Adhyaya 110
মাৰ্কণ্ডেয় শুদ্ধিদায়ক তীৰ্থযাত্ৰাৰ ক্ৰম বৰ্ণনা কৰে, যাৰ অন্ত চক্রতীৰ্থৰ ওচৰৰ এক বৈষ্ণৱ তীৰ্থত হয়; এই তীৰ্থ প্ৰাচীন কালত বিষ্ণু (জনাৰ্দন) স্থাপন কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। ভয়ংকৰ দানৱ-বধৰ পাছত, সেই সংঘৰ্ষৰ পৰা ৰৈ যোৱা দোষশেষ আৰু পাপফল নিবারণ কৰিবলৈ ভগৱানে এই তীৰ্থ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে—ইয়াই স্থান-মাহাত্ম্যৰ কাৰণকথা। ইয়াত ক্ৰোধজয় (জিতক্ৰোধ), কঠোৰ তপস্যা আৰু মৌনব্ৰতৰ বিশেষ মহত্ব কোৱা হৈছে; এনে সংযম দেৱ-দানৱৰ বাবেও সহজে অনুকৰণীয় নহয়। তাৰ পাছত সংক্ষিপ্ত বিধান—স্নান, যোগ্য দ্বিজাতিলৈ দান, আৰু বিধিমতে জপ—ই তৎক্ষণাৎ গম্ভীৰ পাপো মোচন কৰি সাধকক বৈষ্ণৱ পদলৈ আগবঢ়াই নিয়ে বুলি নিশ্চিত কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । धौतपापं ततो गच्छेन्महापातकनाशनम् । समीपे चक्रतीर्थस्य विष्णुना निर्मितं पुरा
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পিছত পাপ ধুই পেলাই, মহাপাতক নাশক সেই তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—চক্রতীৰ্থৰ ওচৰত বিষ্ণুৱে প্ৰাচীন কালে স্থাপন কৰা পবিত্ৰ স্থান।
Verse 2
निहतैर्दानवैर्घोरैर्देवदेवो जनार्दनः । तत्पापस्य विनाशार्थं दानवान्तोद्भवस्य च
ভয়ংকৰ দানৱসকল নিধন হোৱাৰ পিছত, দেৱদেৱ জনাৰ্দনে সেই কৰ্মৰ পৰা উৎপন্ন পাপ বিনাশ আৰু দানৱ-উপদ্ৰৱ শান্ত কৰিবলৈ কাৰ্য কৰিলে।
Verse 3
तत्र तीर्थे जितक्रोधश्चचार विपुलं तपः । दुश्चरं मौनमास्थाय ह्यशक्यं देवदानवैः
সেই তীৰ্থত ক্ৰোধ জয় কৰি তেওঁ বিপুল তপস্যা কৰিলে; কঠোৰ মৌন-ব্ৰত গ্ৰহণ কৰিলে—যি দেৱ আৰু দানৱৰ পক্ষেও অসম্ভৱ।
Verse 4
स्नात्वा दत्त्वा द्विजातिभ्यो दानानि विविधानि च । तत्क्षणात्सुपापस्तु गतस्तद्वैष्णवं पदम्
স্নান কৰি আৰু দ্বিজসকলক নানাবিধ দান দিয়া মাত্রেই, অতি ঘোৰ পাপীয়েও সেই ক্ষণতে বৈষ্ণৱ পদ—বিষ্ণুৰ পৰম ধাম—লাভ কৰে।
Verse 5
एवं युक्तस्तु यस्तत्र पापं कृत्वा सुदारुणम् । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन मुच्यते सर्वपातकैः
এইদৰে বিধি-যুক্ত হৈ, যিজনে তাত অতি ভয়ংকৰ পাপো কৰি পেলায়, সি স্নান কৰি আৰু বিধান অনুসাৰে জপ কৰি সকলো পাতিক-পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 110
। अध्याय
অধ্যায় — অধ্যায়ৰ সমাপ্তি/চিহ্ন।