संहाररूप-प्रादुर्भावः (Manifestation of Śiva’s Saṃhāra-Form)
অধ্যায় ১২ত সনৎকুমাৰ নন্দীশ্বৰক কৰুণাৰে আৰু স্পষ্টভাৱে পৰৱৰ্তী ঘটনাসমূহ বৰ্ণনা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। তাৰ পিছত ক্ৰোধ আৰু সংকটৰ মুহূৰ্তত আকাশব্যাপী, অজেয় আৰু ভয়ংকৰ এক প্ৰকাশ উদ্ভৱ হয়, যাক শৈৱ তেজৰ পৰা জন্ম হোৱা বুলি কোৱা হৈছে। সেই প্ৰকাশ সূৰ্য বা অগ্নিৰ তেজ নহয়, বিজুলী বা চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ সৈতে তুলনীয়ো নহয়; বৰং অন্য সকলো পোহৰ শংকৰত লীন হয় বুলি প্ৰতিপাদিত। তাৰ পাছত দেবসমাজৰ মাজত জয়ধ্বনি আৰু মঙ্গলধ্বনি উঠাৰ সৈতে পৰমেশ্বৰ সংহাৰ-ৰূপে প্ৰকাশিত হয়—সহস্ৰবাহু, জটাধাৰী, চন্দ্ৰশেখৰ, দংশ্ট্ৰাকৰাল, বজ্ৰসম নখ, জ্বলি উঠা ৰূপ আৰু যুগান্ত-গর্জনাসদৃশ উপস্থিতি। গূঢ় শিক্ষা এই যে লয়ো ঈশ্বৰৰেই স্বৰূপ; ভয়ংকৰতা শিৱৰ ৰক্ষাকাৰী সার্বভৌমত্বৰ ঘোষণা, য’ত সকলো তেজ আৰু শক্তি একমাত্ৰ প্ৰভুৰ তেজত অধীন হয়।
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । नन्दीश्वर महाप्राज्ञ विज्ञातन्तदनन्तरम् । ममोपरि कृपां कृत्वा प्रीत्या त्वन्तद्वदाधुना
সনৎকুমাৰে ক’লে: হে মহাপ্ৰাজ্ঞ নন্দীশ্বৰ! তাৰ পিছত যি ঘটিল সেয়া জানি, এতিয়া মোৰ ওপৰত কৃপা কৰি স্নেহসহ সেই কথা কোৱা।
Verse 2
नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः क्रोधविह्वलः । निनदन्ननु वेगेन तं ग्रहीतुम्प्रचक्रमे
নন্দীশ্বৰ ক’লে—বীৰভদ্ৰৰ এই কথাত ক্ৰোধে বিহ্বল নৃসিংহ গম্ভীৰ গর্জন কৰি হঠাতে বেগেৰে তাক ধৰিবলৈ আগবাঢ়িল।
Verse 3
अत्रान्तरे महाघोरं प्रत्यक्षभयकारणम् । गगनव्यापि दुर्धर्षं शैवतेजस्समुद्भवम्
সেই মুহূৰ্ততে এক মহাঘোৰ সান্নিধ্য প্ৰকাশ পালে—প্ৰত্যক্ষ ভয়ৰ কাৰণ; আকাশব্যাপী, অদম্য, আৰু শৈৱ তেজৰ পৰা উদ্ভূত।
Verse 4
वीरभद्रस्य तद्रूमदृश्यन्तु ततः क्षणात् । तद्वै हिरण्मयं सौम्यं न सौरन्नाग्निसम्भवम्
তাৰ পাছত ক্ষণমাত্ৰতে তেওঁলোকে বীৰভদ্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সেই আশ্চৰ্য তেজ দেখিলে। সেয়া সোণালী আৰু সৌম্য—না সূৰ্যজনিত, না অগ্নিজনিত।
Verse 5
न तडिच्चन्द्रसदृशमनौपम्यम्महेश्वरम् । तदा तेजांसि सर्वाणि तस्मिंल्लीनानि शंकरे
সেই অনুপম মহেশ্বৰৰ তেজ ন বিদ্যুৎসম, ন চন্দ্ৰসম; তেতিয়া সকলো তেজ আৰু পোহৰ সেই শংকৰতেই লীন হৈ গ’ল।
Verse 6
न तद्व्योम महत्तेजो व्यक्तान्तश्चाभवत्ततः । रुद्रसाधारणं चैव चिह्नितं विकृताकृति
তেতিয়া সেই বিশাল আকাশ মহাতেজে দীপ্ত হ’ল, আৰু তাৰ পৰা এক ব্যক্ত সীমা—এটা নিৰ্দিষ্ট ৰূপ—উদ্ভৱ হ’ল। সেয়া ৰুদ্ৰৰেই বিশেষ চিহ্নে চিহ্নিত, বিস্ময়কৰ আৰু অস্বাভাৱিক আকৃতিযুক্ত আছিল।
Verse 7
ततस्संहाररूपेण सुव्यक्तं परमेश्वरः । पश्यतां सर्वदेवानां जयशब्दादिमंगलैः
তেতিয়া পৰমেশ্বৰ সংহাৰ-ৰূপে সুস্পষ্টভাৱে আবিৰ্ভূত হ’ল; সকলো দেৱতা চাই থাকোঁতে ‘জয়’ আদি মঙ্গলধ্বনি গুঞ্জৰি উঠিল।
Verse 8
सहस्रबाहुर्जटिलश्चन्द्रार्द्धकृतशेखरः । समृद्धोग्रशरीरेण पक्षाभ्याञ्चञ्चुना द्विजः
তেওঁ সহস্ৰবাহু, জটাধাৰী, মস্তকে অৰ্ধচন্দ্ৰশেখৰ ধাৰণ কৰি প্ৰকাশিত হ’ল; সমৃদ্ধ উগ্ৰ দেহে পাখি আৰু ঠোঁটযুক্ত ‘দ্বিজ’—পক্ষিৰূপেও আবিৰ্ভূত হ’ল।
Verse 9
अतितीक्ष्णो महादंष्ट्रो वज्रतुल्यनखायुधः । कण्ठे कालो महाबाहुश्चतुष्पाद्वह्निसन्निभः
তেওঁ অতিতীক্ষ্ণ, মহাদংশ্ট্ৰধাৰী, বজ্ৰসদৃশ নখকেই অস্ত্ৰ কৰি ধাৰণ কৰা; কণ্ঠত কালের চিহ্ন, মহাবাহু, চতুষ্পদ আৰু অগ্নিসদৃশ দীপ্তিমান।
Verse 10
युगान्तोद्यतजीमूतभीमगम्भीरनिस्वनः । महाकुपितकृत्याग्निव्यावृत्तनयनत्रयः
যুগান্তত উঠা মেঘগর্জনৰ দৰে তেওঁৰ নাদ ভয়ংকৰ আৰু গম্ভীৰ আছিল; আৰু তেওঁৰ ত্ৰিনয়ন জ্বলি ঘূৰি, যেন মহাক্ৰোধৰ বিনাশাগ্নি হৈ উঠিছিল।
Verse 11
स्पष्टदंष्ट्राधरोष्ठश्च हुंकारसंयुतो हरः । ईदृग्विधस्वरूपश्च ह्युग्र आविर्बभूव ह
হৰৰ দংশ্ট্ৰা, অধৰ আৰু ওষ্ঠ স্পষ্ট দেখা গৈছিল, আৰু তেওঁৰ সৈতে আছিল গম্ভীৰ ‘হুঁ’কাৰ; এনেদৰে তেওঁ নিশ্চিতভাৱে উগ্ৰ ৰূপে আবিৰ্ভূত হ’ল।
Verse 12
इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शरभावतारवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰীশিৱ মহাপুৰাণৰ তৃতীয় ভাগ শতৰুদ্ৰসংহিতাত ‘শৰভাৱতাৰ বৰ্ণন’ নামৰ দ্বাদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।
Verse 13
अथ विभ्रम्य पक्षाभ्यां नाभिपादान्विदारयन् । पादान्बबंध पुच्छेन बाहुभ्याम्बाहु मण्डलम्
তাৰ পাছত সি দুটা ডেউকাৰে ঘূৰি নাভিৰ পৰা পা পৰ্যন্ত অংশ বিদীৰ্ণ কৰিলে। লেজেৰে পা বান্ধিলে আৰু বাহুৰে প্ৰতিপক্ষৰ বাহুমণ্ডল আঁকোৱালি চেপি ধৰিলে।
Verse 14
भिन्दन्नुरसि बाहुभ्यान्निजग्राह हरो हरिम् । ततो जगाम गगनन्देवैस्सह महर्षिभिः
বক্ষ বিদীৰ্ণ কৰি হৰে নিজৰ বাহুদ্বয়ে হৰিক দৃঢ়ভাৱে ধৰিলে। তাৰ পিছত দেৱগণ আৰু মহর্ষিসকলৰ সৈতে তেওঁ আকাশপথে গমন কৰিলে।
Verse 15
सहसैवाभयाद्विष्णुं स हि श्येन इवोरगम् । उत्क्षिप्योत्क्षिप्य संगृह्य निपात्य च निपात्य च
হঠাৎ ভয়ত সি বিষ্ণুক বলপূৰ্বক ধৰিলে—যেন শ্যেন সাপ ধৰিছে। বাৰে বাৰে তুলি, আঁকৰি ধৰি, পুনঃ পুনঃ আছাড় মাৰিলে।
Verse 16
उड्डीयोड्डीय भगवान्पक्षघातविमोहितम् । हरीं हरस्तं वृषभं विवेशानन्त ईश्वरः
বাৰে বাৰে জঁপিয়াই ভগৱান হৰ—অনন্ত পৰমেশ্বৰ—সেই বৃষভত প্ৰৱেশ কৰিলে; পক্ষাঘাতে বিমূঢ় হৈ হৰি স্তম্ভিত ৰ’ল।
Verse 17
अनुयान्तं सुरास्सर्वे नमोवाक्येन तुष्टुवुः । प्रणेमुस्सादरं प्रीत्या ब्रह्माद्याश्च मुनीश्वराः
তেওঁ আগবাঢ়োঁতে সকলো দেৱতাই নমো-বাক্যৰে স্তৱ কৰিলে; ব্ৰহ্মা আদি মুনীশ্বৰসকলেও প্ৰীতিসহ সাদৰে প্ৰণাম কৰিলে।
Verse 18
नीयमानः परवशो दीनवक्त्रः कृताञ्जलिः । तुष्टाव परमेशानं हरिस्तं ललिताक्षरैः
নিয়া যোৱা অৱস্থাত, পৰবশ আৰু দীনমুখে, কৃতাঞ্জলি হৈ হৰিয়ে কোমল-মধুৰ অক্ষৰে সেই পৰমেশানক স্তৱ কৰিলে।
Verse 19
नाम्नामष्टशतेनैव स्तुत्वा ताम्मृडमेव च । पुनश्च प्रार्थयामास नृसिंहः शरभेश्वरम्
আঠশ নামৰে সেই মৃড—কল্যাণকাৰী শিৱ—ক স্তৱ কৰি, নৃসিংহে পুনৰ শৰভৰূপ পৰম প্ৰভু শৰভেশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।
Verse 20
यदायदा ममाज्ञेयं मतिस्स्याद्गर्वदूषिता । तदातदाऽपनेतव्या त्वयैव परमेश्वर
যেতিয়া যেতিয়া মোৰ বোধ অজ্ঞানে আৱৃত হয় আৰু মন গৰ্বে কলুষিত হয়, তেতিয়া তেতিয়া, হে পৰমেশ্বৰ, সেই মোহ একমাত্র আপুনিয়েই আঁতৰাওক।
Verse 21
नन्दीश्वर उवाच । एवं विज्ञापयन्प्रीत्या शङ्करं नरकेसरी । नत्वाऽशक्तोऽभवद्विष्णु जीवितान्त पराजितः
নন্দীশ্বৰ ক’লে—এইদৰে প্ৰীতিসহ শংকৰক নিবেদন কৰি নৰকেশৰীয়ে প্ৰণাম কৰিলে। তেতিয়া বিষ্ণু শক্তিহীন হ’ল, যেন প্ৰাণান্তে পৰাজিত।
Verse 22
तद्वक्त्रं शेषगात्रान्तं कृत्वा सर्वस्वविग्रहम् । शक्तियुक्तं तदीयांगं वीरभद्रः क्षणात्ततः
তাৰ পিছত বীৰভদ্ৰে ক্ষণমাত্ৰতে সেই মুখ আৰু অৱশিষ্ট অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গ একত্ৰ কৰি সম্পূৰ্ণ দেহ গঢ়িলে, আৰু সেই দেহক দিব্য শক্তিৰে শক্তিযুক্ত কৰিলে।
Verse 23
नन्दीश्वर उवाच । अथ ब्रह्मादयो देवाश्शारभं रूपमास्थितम् । तुष्टुवुः शंकरं देवं सर्वलोकैकशंकरम्
নন্দীশ্বৰ ক’লে—তাৰ পিছত ব্ৰহ্মা আদি দেৱসকলে শাৰভৰূপ ধাৰণ কৰি, সকলো লোকৰ একমাত্ৰ মঙ্গলকাৰী দেৱ শংকৰক স্তৱ কৰিলে।
Verse 24
देवा ऊचुः । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रचन्द्रादिसुराः सर्वे महर्षयः । दितिजाद्याः सम्प्रसूतास्त्वत्तस्सर्वे महेश्वर
দেৱসকলে ক’লে—হে মহেশ্বৰ! ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, ইন্দ্ৰ, চন্দ্ৰ আদি সকলো দেৱ, সকলো মহর্ষি, আৰু দিতিজ আদি সকলো—সকলো তোমাৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।
Verse 25
ब्रह्मविष्णुमहेन्द्राश्च सूर्याद्यानसुरान्सुराम् । त्वं वै सृजसि पास्यत्सि त्वमेव सकलेश्वरः
তুমিয়েই ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, মহেন্দ্ৰ আৰু সূৰ্য আদি দেৱ, লগতে অসুৰ আৰু সুৰসকলক সৃষ্টি কৰা। তুমিয়েই সৃষ্টি কৰি পালন কৰা; তুমিয়েই সৰ্বেশ্বৰ।
Verse 26
यतो हरसि संसारं हर इत्युच्यते बुधैः । निगृहीतो हरिर्यस्माद्धर इत्युच्यते बुधैः
যিহেতু আপুনি সংসাৰ-বন্ধন হৰণ কৰে, সেয়ে জ্ঞানীসকলে আপোনাক “হৰ” বুলি কয়। আৰু যিহেতু সেই হৰিও আপোনাৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত আৰু নিগৃহীত, সেয়েও জ্ঞানীসকলে পুনৰ আপোনাক “হৰ” বুলি কয়।
Verse 27
यतो बिभर्षि सकलं विभज्य तनुमष्टधा । अतोऽस्मान्पाहि भगवन् सुरादानैरभीप्सितैः
আপুনি নিজৰ দেহক অষ্টধা বিভাজিত কৰি সমগ্ৰ জগত ধাৰণ কৰে; সেয়ে হে ভগৱান, দেৱসকলেও অভীষ্ট কৰা দান আৰু বৰেৰে আমাক ৰক্ষা কৰক।
Verse 28
त्वं महापुरुषः शम्भुः सर्वेशस्सुरनायकः । निःस्वात्मा निर्विकारात्मा परब्रह्म सतां गतिः
আপুনি মহাপুৰুষ শম্ভু—সৰ্বেশ্বৰ আৰু দেৱসকলৰ নায়ক। আপুনি অহং-ৰহিত, নিৰ্বিকাৰ আত্মা; আপুনি পৰব্ৰহ্ম, আৰু সৎজনৰ পৰম গতি।
Verse 29
दीनबन्धुर्दया सिन्धुऽरद्भुतोतिः परात्मदृक् । प्राज्ञो विराट्विभुस्सत्यः सच्चिदानन्दलक्षणः
তেওঁ দীনসকলৰ বন্ধু আৰু অশৰণৰ আশ্ৰয়; দয়াৰ সাগৰ, যাঁৰ জ্যোতি অদ্ভুত। তেওঁ পৰাত্মাৰ দ্ৰষ্টা, প্ৰাজ্ঞ—বিৰাট্-স্বৰূপ, সৰ্বব্যাপী আৰু সত্য; যাঁৰ স্বৰূপ সচ্চিদানন্দ।
Verse 30
नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः शम्भुर्देवानां परमेश्वरः । उवाच तान् सुरान्देवमहर्षींश्च पुरातनान्
নন্দীশ্বৰ ক’লে—এই বচন শুনি দেৱসকলৰ পৰমেশ্বৰ শম্ভুৱে সেই দেৱতাসকল আৰু প্ৰাচীন দেৱমহৰ্ষিসকলক সম্বোধন কৰি ক’লে।
Verse 31
यथा जलं जले क्षिप्तं क्षीरे क्षीरं घृते घृतम् । एक एव तदा विष्णुः शिवे लीनो न चान्यथा
যেনেকৈ পানীত পানী, গাখীৰত গাখীৰ আৰু ঘিউত ঘিউ পেলালে একে হৈ যায়, তেনেকৈ সেই সময়ত বিষ্ণু একমাত্ৰ শিৱত লীন হ’ল— অন্যথা নহয়।
Verse 32
एको विष्णुर्नृसिंहात्मा सदर्पश्च महाबलः । जगत्संहारकरणे प्रवृत्तो नरकेसरी
বিষ্ণু একাই— নৃসিংহ-আত্মা, গৰ্বযুক্ত আৰু মহাবলবান— নৰকেসৰী হৈ জগত্সংহাৰ কৰাত প্ৰবৃত্ত হ’ল।
Verse 33
प्रार्थनीयो नमस्तस्मै मद्भक्तैस्सिद्धिकारिभिः । मद्भक्तप्रवरश्चैव मद्भक्तवर दायकः
তেওঁ মোৰ ভক্তসকলৰ দ্বাৰা—সিদ্ধি দান কৰা ভক্তসকলৰ দ্বাৰা—ভক্তিভাৱে প্ৰাৰ্থনীয় আৰু নমস্য। তেওঁ মোৰ ভক্তসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ আৰু মোৰ ভক্তসকলক বৰ দান কৰা।
Verse 34
नन्दीश्वर उवाच । एतावदुक्त्वा भगवान् पक्षिराजो महाबलः । पश्यतां सर्वदेवानान्तत्रैवान्तरधीयत
নন্দীশ্বৰ ক’লে—ইমান কথা কৈ ভগৱান মহাবলী পক্ষিৰাজ, সকলো দেৱতাৰ চকুৰ সন্মুখতে তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল।
Verse 35
वीरभद्रोऽपि भगवान्गणाध्यक्षो महाबलः । नृसिंहकृत्तिं निष्कृष्य समादाय ययौ गिरिम्
তাৰ পিছত ভগৱান বীৰভদ্ৰও—শিৱগণৰ অধিপতি, মহাবলী—নৃসিংহচৰ্ম বস্ত্ৰ টানি উলিয়াই লৈ, তাক লৈ পৰ্বতলৈ গ’ল।
Verse 36
नृसिंहकृत्तिवसनस्तदाप्रभृति शंकरः । तद्वक्त्रं मुण्डमालायां नायकत्वेन कल्पितम्
সেই সময়ৰ পৰা শংকৰে নৃসিংহৰ চর্মক বস্ত্ৰৰূপে ধাৰণ কৰিলে; আৰু সেই (নৃসিংহ) মুখক নিজৰ মুণ্ডমালাত প্ৰধান চিহ্নৰূপে স্থাপন কৰিলে।
Verse 37
ततो देवा निरातङ्का कीर्त्तयन्तः कथामिमाम् । विस्मयोत्फुल्लनयना जग्मुः सर्वे यथागतम्
তাৰ পিছত দেৱসকল ভয়মুক্ত হৈ এই পাৱন কাহিনী কীৰ্তন কৰি থাকিল। বিস্ময়ে প্ৰস্ফুটিত নয়নে তেওঁলোক সকলেই যেনেকৈ আহিছিল তেনেকৈয়ে উভতি গ’ল।
Verse 38
य इदम्परमाख्यानं पुण्यं वेदरसान्वितम् । पठति शृणुयाच्चैव सर्व्वान्कामानवाप्नुयात्
যি এই পৰম পুণ্য আখ্য্যান—বেদৰসে সমন্বিত—পাঠ কৰে বা ভক্তিভাৱে শ্ৰৱণ কৰে, সি শিৱৰ কৃপাৰে সকলো শুভ কামনা লাভ কৰে।
Verse 39
धन्यं यशस्यमायुष्यमारोग्यम्पुष्टिवर्द्धनम् । सर्वविघ्रप्रशमनं सर्वव्याधिविनाशनम्
ই ধন্যতা, যশ, আয়ু, আৰোগ্য আৰু বল-পুষ্টিৰ বৃদ্ধি দান কৰে; সকলো বিঘ্ন শমায় আৰু সকলো ব্যাধি বিনাশ কৰে।
Verse 40
दुःखप्रशमनं वाञ्छासिद्धिदं मंगलालयम् । अपमृत्युहरं बुद्धिप्रदं शत्रुविनाशनम्
ই দুখ শমায়, অভীষ্ট কামনা সিদ্ধ কৰে আৰু মঙ্গলৰ আলয়; অপমৃত্যু হৰণ কৰে, সদ্বুদ্ধি দান কৰে আৰু শত্রু বিনাশ কৰে।
Verse 41
इदन्तु शरभाकारं परं रूपम्पिनाकिनः । प्रकाशनीयं भक्तेषु शंकरस्य चरेषु वै
ই নিশ্চয় পিনাকধাৰী প্ৰভুৰ পৰম ৰূপ—শৰভাকাৰ শংকৰ। ইয়াক কেৱল ভক্তসকলৰ মাজত, আৰু সত্যই শংকৰ-মাৰ্গৰ আচৰণত চলা লোকৰ মাজতহে প্ৰকাশ কৰিব লাগে।
Verse 42
तैरेव पठितव्यं च श्रोतव्यं च शिवात्मभिः । नवधा भक्तिदं दिव्यमन्तःकरणबुद्धिदम्
সেয়ে শিৱাত্ম ভক্তসকলেই ইয়াক পঢ়িব আৰু শুনিব উচিত; ই দিব্য, নবধা ভক্তি দান কৰে, আৰু অন্তঃকৰণ আৰু বুদ্ধিক শুদ্ধি সহ সম্যক বোধ প্ৰদান কৰে।
Verse 43
शिवोत्सवेषु सर्वेषु चतुर्दश्यष्टमीषु च । पठेत्प्रतिष्ठाकाले तु शिवसन्निधिकारणम्
শিৱৰ সকলো উৎসৱত আৰু চতুৰ্দশী আৰু অষ্টমী তিথিতো, বিশেষকৈ প্ৰতিষ্ঠা-কালত, ইয়াৰ পাঠ কৰা উচিত; কিয়নো এই পাঠেই শিৱৰ তৎক্ষণাত সান্নিধ্যৰ কাৰণ হয়।
Verse 44
चौरव्याघ्रनृसिंहात्मकृत राजभयेषु च । अन्येषूत्पातभूकम्पदस्य्वादिपांसुवृष्टिषु
চোৰ, বাঘ আৰু নৃসিংহসদৃশ ভয়ত, আৰু ৰাজভয়তো; লগতে আন বিপদত—উৎপাত, ভূমিকম্প, দস্যুৰ আক্ৰমণ আদি আৰু ধূলিবৃষ্টিতো—(ৰুদ্ৰস্মৰণেই আশ্ৰয়)।
Verse 45
उल्कापाते महावाते विनावृष्ट्यतिवृष्टिषु । पठेद्यः प्रयतो विद्वाञ् शिवभक्तो दृढव्रतः
উল্কাপাত, মহাবতাহ, অনাবৃষ্টি আৰু অতিবৃষ্টিৰ সময়ত—যি সংযমী, বিদ্বান, দৃঢ়ব্ৰতী শিৱভক্ত ইয়াৰ পাঠ কৰে, সি প্ৰভুৰ কৃপাৰে ৰক্ষিত হয়।
Verse 46
यः पठेच्छृणुयाद्वापि निष्कामो व्रतमैश्वरम् । रुद्रलोकं समासाद्य रुद्रस्यानुचरो भवेत्
যি নিষ্কাম হৈ এই ঐশ্বৰ্যব্ৰত পাঠ কৰে বা শুনে, সি ৰুদ্ৰলোক লাভ কৰি ৰুদ্ৰ (শিৱ)-ৰ অনুচৰ হয়।
Verse 47
रुद्रलोकमनुप्राप्य रुद्रेण सह मोदते । ततस्सायुज्यमाप्नोति शिवस्य कृपया मुने
ৰুদ্ৰলোক লাভ কৰি সি ৰুদ্ৰৰ সৈতে আনন্দ কৰে। তাৰ পাছত, হে মুনি, শিৱৰ কৃপাৰে সি সাযুজ্য—শিৱৈক্য—প্ৰাপ্ত কৰে।
Frequently Asked Questions
A crisis sequence culminates in the sudden emergence of a mahāghora, sky-pervading Śaiva tejas and the clear manifestation of Parameśvara in saṃhāra-form before the devas, arguing that all radiance and agency resolve into Śiva rather than standing as independent powers.
The repeated negations (not solar, not fire-born; incomparable to lightning/moon) and the claim that all lights merge into Śaṅkara encode non-dual theological priority: the many forms of power are derivative, while the terrifying form signifies protective sovereignty and cosmic regulation through saṃhāra.
Śiva is highlighted as Parameśvara in a distinctly saṃhāra-oriented manifestation—marked by immense, multi-armed, jātā-bearing, crescent-crested, fierce iconographic traits—presented as the visible consolidation of all tejas into the Lord.