Adhyaya 123
এই অধ্যায়ত মুনি মাৰ্কণ্ডেয় ৰজাক উদ্দেশ্য কৰি কৰ্মদী-তীৰ্থৰ সংক্ষিপ্ত মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। তেওঁ শ্ৰোতাক সেই শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থলৈ গমন কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে, য’ত মহাবলী গণনাথ বিঘ্নেশৰ সান্নিধ্য আছে বুলি কোৱা হয়। কোৱা হৈছে যে তাত স্নান কৰিলে, আৰু বিশেষকৈ চতুৰ্থীৰ দিন উপবাসসহ স্নান কৰিলে, সাত জন্মৰ বিঘ্ন শান্ত হয়। সেই স্থানত দান কৰিলে অক্ষয় ফল লাভ হয়—এই কথা সন্দেহহীন ধৰ্মবচন ৰূপে স্থাপন কৰা হৈছে; এইদৰে তীৰ্থযাত্ৰা, চতুৰ্থী-নিয়ম আৰু দানধৰ্ম বিঘ্নেশৰ কৃপাৰে বিঘ্ননাশ তত্ত্বৰ সৈতে সংযুক্ত হয়।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कर्मदीतीर्थमुत्तमम् । यत्र तिष्ठति विघ्नेशो गणनाथो महाबलः
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: হে ৰাজেন্দ্ৰ, তাৰ পাছত উত্তম কৰ্মদী তীৰ্থলৈ যাবা, য’ত মহাবলী গণনাথ বিঘ্নেশ অধিষ্ঠান কৰে।
Verse 2
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्थ्यां वा ह्युपोषितः । विघ्नं न विद्यते तस्य सप्तजन्मनि भारत
সেই তীৰ্থত যি নৰে স্নান কৰে আৰু চতুৰ্থীত উপবাসো ৰাখে, হে ভাৰত, তাৰ সাত জন্মলৈ কোনো বিঘ্ন নঘটে।
Verse 3
तत्र तीर्थे हि यत्किंचिद्दीयते नृपसत्तम । तदक्षयफलं सर्वं जायते नात्र संशयः
হে নৃপসত্তম, সেই তীৰ্থত যি কোনো দান দিয়া হয়, সেয়া সকলো দিশতে অক্ষয় ফল প্ৰদান কৰে—ইয়াত সন্দেহ নাই।
Verse 123
। अध्याय
অধ্যায় সমাপ্ত (অধ্যায়-চিহ্ন)।