Adhyaya 117
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ৰাজেন্দ্ৰক ত্ৰিলোচন তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। তীৰ্থখন পৰম পুণ্যদায়ক আৰু সকলো লোকৰ দ্বাৰা বন্দিত দেৱেশ ভগৱানৰ বিশেষ সান্নিধ্যস্থল বুলি কোৱা হৈছে। বিধি সহজ—তীৰ্থত স্নান কৰি ভক্তিভাৱে শংকৰৰ পূজা কৰা। এইদৰে পূজা কৰি যি ভক্ত দেহত্যাগ কৰে, সি নিঃসন্দেহে ৰুদ্ৰলোক লাভ কৰে—এইয়াই ফলশ্ৰুতি। আৰু কোৱা হয় যে কল্পক্ষয়ৰ পাছত সি পুনৰ প্ৰকাশ পাই বিচ্ছেদ নোহোৱাকৈ থাকে আৰু এশ বছৰ সন্মানিত হয়। পুৰাণীয় কালতত্ত্বৰ ভিতৰত তীৰ্থৰ প্ৰভাৱ এইদৰে স্থাপন কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, ত্ৰিলোচন নামৰ পুণ্য তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। তাত দেৱেশ্বৰ অৱস্থিত, যাক সকলো লোকেই নমস্কাৰ কৰে।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি ভক্তিভাৱে শংকৰক অৰ্চনা কৰে, সি মৃত্যুৰ পাছত ৰুদ্ৰৰ ধামলৈ যায়; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।
Verse 3
कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः
কল্পক্ষয় সম্পূৰ্ণ হ’লে, তাত ক্ৰীড়া কৰি সি পুনৰ ইয়ালৈ আহে; আৰু বিচ্ছেদ নোহোৱাকৈ শত বছৰ ধৰি থাকে, সকলোৰে দ্বাৰা পূজিত হয়।
Verse 117
। अध्याय
ইয়াত অধ্যায়ৰ সমাপ্তি-চিহ্ন।