Adhyaya 116
এই অধ্যায়ত মārkaṇḍeya ঋষিয়ে ৰজাক উদ্দেশ কৰি পাণ্ডু-তীৰ্থৰ সংক্ষিপ্ত তীৰ্থ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিছে। পাণ্ডু-তীৰ্থক সৰ্বপাৱন বুলি কোৱা হৈছে; তাত স্নান কৰিলে ‘সৰ্ব-কিল্বিষ’—সকলো অশুচিতা/অপৰাধ দূৰ হৈ মুক্তি লাভ হয়—এইটো মুখ্য বিধান। স্নানৰ পাছত শুদ্ধ হৈ কাঞ্চন-দান (সোণ দান) কৰিবলৈ নৈতিক-আচাৰগত নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে; ইয়াৰ ফলত ভ্ৰূণহত্যা আদি ঘোৰ পাপো নাশ হয় বুলি দৃঢ় ফলশ্ৰুতি আছে। লগতে পিণ্ড আৰু জল অৰ্পণ (পিণ্ডোদক-প্ৰদান) কৰিলে বাজপেয় যজ্ঞৰ সমান ফল পোৱা যায় আৰু পিতৃসকল আৰু পিতামহসকল আনন্দিত হয়। এইদৰে তীৰ্থযাত্ৰা, দান আৰু পিতৃকৰ্মক একেটা পুণ্যময় পথত পাণ্ডু-তীৰ্থক কেন্দ্ৰ কৰি একত্ৰ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । पाण्डुतीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपापविनाशनम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত পাণ্ডুতীৰ্থলৈ যাব লাগে, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে। হে ৰাজন, তাত স্নান কৰিলে মানুহ সকলো দোষ-কলুষৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दापयेत्काञ्चनं शुचिः । भ्रूणहत्यादिपापानि नश्यन्ते नात्र संशयः
সেই তীৰ্থত যি শুচি হৈ স্নান কৰি সোণ দান কৰায়, তাৰ ভ্ৰূণহত্যা আদি পাপ নাশ হয়; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।
Verse 3
पिण्डोदकप्रदानेन वाजपेयफलं लभेत् । पितरः पितामहाश्च नृत्यन्ते च प्रहर्षिताः
পিণ্ড আৰু উদক-তর্পণ দান কৰিলে বাজপেয় যজ্ঞৰ ফল লাভ হয়। পিতৃ আৰু পিতামহসকল প্ৰসন্ন হৈ আনন্দিত হয়—সঁচাকৈ, তেওঁলোকে উল্লাসে নৃত্য কৰে।
Verse 116
। अध्याय
ইয়াত অধ্যায়ৰ সমাপ্তি-চিহ্ন।