Adhyaya 128

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र भृकुटेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो भृगुः परमकोपनः

মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, উত্তম ভৃকুটেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত; য’ত মহাভাগ সিদ্ধ ভৃগু—প্ৰচণ্ড ক্ৰোধে প্ৰসিদ্ধ—সিদ্ধি লাভ কৰিছিল।

Verse 2

तेन वर्षशतं साग्रं तपश्चीर्णं पुरानघ । पुत्रार्थं वरयामास पुत्रं पुत्रवतां वरः

হে নিৰ্দোষ, তেওঁ পূৰ্বে এশ বছৰৰো অধিক কাল তপস্যা কৰিছিল; পুত্ৰ কামনাৰে, পিতাসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ সেইজনেই পুত্ৰৰ বৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।

Verse 3

वरो दत्तो महाभाग देवेनान्धकघातिना । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

হে মহাভাগ, অন্ধক-বধকাৰী দেৱতাই সেই বৰ দান কৰিলে। আৰু যি কোনোবাই সেই তীৰ্থত স্নান কৰি পৰমেশ্বৰক পূজা কৰে…

Verse 4

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । भृकुटेशं तु यः कश्चिद्घृतेन मधुना सह

তেওঁ অগ্নিষ্টোম যজ্ঞৰ ফল অষ্টগুণ লাভ কৰিব। আৰু যি কোনোবাই ঘি আৰু মধুৰ সৈতে ভৃকুটেশৰ পূজা কৰে…

Verse 5

पुत्रार्थी स्नापयेद्भक्त्या स लभेत्पुत्रमीप्सितम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय काञ्चनम्

যি পুত্ৰ কামনা কৰে, সি ভক্তিভাৱে ভৃকুটেশৰ বিধিপূৰ্বক স্নান কৰাওক; তেনে ইচ্ছিত পুত্ৰ লাভ কৰে। আৰু যি সেই তীৰ্থত স্নান কৰি ব্ৰাহ্মণক সোণ দান কৰে…

Verse 6

गोदानं वा महीं वापि तस्य पुण्यफलं शृणु

গোদান হওক বা ভূমিদান হওক—সেই কৰ্মৰ পুণ্যফল শুনা।

Verse 7

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता पृथ्वी न सन्देहस्तेन सर्वा नृपोत्तम

হে নৃপোত্তম, সি সাগৰ আৰু গুহাসহ, পৰ্বত, বন আৰু উপবনসহ সমগ্ৰ পৃথিৱী দান কৰিলে—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 8

तेन दानेन स स्वर्गे क्रीडयित्वा यथासुखम् । मर्त्ये भवति राजेन्द्रो ब्राह्मणो वा सुपूजितः

সেই দানৰ বলত সি স্বৰ্গত নিজৰ ইচ্ছামতে সুখে ক্ৰীড়া কৰে; আৰু মর্ত্যলৈ ঘূৰি আহি, হে ৰাজেন্দ্ৰ, সি হয় ৰজাসকলৰ অধিপতি হয়, নতুবা অতি পূজিত ব্ৰাহ্মণ হয়।

Verse 128

। अध्याय

অধ্যায় সমাপ্ত।