Adhyaya 107
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ৰেৱাখণ্ডৰ অন্তৰ্গত এক সংক্ষিপ্ত তীৰ্থ-উপদেশ ৰজাক প্ৰদান কৰে। তেওঁ শ্ৰোতাক মহিমান্বিত ভাণ্ডাৰী-তীৰ্থলৈ যাবলৈ কয় আৰু বৰ্ণনা কৰে যে তাত ধৰ্মফল ইমান প্ৰবল যে উনিশ যুগ পৰ্যন্ত ‘দাৰিদ্ৰ্যচ্ছেদ’—দাৰিদ্ৰ্যৰ বিনাশ—ঘটে। মাহাত্ম্যৰ কাৰণকথাত কুবেৰ (ধনদ) তাত তপস্যা কৰিছিল; পদ্মসম্ভৱ ব্ৰহ্মা প্ৰসন্ন হৈ সেই স্থানতে অল্প দান কৰিলেও ধন-ৰক্ষাৰ বৰ দিছিল। সেয়ে নিয়ম দিয়া হৈছে—যি ভক্তিভাৱে তাত গৈ স্নান কৰি দান কৰে, তাৰ ধনত ক্ষয় বা বাধা (বিত্ত-পরিচ্ছেদ) নাহে; সমৃদ্ধি সঞ্চয়ত নহয়, তীৰ্থযাত্ৰা, ভক্তি আৰু নিয়ত দানত স্থিৰ হয়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তেতিয়া, হে ৰাজেন্দ্ৰ, ভণ্ডাৰী-তীৰ্থ নামৰ উত্তম তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। ই উনৈশ যুগ ধৰি দাৰিদ্ৰ্য ছেদনকাৰী বুলি খ্যাত।
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
ধনদে তপস্যা কৰি পদ্মসম্ভৱক প্ৰসন্ন কৰিলে; আৰু তাতেই অল্প দানৰ দ্বাৰা নিজৰ ধনৰ ৰক্ষণ লাভ কৰিলে।
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
যি কোনো ভক্তিভাৱে তাত গৈ স্নান কৰি ধন দান কৰে, তাৰ ধনৰ কেতিয়াও ক্ষয় নহ’ব।
Verse 107
। अध्याय
অধ্যায় — ইতি অধ্যায়-চিহ্ন।