Adhyaya 112
মাৰ্কণ্ডেয়ে ৰাজ-সংবাদীক নর্মদাৰ উত্তৰ তীৰত অৱস্থিত আঙ্গিৰসতীৰ্থলৈ যোৱাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে, তাক সৰ্বপাপ-বিনাশক আৰু সৰ্বলোক-পাৱন বুলি বৰ্ণনা কৰে। তাৰ পাছত তীৰ্থৰ উৎপত্তি-কথা কোৱা হয়—বেদজ্ঞ ব্ৰাহ্মণ ঋষি অঙ্গিৰাই যুগাৰম্ভত পুত্ৰলাভৰ উদ্দেশ্যে দীঘলীয়া তপস্যা কৰিছিল। ত্ৰিষৱণ স্নান, নিত্য দেবজপ, মহাদেৱ পূজা আৰু কৃচ্ছ্ৰ-চান্দ্ৰায়ণ আদি ব্ৰত-নিয়মেৰে শিৱক আৰাধনা কৰিছিল। বাৰ বছৰ তপস্যাৰ পাছত শিৱ প্ৰসন্ন হৈ বৰ দিবলৈ ক’লে। অঙ্গিৰাই বেদবিদ্যাসম্পন্ন, সংযমী আচৰণযুক্ত, বহু শাস্ত্ৰত নিপুণ, দেৱতাৰ মন্ত্ৰীসদৃশ আৰু সৰ্বত্র সন্মানিত এক উত্তম পুত্ৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। শিৱে বৰ দিয়া মাত্ৰে বৃহস্পতিৰ জন্ম হ’ল। কৃতজ্ঞতাৰে অঙ্গিৰাই সেই স্থানতে শংকৰৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে—এই তীৰ্থত স্নান আৰু শিৱপূজাই পাপ নাশ কৰে, দৰিদ্ৰক ধন আৰু নিঃসন্তানক সন্তান দিয়ে, ইষ্টকামনা পূৰ্ণ কৰে আৰু ভক্তক ৰুদ্ৰলোকলৈ নিয়ে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थमाङ्गिरसस्य तु । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापविनाशनम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় মুনিয়ে ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, নৰ্মদাৰ উত্তৰ তীৰত অৱস্থিত আঙিৰস তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত; ই সকলো পাপ বিনাশ কৰে।
Verse 2
पुरासीदङ्गिरानाम ब्राह्मणो वेदपारगः । पुत्रहेतोर्युगस्यादौ चचार विपुलं तपः
প্ৰাচীন কালত আঙিৰা নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণ আছিল, যি বেদত পাৰদৰ্শী আছিল। যুগৰ আৰম্ভণিতে পুত্ৰলাভৰ কামনাৰে তেওঁ বিপুল তপস্যা কৰিছিল।
Verse 3
नित्यं त्रिषवणस्नायी जपन्देवं सनातनम् । पूजयंश्च महादेवं कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः
তেওঁ নিত্য ত্ৰিসন্ধ্যাত স্নান কৰি সনাতন দেৱৰ জপ কৰিছিল। আৰু কৃচ্ছ্ৰ, চান্দ্ৰায়ণ আদি কঠোৰ ব্ৰত পালন কৰি মহাদেৱৰ পূজা কৰিছিল।
Verse 4
द्वादशाब्दे ततः पूर्णे तुतोष परमेश्वरः । वरेण छन्दयामास द्विजमाङ्गिरसं वरम्
এইদৰে বাৰ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাত পৰমেশ্বৰ সন্তুষ্ট হ’ল। তেওঁ বৰ দান কৰি উত্তম আঙিৰস ব্ৰাহ্মণক আনন্দিত কৰিলে।
Verse 5
वव्रे स तु महादेवं पुत्रं पुत्रवतां वरम् । वेदविद्याव्रतस्नातं सर्वशास्त्रविशारदम्
তেওঁ মহাদেৱৰ ওচৰত এজন পুত্ৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে—পুত্ৰৱানসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ—যি বেদবিদ্যাত আৰু ব্ৰতাচৰণত সিদ্ধ, স্নাতক আৰু সকলো শাস্ত্ৰত বিশাৰদ।
Verse 6
देवानां मन्त्रिणं राजन् सर्वलोकेषु पूजितम् । ब्रह्मलक्ष्म्याः सदावासमक्षयं चाव्ययं सुतम्
হে ৰাজন, মোক এনে পুত্ৰ দিয়া, যি দেৱতাসকলৰ মন্ত্ৰী হ’ব, সকলো লোকতে পূজিত; ব্ৰহ্ম-লক্ষ্মীৰ চিৰনিবাস, অক্ষয়, অব্যয় আৰু অবিনাশী।
Verse 7
तथाभिलषितः पुत्रः सर्वविद्याविशारदः । भविष्यति न सन्देहश्चैवमुक्त्वा ययौ हरः
তোমাৰ অভিলাষ অনুসাৰে তেনে পুত্ৰ হ’ব—সকলো বিদ্যাত বিশাৰদ; ইয়াত একো সন্দেহ নাই। এইদৰে কৈ হৰ (শিৱ) প্ৰস্থান কৰিলে।
Verse 8
वरैरङ्गिरसश्चापि बृहस्पतिरजायत । यथाभिलषितः पुत्रो वेदवेदाङ्गपारगः
সেই বৰসমূহৰ ফলত অঙ্গিৰসৰ ঘৰত বृहস্পতি জন্মিল—অভিলষিত পুত্ৰ, বেদ আৰু বেদাঙ্গত পাৰগ।
Verse 9
जाते पुत्रेऽङ्गिरास्तत्र स्थापयामास शङ्करम् । हृष्टतुष्टमना भूत्वा जगामोत्तरपर्वतम्
পুত্ৰ জন্ম হোৱাত অঙ্গিৰসে তাত শংকৰক প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে; তাৰপিছত হৃষ্ট-তুষ্টচিত্ত হৈ উত্তৰ পৰ্বতলৈ গ’ল।
Verse 10
तत्र चाङ्गिरसे तीर्थे यः स्नात्वा पूजयेच्छिवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति
সেই অঙ্গিৰস তীৰ্থত যি স্নান কৰি শিৱক পূজা কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ ৰুদ্ৰলোকলৈ গমন কৰে।
Verse 11
अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । इच्छते यश्च यं कामं स तं लभति मानवः
নিসন্তান লোকে পুত্ৰ লাভ কৰে; দৰিদ্ৰ ধন পায়। মানুহে যি কামনা কৰে, এই পবিত্ৰ পুণ্যৰ বলত সেয়াই লাভ হয়।
Verse 112
। अध्याय
অধ্যায় — ই অধ্যায়-সমাপ্তিৰ চিহ্ন।