Adhyaya 114
এই অধ্যায়ত ঋষি মাৰ্কণ্ডেয় ৰজাক উদ্দেশ্য কৰি অয়োনিজ নামৰ অতি পুণ্য তীৰ্থলৈ যোৱাৰ সংক্ষিপ্ত নিৰ্দেশ দিয়ে। তীৰ্থখনৰ গুণ বৰ্ণিত—অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য, মহাপুণ্য, আৰু সকলো পাপৰ সম্পূৰ্ণ নাশ। সেই ঠাইত পালনীয় ন্যূনতম বিধি: অয়োনিজত স্নান কৰি পৰমেশ্বৰক পূজা কৰা, তাৰ পিছত পিতৃ আৰু দেৱতাৰ উদ্দেশে শ্ৰদ্ধাৰে তৰ্পণাদি কৰা। শেষত দৃঢ় ফলশ্ৰুতি—যি বিধিপূৰ্বক তাত প্ৰাণত্যাগ কৰে, সি ‘যোনি-দ্বাৰ’ অৰ্থাৎ পুনর্জন্মৰ দুৱাৰ এৰাই মুক্তিমুখী আশ্বাস লাভ কৰে; তীৰ্থাচৰণক নীতি-নিয়মযুক্ত সাধনা হিচাপে কৰ্মবন্ধনৰ পৰা মুক্তিৰ পথ বুলি দেখুওৱা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । अयोनिजं महापुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, পৰম শোভন তীৰ্থ অয়োনিজালৈ যোৱা উচিত—মহাপুণ্যদায়ক, সকলো পাপ বিনাশক।
Verse 2
अयोनिजे नरः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । पितृदेवार्चनं कृत्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
অয়োনিজাত নৰ স্নান কৰি পৰমেশ্বৰক পূজা কৰিব। পিতৃ আৰু দেৱতাৰ অৰ্চনা সম্পন্ন কৰিলে সি সকলো কিল্বিষৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु विधिना प्राणत्यागं करोति यः । स कदाचिन्महाराज योनिद्वारं न पश्यति
সেই তীৰ্থত যি বিধি অনুসাৰে প্ৰাণত্যাগ কৰে, হে মহাৰাজ, সি কেতিয়াও ‘যোনিদ্বাৰ’ নেদেখে—অৰ্থাৎ পুনৰ্জন্ম নাপায়।
Verse 114
। अध्याय
অধ্যায় সমাপ্ত — ইয়াতে অধ্যায়ৰ অন্ত।