Adhyaya 104

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পিছত, হে মহীপাল, উত্তম সৌৱৰ্ণশিলা তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—উত্তৰ তীৰত প্ৰখ্যাত, যি সকলো পাপ ক্ষয় কৰে।

Verse 2

समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः

পুৰাকালে মুনিসংঘে শতবাৰ পৰিক্ৰমা আৰু পূজাৰে এই স্থানক চাৰিওফালে পবিত্ৰ কৰিছিল। ৰেৱা (নৰ্মদা)ত ই এক দুষ্প্ৰাপ্য তীৰ্থস্থান, সঙ্গমৰ ওচৰত অৱস্থিত।

Verse 3

विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्

হে নৰাধিপ, এই পুণ্যক্ষেত্ৰ পৃথক কৰা, মাত্ৰ এক হাত পৰিমাণ বিস্তৃত। সৌৱৰ্ণশিলাত স্নান কৰি আৰু মহেশ্বৰ (শিৱ)ক পূজা কৰি…

Verse 4

नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा

দিব্য ভাস্কৰ দেৱক নমস্কাৰ কৰি, হুতাশন অগ্নিত হোম-আহুতি দিব লাগে—ঘৃতমিশ্ৰিত বিল্বফলেৰে, অথবা বিল্বপাত্ৰেৰে।

Verse 5

प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे

মোৰ ওপৰত জগন্নাথ প্ৰসন্ন হওক; মোৰ ব্যাধি নিশ্চয় নাশ হওক। দ্বিজ (ব্ৰাহ্মণ)ক সোণ দান কৰিলে যি ফল হয়, সেয়া মোৰ পৰা শুনা।

Verse 6

बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति

বহু সোণৰে সৈতে কৰা যজ্ঞৰ যি উত্তম ফল কোৱা হৈছে, সোণ দান কৰা জনে সেই সকলো ফলেই সম্পূৰ্ণৰূপে লাভ কৰে।

Verse 7

तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश

সেই দানে আত্মা পবিত্ৰ হয়; আৰু মৃত্যুৰ পাছত সি স্বৰ্গ লাভ কৰে। তাত সি ৰুদ্ৰৰ অনুচৰ হৈ চৌদ্দ ইন্দ্ৰৰ কাল পৰ্যন্ত থাকে।

Verse 8

ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्

তাৰ পাছত স্বৰ্গৰ পৰা অৱতৰি সি বিশুদ্ধ আৰু সুনামধন্য কুলত জন্ম লয়। ধন-ধান্যৰে সমৃদ্ধ হৈ সি পুনৰ সেই পবিত্ৰ জল স্মৰণ কৰে।

Verse 104

। अध्याय

অধ্যায় সমাপ্ত।