Adhyaya 105
এই অধ্যায়ত মুনি মাৰ্কণ্ডেয় ‘ৰাজেন্দ্ৰ’ক উদ্দেশ্য কৰি কৰঞ্জা তীৰ্থগমনৰ বিধি আৰু ফল সংক্ষেপে বৰ্ণনা কৰিছে। উপবাস পালন কৰি আৰু ইন্দ্ৰিয়সংযমেৰে কৰঞ্জালৈ গ’লে, তাত স্নানমাত্ৰেই সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে। তাৰ পাছত ভক্তিভাৱে মহাদেৱৰ পূজা আৰু শ্ৰদ্ধাৰে দান কৰাৰ ক্ৰম নিৰ্দেশিত। দানদ্ৰব্য হিচাপে সোণ, ৰূপ, মণি‑মুক্তা‑প্ৰবাল আদি, লগতে পাদুকা, ছাতি, শয্যা, আচ্ছাদন আদি উপযোগী বস্তুৰ উল্লেখ আছে। তীৰ্থসেৱা‑শৈৱপূজা‑দানধৰ্মৰ ফল ‘কোটি‑কোটি গুণ’ বুলি মহিমা কীৰ্তিত।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । करञ्जाख्यं ततो गच्छेत्सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र स्नात्वा तु राजेन्द्र सर्वपापैः प्रमुच्यते
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত উপবাসেৰে, ইন্দ্ৰিয় সংযম কৰি, কৰঞ্জা নামৰ স্থানলৈ যাব লাগে। হে ৰাজেন্দ্ৰ! তাত স্নান কৰিলে মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 2
अर्चयित्वा महादेवं दत्त्वा दानं तु भक्तितः । सुवर्णं रजतं वापि मणिमौक्तिकविद्रुमान्
মহাদেৱক অৰ্চনা কৰি আৰু ভক্তিভাৱে দান দি—সোণ, ৰূপ, অথবা মণি-মৌক্তিক আৰু বিদ্ৰুম (প্ৰবাল) আদি—
Verse 3
पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां प्रावरणानि च । कोटिकोटिगुणं सर्वं जायते नात्र संशयः
পাদুকা আৰু জোতা, ছত্ৰ, শয্যা আৰু আৱৰণ-বস্ত্ৰ—এই সকলো দান কোটিকোটি গুণে পুণ্যফল বৃদ্ধি কৰে; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।
Verse 105
। अध्याय
“অধ্যায়”—ই এক লিপিকৰ-চিহ্ন, অধ্যায়ৰ সীমা সূচায়।