Adhyaya 119
মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ৰজাক উপদেশ দিয়ে কয়—ৰেৱা/নৰ্মদাৰ উত্তৰ তীৰত অৱস্থিত শ্ৰেষ্ঠ কল্হোডী-তীৰ্থলৈ গমন কৰা; ই সৰ্বপাপনাশক বুলি খ্যাত। এই স্থান প্ৰাচীন মুনিসকলে সকলো জীৱৰ মঙ্গলাৰ্থে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু নৰ্মদাৰ মহাজলৰ সংযোগে তপোবলৰ দ্বাৰা ইয়াৰ মহিমা অধিক উজ্জ্বল হৈছে—এনে বৰ্ণনা আছে। তাৰ পিছত কপিলা-তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বিশেষভাৱে কোৱা হয় আৰু কপিলা-দানৰ বিধান দিয়া হয়—বিশেষকৈ সদ্য প্ৰসূতা শুভলক্ষণযুক্ত কপিলা গাই উপবাসসহ, সংযমী স্বভাৱৰে, বিশেষত ক্ৰোধজয় কৰি দান কৰা উচিত। ভূমি, ধন, ধান্য, হাতী, ঘোঁৰা, সোণ আদি দানতকৈ কপিলা-দান সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বুলি দানতাৰতম্যত প্ৰতিপাদিত। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে—এই তীৰ্থত দান কৰিলে সাত জন্মৰ বাক্, মন আৰু দেহে কৰা পাপ নাশ হয়; দাতা অপ্সৰাসকলৰ প্ৰশংসিত বিষ্ণুলোক লাভ কৰে; গাইৰ ৰোমসংখ্যা অনুসাৰে দীঘলীয়া সময় স্বৰ্গসুখ ভোগ কৰে; আৰু পাছত মানৱজন্মত সমৃদ্ধ বংশত জন্ম লৈ বেদবিদ্যা, শাস্ত্ৰদক্ষতা, স্বাস্থ্য আৰু দীঘলীয়া আয়ু লাভ কৰে। শেষত কল্হোডী-তীৰ্থৰ পাপমোচন-শক্তি অতুল বুলি পুনৰ দৃঢ় কৰা হয়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, ৰেৱা (নর্মদা) নদীৰ উত্তৰ তীৰত থকা উত্তম কহ্লোডী তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—ই সকলো পাপ বিনাশ কৰে।
Verse 2
हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि
সকলো প্ৰাণীৰ মঙ্গলৰ বাবে ঋষিসকলে প্ৰাচীন কালতে ইয়াক স্থাপন কৰিছিল; আৰু তপস্যাৰ বলত ইয়াক উত্থাপন কৰি নর্মদাৰ মহাজলত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
Verse 3
स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्
যি জনে কপিলাতীৰ্থত স্নান কৰি কপিলা (হালধীয়া-বাদামী) গাই দান কৰে, আৰু এই দিব্য আখ্যানো শুনে—হে ব্ৰাহ্মণসকল, তাৰ ফল কি হয় শুনা।
Verse 4
सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे
সকলো দানৰ ভিতৰত কপিলা-দানেই উত্তম। পূৰ্বে ঋষি-দেৱসমাগমত ব্ৰাহ্মণসকলে ইয়াক বিচাৰি উলিয়াই স্বীকৃতি দিছিল।
Verse 5
सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु
যি জনে সদ্য প্ৰসূতা শোভন কপিলা গাই দান কৰে—উপবাসে থাকি আৰু ক্ৰোধ জয় কৰি—তেওঁৰ পুণ্যফল শুনা।
Verse 6
ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः
হে মহাবাহো! তেওঁৰ দ্বাৰা সমুদ্ৰ আৰু গুহাসহ, পৰ্বত-অৰণ্য-উপবনসহ, নিঃসন্দেহে এই পৃথিৱীহে দান কৰা হ’ল।
Verse 7
वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप
হে নৃপ! কৰ্মেৰে পূৰ্বে কৰা বাক্য বা মনৰ যি পাপ, কপিলা গাই দান কৰিলে সেয়া নাশ হয়—সাত জন্মত সঞ্চিত পাপো।
Verse 8
भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्
ভূমিদান, ধন, ধান্য, হাতী-ঘোড়া, সোণ আদি—এইবোৰৰ কোনোটাই একেটা কপিলা-দানৰ পুণ্যৰ ষোড়শাংশৰো সমান নহয়।
Verse 9
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः
সেই তীৰ্থত নৰ এজনে স্নান কৰি যি কপিলা গাই দান কৰে, মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ বিষ্ণুপুৰলৈ যায়, অপ্সৰাগণে গীতে গীতে তেওঁৰ গুণ গায়।
Verse 10
यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्
হে ভাৰত! সেই গাইৰ—বাছুৰসহ—যিমান লোম আছে, সিমান হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি সি দীৰ্ঘকাল স্বৰ্গত ক্ৰীড়া কৰে।
Verse 11
ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले
তাৰ পাছত, নিৰ্ধাৰিত কাল শেষ হ’লে, সি ইয়ালৈ মানৱজন্মলৈ ঘূৰি আহে; ধন-ধান্যৰে সমৃদ্ধ হৈ, এক মহান আৰু সমৃদ্ধিশালী কুলত জন্ম লয়।
Verse 12
वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्
বেদবিদ্যাৰ বিধানমতে ব্ৰতসহ স্নান কৰি, সকলো শাস্ত্ৰত পাৰদৰ্শী হৈ, ব্যাধি আৰু শোকৰ পৰা মুক্ত হৈ, মানুহে শত শৰৎ (এটা পূৰ্ণ আশীৰ্বাদিত আয়ু) জীয়াই থাকে।
Verse 13
एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः
এইদৰে উত্তম কল্হোড়ী তীৰ্থ সম্পৰ্কে সকলো কথা তোমাক কোৱা হ’ল; ইয়াৰ বিধি পালন আৰু দৰ্শন কৰিলে মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।
Verse 119
। अध्याय
অধ্যায়—ইয়াৰ অৰ্থ অধ্যায়ৰ শিৰোনামা বা সমাপ্তিৰ সূচক।