Adhyaya 12

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचो राजन्संहृष्टा ऋषयोऽभवन् । नर्मदां स्तोतुमारब्धाः कृताञ्जलिपुटा द्विजाः

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: এই বাক্য শুনি, হে ৰাজন, ঋষিসকল আনন্দিত হ’ল। কৃতাঞ্জলি কৰি, দ্বিজসকলে নর্মদাৰ স্তৱ গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

Verse 2

नमोऽस्तु ते पुण्यजले नमो मकरगामिनि । नमस्ते पापमोचिन्यै नमो देवि वरानने

নমস্কাৰ তোমাক, পুণ্যজলধাৰিণী; নমস্কাৰ তোমাক, মকৰগতিৰে প্ৰবাহিতা। নমস্কাৰ তোমাক, পাপমোচিনী; নমস্কাৰ, হে দেৱী, সুন্দৰ মুখধাৰিণী।

Verse 3

नमोऽस्तु ते पुण्यजलाश्रये शुभे विशुद्धसत्त्वं सुरसिद्धसेविते । नमोऽस्तु ते तीर्थगणैर्निषेविते नमोऽस्तु रुद्राङ्गसमुद्भवे वरे

নমস্কাৰ তোমাক, হে শুভা, পুণ্যজলৰ আশ্ৰয়; তোমাৰ স্বভাৱ সম্পূৰ্ণ বিশুদ্ধ, দেৱ আৰু সিদ্ধে সেৱা কৰে। নমস্কাৰ তোমাক, যাক তীৰ্থসমূহে নিতান্তে আশ্ৰয় কৰে। নমস্কাৰ তোমাক, হে শ্ৰেষ্ঠা, ৰুদ্ৰৰ অঙ্গৰ পৰা উদ্ভূতা পবিত্ৰ নদী।

Verse 4

नमोऽस्तु ते देवि समुद्रगामिनि नमोऽस्तु ते देवि वरप्रदे शिवे । नमोऽस्तु लोकद्वयसौख्यदायिनि ह्यनेकभूतौघसमाश्रितेऽनघे

নমস্কাৰ তোমাক, হে দেৱী, যি সমুদ্ৰলৈ গমন কৰে। নমস্কাৰ তোমাক, হে শিৱা দেৱী, বৰপ্ৰদায়িনী। নমস্কাৰ তোমাক, যি দুয়ো লোকত সুখ দান কৰে, আৰু অসংখ্য জীৱসমূহৰ আশ্ৰয়—হে নিষ্পাপা।

Verse 5

सरिद्वरे पापहरे विचित्रिते गन्धर्वयक्षोरगसेविताङ्गे । सनातनि प्राणिगणानुकम्पिनि मोक्षप्रदे देवि विधेहि शं नः

হে নদীসমূহৰ শ্ৰেষ্ঠা, পাপহৰিণী, বিচিত্ৰ শোভাৰে বিভূষিতা—যাৰ তীৰ গন্ধৰ্ব, যক্ষ আৰু নাগে সেৱা কৰে। হে সনাতনী, প্ৰাণীগণৰ প্ৰতি কৰুণাময়ী; হে মোক্ষপ্ৰদায়িনী দেৱী, আমাৰ বাবে কল্যাণ বিধান কৰা।

Verse 6

महागजैर्घमहिषैर्वराहैः संसेविते देवि महोर्मिमाले । नताः स्म सर्वे वरदे सुखप्रदे विमोचयास्मान्पशुपाशबन्धात्

হে দেৱি, মহা উৰ্মিৰ মালাৰে বিভূষিতা, মহাগজ, প্ৰবল মহিষ আৰু বৰাহেৰে সংসেৱিতা! আমি সকলোৱে তোমাক নমস্কাৰ কৰোঁ। হে বৰদায়িনী, সুখদায়িনী, পশু-পাশৰ বন্ধনৰ পৰা আমাক বিমোচন কৰা।

Verse 7

पापैरनेकैरशुभैर्विबद्धा भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्याः । महानिलोद्भूततरङ्गभूतं यावत्तवाम्भो हि न संस्पृशन्ति

যেতিয়ালৈকে মর্ত্যলোকৰ মানুহ বহু অশুভ পাপৰে বাঁধ খাই তোমাৰ জল স্পৰ্শ নকৰে—যাৰ তৰংগ মহাবায়ুৰে উদ্ভূত ৰূপৰ দৰে উঠি আহে—তেতিয়ালৈকে সিহঁতে নৰকসমূহত ঘূৰি ফুৰে।

Verse 8

अनेकदुःखौघभयार्दितानां पापैरनेकैरभिवेष्टितानाम् । गतिस्त्वमम्भोजसमानवक्रे द्वन्द्वैरनेकैरपि संवृतानाम्

বহু দুখৰ স্ৰোত আৰু ভয়ত পীড়িত, অসংখ্য পাপৰে আৱৃত, আৰু নানা দ্বন্দ্বৰ যুগলত ঢাক খোৱা লোকসকলৰ বাবে—হে পদ্মসম মুখবিশিষ্টা দেৱি—তুমিয়েই আশ্ৰয়, তুমিয়েই গতি।

Verse 9

नद्यश्च पूता विमला भवन्ति त्वां देवि सम्प्राप्य न संशयोऽत्र । दुःखातुराणामभयं ददासि शिष्टैरनेकैरभिपूजितासि

হে দেৱি, আন নদীবোৰো তোমাক প্ৰাপ্ত হৈ পবিত্ৰ আৰু বিমল হয়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। দুখে কাতৰ লোকক তুমি অভয় দিয়া, আৰু বহু শিষ্ট-বিদ্বান লোকে তোমাক পূজা কৰে।

Verse 10

स्पृष्टं करैश्चन्द्रमसो रवेश्च तदैव दद्यात्परमं पदं तु । यत्रोपलाः पुण्यजलाप्लुतास्ते शिवत्वमायान्ति किमत्र चित्रम्

যদি চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যৰ কৰ ইহাক স্পৰ্শ কৰে, তেন্তে ই তৎক্ষণাৎ পৰম পদ দান কৰে। য’ত তোমাৰ পুণ্যজলে স্নাত শিলাও শিৱত্ব লাভ কৰে—ইয়াত আশ্চৰ্য ক’ত?

Verse 11

भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्या दुःखातुराः पापपरीतदेहाः । महानिलोद्भूततरङ्गभङ्गं यावत्तवाम्भो न हि संश्रयन्ति

যিমানলৈকে পাপৰে আৱৃত, দুখে কাতৰ মৰ্ত্যসকলে মহাবতাহে উঠোৱা ভাঙি-পৰা ঢৌৱালা তোমাৰ পবিত্ৰ জলত আশ্ৰয় নলয়, তিমানলৈকে সিহঁতে নৰকসমূহত ভ্ৰমি থাকে।

Verse 12

। अध्याय

অধ্যায়—এইটো অধ্যায়-সমাপ্তিৰ পবিত্ৰ চিহ্ন।

Verse 13

सरांसि नद्यः क्षयमभ्युपेता घोरे युगेऽस्मिन् हि कलौ प्रदूषिते । त्वं भ्राजसे देवि जलौघपूर्णा दिवीव नक्षत्रपथे च गङ्गा

এই ভয়ংকৰ কলিযুগত, যেতিয়া সৰোবৰ আৰু নদীসমূহ ক্ষয় পাই অপবিত্ৰ হৈ পৰিছে, তেতিয়া তুমি একাই, হে দেবী, জলধাৰাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ দীপ্তিমান—আকাশৰ নক্ষত্ৰপথত জ্যোতিৰ্ময় দিৱ্য গঙ্গাৰ দৰে।

Verse 14

तव प्रसादाद्वरदे वरिष्ठे कालं यथेमं परिपालयित्वा । यामोऽथ रुद्रं तव सुप्रसादाद्वयं तथा त्वं कुरु वै प्रसादम्

হে বৰদায়িনীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠে, তোমাৰ প্ৰসাদে আমি এই সময়ক যথাবিধি পালন কৰি ৰক্ষা কৰোঁ। তাৰ পাছত তোমাৰ মহাপ্ৰসাদে আমি ৰুদ্ৰক লাভ কৰোঁ; সেয়ে তুমিো নিশ্চয় আমাৰ ওপৰত কৃপা কৰাঁ।

Verse 15

गतिस्त्वमम्बेव पितेव पुत्रांस्त्वं पाहि नो यावदिमं युगान्तम् । कालं त्वनावृष्टिहतं सुघोरं यावत्तरामस्तव सुप्रसादात्

তুমিয়েই আমাৰ গতি—মাতৃৰ দৰে, পিতৃৰ দৰে সন্তানসকলৰ প্ৰতি। এই যুগান্তলৈকে আমাক ৰক্ষা কৰা; যাতে তোমাৰ মহাপ্ৰসাদে অনাবৃষ্টিয়ে আঘাত কৰা এই অতি ভয়ংকৰ কালক আমি পাৰ হ’ব পাৰোঁ।

Verse 16

पठन्ति ये स्तोत्रमिदं द्विजेन्द्राः शृण्वन्ति ये चापि नराः प्रशान्ताः । ते यान्ति रुद्रं वृषसंयुतेन यानेन दिव्याम्बरभूषिताश्च

যিসকল দ্বিজশ্ৰেষ্ঠে এই স্তোত্ৰ পাঠ কৰে আৰু যিসকল শান্তচিত্ত নৰে ইয়াক শ্ৰৱণ কৰে, তেওঁলোকে দিব্য বস্ত্ৰে বিভূষিত হৈ, বৃষ-যোজিত দিব্য যানত আৰূঢ় হৈ ৰুদ্ৰলোকলৈ গমন কৰে।

Verse 17

ये स्तोत्रमेतत्सततं पठन्ति स्नात्वा तु तोये खलु नर्मदायाः । अन्ते हि तेषां सरिदुत्तमेयं गतिं विशुद्धामचिराद्ददाति

যিসকলে নর্মদাৰ জলে স্নান কৰি এই স্তোত্ৰ সদায় পাঠ কৰে, জীৱনৰ অন্তত এই সৰিদুত্তমা তেওঁলোকক অচিৰেই বিশুদ্ধ আৰু পবিত্ৰ গতি দান কৰে।

Verse 18

प्रातः समुत्थाय तथा शयानो यः कीर्तयेतानुदिनं स्तवं च । स मुक्तपापः सुविशुद्धदेहः समाश्रयं याति महेश्वरस्य

যি পুৱা উঠি বা শয়ন অৱস্থাতো প্ৰতিদিন এই স্তৱ কীৰ্তন কৰে, সি পাপমুক্ত হয়; অতি বিশুদ্ধ দেহ-চিত্ত লৈ মহেশ্বৰৰ শৰণ লাভ কৰে।