Adhyaya 127
এই অধ্যায়ত ৰেৱাখণ্ডৰ যাত্ৰা-উপদেশৰূপে মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ৰজাক কয়—অনুপম আৰু পৰম পৱিত্ৰ তীৰ্থ অগ্নিতীৰ্থলৈ গমন কৰা। পক্ষৰ আৰম্ভণিতে তাত তীৰ্থস্নান কৰাৰ বিধান দিয়া হৈছে; এই স্নানে সকলো কিল্বিষ, পাপ আৰু আচাৰগত অশুচিতা নাশ হয় বুলি কোৱা হৈছে। তাৰ পাছত কন্যাদান-ধৰ্মৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণিত—যথাশক্তি অলংকৃত কন্যাক দান কৰিলে মহাপুণ্য লাভ হয়। এই ফলক অগ্নীষ্টোম আৰু অতিরাত্ৰ আদি সোমযাগৰ ফলৰ সৈতে তুলনা কৰি, তাক অসাধাৰণভাৱে বহু গুণ অধিক বুলি ফলশ্ৰুতি প্ৰকাশ কৰে। শেষত দাতাৰ পুণ্য বংশ-পরম্পৰালৈ বিস্তাৰিত—সন্তানধাৰাৰ অবিচ্ছিন্নতাৰ অনুপাতে (কেশ-গণনাৰ উপমাৰে) দাতা শিৱলোকলৈ আৰোহণ কৰে বুলি শৈৱ ভাবত কোৱা হৈছে। এইদৰে সামাজিক ধাৰাবাহিকতা, দানকৰ্তব্য আৰু মোক্ষ-প্ৰতিশ্ৰুতি একেলগে সংযুক্ত হৈছে।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, অনুত্তম অগ্নিতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। পক্ষৰ আৰম্ভণিতে তাত স্নান কৰিলে সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি লাভ হয়।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम
সেই তীৰ্থত যি কোনোবাই নিজে অলংকৃত কৰা কন্যাক দান (বিবাহ) কৰে, হে নৰোত্তম, তাৰ বাবে ঘোষিত ফল এতিয়া শুনা।
Verse 3
अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्
যথাশক্তি অলংকৃত কন্যা দান কৰিলে পুৰুষে শতগুণৰ ওপৰত শতগুণ বৃদ্ধি পোৱা ফল লাভ কৰে—অগ্নিষ্টোম আৰু অতিরাত্ৰ যজ্ঞৰ পুণ্যকো অতিক্ৰম কৰি।
Verse 4
तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्
তাইৰ পুত্ৰ-প্ৰপৌত্ৰৰ সংখ্যা যিমান—দেহৰ ৰোমৰ দৰে অগণন—সেই মাপ অনুসাৰে সি শিৱলোকত পৰম গতি লাভ কৰে।
Verse 127
। अध्याय
॥ অধ্যায় সমাপ্ত ॥