়া হয়, তাৰ ফল সম্পূৰ্ণ অক্ষয় হয়—এইদৰে শংকৰে ক’লে।

Verse 9

गायत्रीसारमात्रोऽपि तत्र यः क्रियते जपः । ऋग्यजुःसामसहितः स भवेन्नात्र संशयः

তাত যদি কোনোবাই গায়ত্ৰীৰ কেৱল সাৰ-মাত্ৰ জপো কৰে, সেই জপ ঋগ্, যজুঃ আৰু সামৰ শক্তিৰে সংযুক্ত হয়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 10

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजेद्देहं सुदुस्त्यजम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य ब्रह्मलोकान्न संशयः

সেই তীৰ্থত যি কোনোবাই ভক্তিভাৱে ত্যাগ কৰিবলৈ অতি কঠিন এই দেহ ত্যাগ কৰে, তাৰ গতি অনিবর্তনীয় হয়—নিশ্চয়েই সি ব্ৰহ্মলোক লাভ কৰে।

Verse 11

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति ब्रह्मतीर्थे च देहिनाम् । तावद्वर्षसहस्राणि देवलोके महीयते

যিমান দিন দেহধাৰীৰ অস্থিসমূহ ব্ৰহ্মতীৰ্থত স্থিত থাকে, সিমান হাজাৰ হাজাৰ বছৰলৈ তেওঁ দেৱলোকত সন্মানিত আৰু মহিমান্বিত হয়।

Verse 12

अवतीर्णस्ततो लोके ब्रह्मज्ञो जायते कुले । उत्तमः सर्ववर्णानां देवानामिव देवता

পুনৰায় লোকত অৱতীৰ্ণ হলে, তেওঁ ব্ৰহ্মজ্ঞ হৈ এক কুলত জন্ম লয়; সকলো বৰ্ণৰ মাজত উত্তম, যেন দেৱসকলৰ মাজত দেৱতা।

Verse 13

विद्यास्थानानि सर्वाणि वेत्ति वेदाङ्गपारगः । जायते पूजितो लोके राजभिः स न संशयः

তেওঁ সকলো বিদ্যাস্থান জানে, বেদাঙ্গসহ বেদত পাৰগ হয়; লোকত পূজিত হয়, ৰজাসকলেও সন্মান কৰে—ইয়াত সন্দেহ নাই।

Verse 14

पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं ब्रह्मतीर्थप्रभावतः

পুত্ৰ-পৌত্ৰেৰে সমন্বিত, সকলো ব্যাধিৰ পৰা মুক্ত হৈ, ব্ৰহ্মতীৰ্থৰ প্ৰভাৱত তেওঁ সম্পূৰ্ণ এশ বছৰৰো অধিক জীৱন যাপন কৰে।

Verse 15

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थं ज्ञानवतां वरम् । ये पश्यन्ति महात्मानो ह्यमृतत्वं प्रयान्ति ते

এই তীৰ্থ পবিত্ৰ, পাপনাশক, জ্ঞানৱানসকলৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ; যিসকল মহাত্মাই ইয়াৰ দৰ্শন কৰে, তেওঁলোকে নিশ্চয়েই অমৰতালৈ গমন কৰে।

Verse 129

। अध्याय

ইয়াতে অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।