नारद–हिमालयसंवादवर्णनम् (Nārada and Himālaya: Discourse on Pārvatī’s Signs and Destiny)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एकदा तु शिवज्ञानी शिवलीलाविदांवरः । हिमाचलगृहं प्रीत्यागमस्त्वं शिवप्रेरितः

ব্ৰহ্মাই ক’লে—এবাৰ শিৱতত্ত্বজ্ঞ, শিৱলীলা-বিদসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ, শিৱৰ প্ৰেৰণা পাই আনন্দেৰে হিমাচলৰ গৃহলৈ গ’ল।

Verse 2

दृष्ट्वा मुने गिरीशस्त्वां नत्वानर्च स नारद । आहूय च स्वतनयां त्वदङ्घ्र्योस्तामपातयत्

হে মুনি, তোমাক দেখি গিৰীশ (শিৱ) তোমাক প্ৰণাম কৰি, হে নাৰদ, বিধিপূৰ্বক অর্চনা-সত্কাৰ কৰিলে। তাৰপিছত নিজৰ কন্যাক মাতি তোমাৰ চৰণত নত কৰালে।

Verse 3

पुनर्नत्वा मुनीश त्वामुवाच हिमभूधरः । साञ्जलिः स्वविधिं मत्वा बहुसन्नतमस्तकः

হে মুনীশ্বৰ, তোমাক পুনৰ প্ৰণাম কৰি হিমভূধৰ (হিমালয়) ক’লে। কৰজোড়ে, শিষ্টাচাৰ বুজি, বহুবার মস্তক নত কৰি বিনয়ে নিবেদন কৰিলে।

Verse 4

हिमालय उवाच । हे मुने नारद ज्ञानिन्ब्रह्मपुत्रवर प्रभो । सर्वज्ञस्त्वं सकरुणः परोपकरणे रतः

হিমালয়ে ক’লে—হে মুনি নাৰদ, হে জ্ঞানী, হে ব্ৰহ্মপুত্ৰসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ প্ৰভু! তুমি সৰ্বজ্ঞ আৰু কৰুণাময়; সদা পৰোপকাৰত ৰত।

Verse 5

मत्सुताजातकं ब्रूहि गुणदोषसमुद्भवम् । कस्य प्रिया भाग्यवती भविष्यति सुता मम

মোৰ কন্যাৰ জাতক আৰু ভাগ্যবিধান কওক—তাত কোন গুণ আৰু কোন দোষ উদ্ভৱ হ’ব। মোৰ এই সুতা কাৰ প্ৰিয়া আৰু অতি ভাগ্যৱতী হ’ব?

Verse 6

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तो मुनिवर्य त्वं गिरीशेन हिमाद्रिणा । विलोक्य कालिकाहस्तं सर्वांगं च विशेषतः

ব্ৰহ্মাই ক’লে—হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ! হিমাদ্ৰিৰ অধিপতি গিৰীশ (ভগৱান শিৱ) এইদৰে কোৱাৰ পাছত তুমি কালিকাৰ হাতখন আৰু বিশেষকৈ তেখেতৰ সমগ্ৰ দেহ মনোযোগেৰে চালে।

Verse 7

अवोचस्त्वं गिरिं तात कौतुकी वाग्विशारद्ः । ज्ञानी विदितवृत्तान्तो नारदः प्रीतमानसः

তেতিয়া, হে তাত, তুমি গিৰিৰাজ (হিমালয়)ক ক’লা। কৌতূহলী, বাক্‌নিপুণ, জ্ঞানী, সমগ্ৰ বৃত্তান্ত জনা আৰু অন্তৰে প্ৰীত নাৰদ (তাঁক সম্বোধন কৰিলে)।

Verse 8

इति श्रीशिवमहा पुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे नारदहिमालयसंवादवर्णनं नामाष्टमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীশিৱমহাপুৰাণৰ দ্বিতীয় ৰুদ্ৰসংহিতাৰ তৃতীয় পাৰ্বতীখণ্ডত ‘নাৰদ-হিমালয় সংবাদ-বৰ্ণনা’ নামৰ অষ্টম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 9

स्वपतेस्सुखदात्यन्तं पित्रोः कीर्तिविवर्द्धिनी । महासाध्वी च सर्वासु महानन्दकरी सदा

তেওঁ স্বামীৰ বাবে অতিশয় সুখদায়িনী আৰু পিতৃ-মাতৃৰ কীৰ্তি বৃদ্ধি কৰোঁতা। সকলো নাৰীৰ মাজত তেওঁ মহাসাধ্বী, আৰু সদায় মহা আনন্দৰ কাৰণ হয়।

Verse 10

सुलक्षणानि सर्वाणि त्वत्सुतायाः करे गिरे । एका विलक्षणा रेखा तत्फलं शृणु तत्त्वतः

হে গিৰিৰাজ! তোমাৰ কন্যাৰ হাতত সকলো শুভ লক্ষণ আছে। কিন্তু এটা অতি-বিশেষ ৰেখা আছে—তাৰ তত্ত্ব আৰু যি ফল সূচায়, মোৰ পৰা শুনা।

Verse 11

योगी नग्नोऽगुणोऽकामी मातृतातविवर्जितः । अमानोऽशिववेषश्च पतिरस्याः किलेदृशः

সেইজন যোগী—দিগম্বৰ, গুণাতীত, নিষ্কাম, মাতৃ-পিতৃবিহীন। মান-সম্মান নাখোজে, অশুভ-দৰ্শন বেশধাৰী—এনেকুৱা জনেই নে সঁচাকৈ তেওঁৰ স্বামী?

Verse 12

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्ते हि सत्यं मत्त्वा च दम्पती । मेना हिमाचलश्चापि दुःखितौ तौ बभूवतुः

ব্ৰহ্মাই ক’লে—সেই বাক্য শুনি তাক সত্য বুলি ধৰি, দম্পতি মেনা আৰু হিমাচল দুয়ো শোকাকুল হ’ল।

Verse 13

शिवाकर्ण्यवचस्ते हि तादृशं जगदम्बिका । लक्षणैस्तं शिवं मत्त्वा जहर्षाति मुने हृदि

শিৱাৰ তেনে বাক্য শুনি জগদম্বিকাও তেনেকুৱাই হ’ল; লক্ষণ দেখি তেওঁক শিৱ বুলি জানি, হে মুনি, অন্তৰত অতি আনন্দিত হ’ল।

Verse 14

न मृषा नारदवचस्त्विति संचिन्त्य सा शिवा । स्नेहं शिवपदद्वन्द्वे चकाराति हृदा तदा

“নাৰদৰ বাক্য মিছা নহয়”—এনে চিন্তা কৰি, সেই কল্যাণময়ী শিৱাই তেতিয়া সম্পূৰ্ণ হৃদয়ে শিৱৰ যুগল চৰণত গভীৰ স্নেহভক্তি স্থাপন কৰিলে।

Verse 15

उवाच दुःखितः शैलस्त्वान्तदा हृदि नारद । कमुपायं मुने कुर्यामतिदुःखमभूदिति

তেতিয়া হৃদয়ত অতি দুঃখিত শৈলৰাজ (হিমালয়) তোমাক, হে নাৰদ, ক’লে—“হে মুনি, মই কোন উপায় কৰোঁ? মোৰ ওপৰত মহাদুঃখ নামি আহিছে।”

Verse 16

तच्छुत्वा त्वं मुने प्रात्थ महाकौतुककारकः । हिमाचलं शुभैर्वाक्यैर्हर्षयन्वाग्विशारदः

সেয়া শুনি, হে মুনি, তুমি মহাকৌতুক জগোৱা কথা ক’লা; বাক্‌দক্ষ হৈ শুভ বাক্যৰে হিমাচলক হৰ্ষিত কৰিলা।

Verse 17

नारद उवाच । स्नेहाच्छृणु गिरे वाक्यं मम सत्यं मृषा न हि । कररेखा ब्रह्मलिपिर्न मृषा भवति धुवम्

নাৰদে ক’লে—হে গিৰিৰাজ, স্নেহেৰে মোৰ কথা শুনা; মোৰ বচন সত্য, মিছা নহয়। কৰৰেখা—ব্ৰহ্মলিপি—নিশ্চয় মিছা নহয়।

Verse 18

तादृशोऽस्याः पतिः शैल भविष्यति न संशयः । तत्रोपायं शृणु प्रीत्या यं कृत्वा लप्स्यसे सुखम्

হে শৈলৰাজ, তাইৰ পতি তেনেকুৱাই হ’ব—সন্দেহ নাই। এতিয়া স্নেহেৰে সেই উপায় শুনা; সেয়া কৰিলে তুমি সুখ লাভ কৰিবা।

Verse 19

तादृशोऽस्ति वरः शम्भुलीलारूपधरः प्रभुः । कुलक्षणानि सर्वाणि तत्र तुल्यानि सद्गुणैः

এনেকুৱা বৰ সঁচাকৈ আছে—দিব্য লীলাৰ বাবে ৰূপ ধাৰণ কৰা পৰম প্ৰভু শম্ভু। তেওঁৰ ভিতৰত উত্তম কুলৰ সকলো লক্ষণ বিদ্যমান; সেয়া তেওঁৰ সত্য সদ্গুণে সম আৰু পৰিপূৰ্ণ।

Verse 20

प्रभौ दोषो न दुःखाय दुःखदोऽत्यप्रभौ हि सः । रविपावकगंगानां तत्र ज्ञेया निदर्शना

যি সঁচাকৈ শক্তিমান, তেওঁৰ দোষো দুখৰ কাৰণ নহয়; কিন্তু যি শক্তিমান নহয়, তেওঁৰ সেই দোষেই দুখ দিয়ে। ইয়াত সূৰ্য, অগ্নি আৰু গংগাক উদাহৰণ হিচাপে বুজিব লাগে।

Verse 21

तस्माच्छिवाय कन्या स्वां शिवां देहि विवेकतः । शिवस्सर्वेश्वरस्सेव्योऽविकारी प्रभुरव्ययः

সেয়ে, বিবেকসহ তোমাৰ শুভ কন্যাক শিৱলৈ বিবাহৰূপে দিয়া। শিৱ সৰ্বেশ্বৰ; তেৱেঁই আৰাধ্য—অবিকাৰী, পৰম প্ৰভু আৰু অব্যয়।

Verse 22

शीघ्रप्रसादः स शिवस्तां ग्रहीष्यत्यसंशयम् । तपःसाध्यो विशेषेण यदि कुर्याच्छिवा तपः

শীঘ্ৰে প্ৰসন্ন হোৱা সেই শিৱে নিঃসন্দেহে তাক গ্ৰহণ কৰিব—বিশেষকৈ, তপস্যাৰে তেওঁ লাভ্য; যদি শিৱা (পাৰ্বতী) তপ কৰে।

Verse 23

सर्वथा सुसमर्थो हि स शिवस्सकलेश्वरः । कुलिपेरपि विध्वंसी ब्रह्माधीनस्त्वकप्रदः

নিশ্চয় শিৱ সৰ্বথা সমৰ্থ—সকলো সত্তাৰ ঈশ্বৰ। তেওঁ কুলিপেৰকো ধ্বংস কৰে, তথাপি ব্ৰহ্মাৰ বিধানাধীন হৈ কৰ্মফল দান কৰে।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा त्वं पुनस्तात कौतुकी ब्रह्मविन्मुने । शैलराजमवोचो हि हर्षयन्वचनैश्शुभैः

ব্ৰহ্মাই ক’লে: এইদৰে কৈ, হে প্ৰিয়—হে ব্ৰহ্মবিদ মুনি—তুমি পুনৰ কৌতূহলে ভৰি শৈলৰাজ (হিমালয়)ক সম্বোধন কৰিলে আৰু শুভ বাক্যৰে তেওঁক হৰ্ষিত কৰিলে।

Verse 25

भाविनी दयिता शम्भोस्सानुकूला सदा हरे । महासाध्वी सुव्रता च पित्रोस्सुखविवर्द्धिनी

তেওঁ ভাৱিনী—সদায় মঙ্গলময়ী; শম্ভুৰ প্ৰিয়া; আৰু হৰিৰ প্ৰতিও সদা অনুকূলা। তেওঁ মহাসাধ্বী, সুৱ্ৰতা, আৰু পিতৃ-মাতৃৰ সুখবর্ধিনী।

Verse 26

शम्भोश्चित्तं वशे चैषा करिष्यति तपस्विनी । स चाप्येनामृते योषां न ह्यन्यामुद्वहिष्यति

সেই তপস্বিনী কন্যাই নিশ্চয় তপস্যাৰ বলে শম্ভুৰ চিত্তক বশত আনিব; আৰু শিৱো তেঁওক বাদ দি আন কোনো নাৰীক পত্নীৰূপে গ্ৰহণ নকৰিব।

Verse 27

एतयोस्सदृशं प्रेम न कस्याप्येव तादृशम् । भूतं वा भविता वापि नाधुना च प्रवर्तते

এই দুয়োৰ দৰে প্ৰেম কাৰো মাজত নাই; তেনে প্ৰেম অতীতত নাছিল, ভৱিষ্যততো নহ’ব, আৰু এতিয়াও ক’তো দেখা নাযায়।

Verse 28

अनयोस्सुरकार्य्याणि कर्तव्यानि मृतानि च । यानि यानि नगश्रेष्ठ जीवितानि पुनः पुनः

হে নগশ্ৰেষ্ঠ! এই দুয়োৰ প্ৰভাৱত দেৱতাৰ যি কাৰ্য ব্যৰ্থ হৈছিল সেয়া সম্পন্ন হ’ব; আৰু যি যি প্ৰাণী মৰিছিল সিহঁত পুনঃ পুনঃ জীৱন লাভ কৰে।

Verse 29

अनया कन्यया तेऽद्रे अर्धनारीश्वरो हरः । भविष्यति तथा हर्षदिनयोर्मिलितम्पुनः

হে অদ্ৰে (হিমালয়)! এই কন্যাৰ দ্বাৰা হৰ (শিৱ) অৰ্ধনাৰীশ্বৰ হ’ব; আৰু আনন্দৰ দিনত তেওঁলোক দুয়ো পুনৰ মিলিত হ’ব।

Verse 30

शरीरार्धं हरस्यैषा हरिष्यति सुता तव । तपः प्रभावात्संतोष्य महेशं सकलेश्वरम्

হে (পৰ্বতৰাজ), তোমাৰ এই কন্যাই হৰ (শিৱ)ৰ দেহৰ অৰ্ধাংশ গ্ৰহণ কৰিব। তপস্যাৰ প্ৰভাৱত সি সৰ্বেশ্বৰ মহেশক সন্তুষ্ট কৰিব।

Verse 31

स्वर्णगौरी सुवर्णाभा तपसा तोष्य तं हरम् । विद्युद्गौरतमा चेयं तव पुत्री भविष्यति

স্বৰ্ণগৌৰী, নিৰ্মল সোণৰ দৰে দীপ্তিময়ী, তপস্যাৰে সেই হৰক সন্তুষ্ট কৰিব; আৰু এই—বিদ্যুৎসম অতি গৌৰবৰ্ণা—তোমাৰ কন্যা হ’ব।

Verse 32

गौरीति नाम्ना कन्या तु ख्यातिमेषा गमिष्यति । सर्वदेवगणैः पूज्या हरिब्रह्मादिभिस्तथा

এই কন্যা ‘গৌৰী’ নামে খ্যাতি লাভ কৰিব। সকলো দেবগণ—হৰি (বিষ্ণু), ব্ৰহ্মা আদি সহ—তাক পূজা কৰিব।

Verse 33

नान्यस्मै त्वमिमां दातुमिहार्हसि नगोत्तम । इदं चोपांशु देवानां न प्रकाश्यं कदाचन

হে নগোত্তম! তুমি এই কন্যাক ইয়াত আন কাৰোবাক দান কৰিবলৈ যোগ্য নহয়। আৰু ই দেবতাসকলৰ গোপন ৰহস্য—কেতিয়াও প্ৰকাশ্যে প্ৰকাশ কৰিব নালাগে।

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा देवर्षे तव नारद । उवाच हिमवान्वाक्यं मुने त्वाम्वाग्विशारदः

ব্ৰহ্মাই ক’লে—হে দেবর্ষি নাৰদ! তেওঁৰ বাক্য শুনি, বাক্‌নিপুণ হিমৱানে, হে মুনি, তোমাক যথোচিত উত্তৰ ক’লে।

Verse 35

हिमालय उवाचा । हे मुने नारद प्राज्ञ विज्ञप्तिं कांचिदेव हि । करोमि तां शृणु प्रीत्या तस्त्वं प्रमुदमावह

হিমালয়ে ক’লে—হে মুনি নাৰদ, হে প্ৰাজ্ঞ! মোৰ এটা নিবেদন আছে। অনুগ্ৰহ কৰি প্ৰীতিসহ শুনা; তাৰ পাছত মোক আনন্দ দিয়া (যথোচিত উপদেশে)।

Verse 36

श्रूयते त्यक्तसंगस्स महादेवो यतात्मवान् । तपश्चरति सन्नित्यं देवानामप्यगोचरः

শুনা যায়—মহাদেৱ সংগত্যাগী আৰু যতাত্মা হৈ নিত্য তপস্যা কৰে; তেওঁ দেৱতাসকলৰো অগোচৰ।

Verse 37

स कथं ध्यान मार्गस्थः परब्रह्मार्पितं मनः । भ्रंशयिष्यति देवर्षे तत्र मे संशयो महान्

হে দেৱর্ষি! যি ধ্যানমাৰ্গত স্থিত, সি পৰব্ৰহ্ম শিৱত অৰ্পিত মনক কেনেকৈ বিচ্যুত কৰিব পাৰে? এই বিষয়ে মোৰ মহা সংশয়।

Verse 38

अक्षरं परमं ब्रह्म प्रदीपकलिकोपमम् । सदाशिवाख्यं स्वं रूपं निर्विकारमजापरम्

তেওঁ অক্ষৰ, পৰম ব্ৰহ্ম—প্ৰদীপৰ স্থিৰ শিখাৰ দৰে। সেইয়েই তেওঁৰ স্বস্বৰূপ ‘সদাশিৱ’ নামে খ্যাত: নিৰ্বিকাৰ, অজ আৰু অপৰ।

Verse 39

निर्गुणं सगुणं तच्च निर्विशेषं निरीहकम् । अतः पश्यति सर्वत्र न तु बाह्यं निरीक्षते

সেই তত্ত্ব (শিৱ) নিৰ্গুণো, সগুণো; নিৰ্বিশেষ আৰু নিৰীহ। সেয়ে জ্ঞানীয়ে তেওঁক সৰ্বত্ৰ দেখে, বাহিৰত কোনো বাহ্য বস্তুৰূপে নাখোঁজে।

Verse 40

इति स श्रूयते नित्यं किंनराणां मुखान्मुने । इहागतानां सुप्रीत्या किन्तन्मिथ्या वचो धुवम्

হে মুনে! এই কথা কিন্নৰসকলৰ মুখৰ পৰা নিত্য শুনা যায়। আৰু যিসকল ইয়ালৈ সত্য প্ৰীতিসহ আহিছে, তেওঁলোকৰ বাবে সেই বচন কেনেকৈ মিথ্যা হ’ব? নিশ্চয়েই সেয়া সত্য।

Verse 41

विशेषतः श्रूयते स साक्षान्नाम्ना तथा हरः । समयं कृतवान्पूर्व्वं तन्मया गदितं शृणु

সেয়া বিশেষভাৱে প্ৰসিদ্ধ—সাক্ষাৎ হৰেই সেই নামৰে শ্ৰুত। পূৰ্বে তেওঁ এক পবিত্ৰ সময়-প্ৰতিজ্ঞা স্থাপন কৰিছিল; মই কোৱা কথা শুনা।

Verse 42

न त्वामृतेऽन्यां वरये दाक्षायणि प्रिये सती । भार्यार्थं न ग्रहीष्यामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

হে প্ৰিয় সতী, দক্ষকন্যা! তোমাক বাদ দি মই আন কাকো নুবৰিম। পত্নীৰূপে আন কাকো গ্ৰহণ নকৰিম—এই সত্য মই তোমাক কওঁ।

Verse 43

इति सत्यासमं तेन पुरैव समयः कृतः । तस्यां मृतायां स कथं स्वयमन्यां ग्रहीष्यति

এইদৰে তেওঁ বহু পূৰ্বে সতীৰ সমান সত্যময় এক প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল। তাই মৃত্যু হ’লে তেওঁ স্বইচ্ছাৰে কেনেকৈ আন নাৰী গ্ৰহণ কৰিব?

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा स गिरिस्तूष्णीमास तस्य पुरस्तव । तदाकर्ण्याथ देवर्षे त्वं प्रावोचस्सुतत्त्वतः

ব্ৰহ্মাই ক’লে—এইদৰে কৈ পৰ্বতৰাজ তোমাৰ সন্মুখত নীৰৱ হৈ থাকিল। সেয়া শুনি, হে দেবর্ষি, তুমি পৰম তত্ত্ব অনুসাৰে উত্তৰ দিলা।

Verse 45

नारद उवाच । न वै कार्या त्वया चिंता गिरिराज महामते । एषा तव सुता काली दक्षजा ह्यभवत्पुरा

নাৰদে ক’লে—হে গিৰিৰাজ হিমালয়, মহামতি! তুমি চিন্তা নকৰিবা। এই তোমাৰ কন্যা কালীয়ে পূৰ্বে দক্ষৰ কন্যা সতী ৰূপে জন্ম লৈছিল।

Verse 46

सतीनामाभवत्तस्यास्सर्वमंगलदं सदा । सती सा वै दक्षकन्या भूत्वा रुद्रप्रियाभवत

তেওঁৰ নাম “সতী” হ’ল, যি সদায় সৰ্বমঙ্গল দান কৰে। সেই সতী—দক্ষৰ কন্যা হৈ—ৰুদ্ৰৰ প্ৰিয়া হ’ল।

Verse 47

पितुर्यज्ञे तथा प्राप्यानादरं शंकरस्य च । तं दृष्ट्वा कोपमाधायात्याक्षीद्देहं च सा सती

পিতৃৰ যজ্ঞলৈ গৈ শংকৰৰ অনাদৰ দেখি, সতীয়ে ধৰ্মোচিত ক্ৰোধ ধৰি সেই দেহ ত্যাগ কৰিলে।

Verse 48

पुनस्सैव समुत्पन्ना तव गेहेऽम्बिका शिवा । पार्वती हरपत्नीयं भविष्यति न संशयः

সেই অম্বিকা—স্বয়ং শিৱা—পুনৰ তোমাৰ গৃহত জন্মিছে। তেওঁ পাৰ্বতী হ’ব আৰু হৰ (শিৱ)ৰ পত্নী হ’ব; সন্দেহ নাই।

Verse 49

एतत्सर्वं विस्तरात्त्वं प्रोक्तवान्भूभृते मुने । पूर्वरूपं चरित्रं च पार्वत्याः प्रीतिवर्धनम्

হে মুনি! আপুনি ৰজাক এই সকলো বিস্তাৰে কৈছে—পাৰ্বতীৰ পূৰ্বৰূপ আৰু তেওঁৰ পবিত্ৰ চৰিত্ৰ; ই ভক্তিৰ প্ৰীতি বৃদ্ধি কৰে।

Verse 50

तं सर्वं पूर्ववृत्तान्यं काल्या मुनिमुखाद्गिरिः । श्रुत्वा सपुत्रदारः स तदा निःसंशयोऽभवत्

কালীক মধ্যম কৰি মুনিৰ মুখৰ পৰা পূৰ্ববৃত্তান্তৰ সমগ্ৰ কাহিনী শুনি সেই গিৰিৰাজ পুত্ৰ-পত্নীসহ তেতিয়াই সংশয়মুক্ত হ’ল।

Verse 51

ततः काली कथां श्रुत्वा नारदस्य मुखात्तदा । लज्जयाधोमुखी भूत्वा स्मितविस्तारितानना

তেতিয়া কালী নাৰদৰ মুখৰ পৰা সেই কাহিনী শুনি লাজত মূৰ নোৱালে; আৰু মৃদু হাঁহিৰে মুখ উজ্জ্বল হৈ উঠিল।

Verse 52

करेण तां तु संस्पृश्य श्रुत्वा तच्चरितं गिरिः । मूर्ध्नि शश्वत्तथाघ्राय स्वास नान्ते न्यवेशयत्

তাৰ পাছত গিৰি (হিমালয়) এ হাতেৰে স্নেহেৰে তাইক স্পৰ্শ কৰি, তাইৰ চৰিত্ৰ শুনি, মৰমেৰে বাৰে বাৰে তাইৰ মূৰ ঘ্ৰাণ কৰি, নিজৰ আসনৰ শেষত বহুৱালে।

Verse 53

ततस्त्वं तां पुनर्दृष्ट्वाऽवोचस्तत्र स्थितां मुने । हर्षयन् गिरिराजं च मेनकान्तनयैः सह

তাৰ পাছত, হে মুনি! তাইক তাত থিয় হৈ থকা পুনৰ দেখি তুমি তাইক ক’লা; আৰু মেনাৰ কন্যাসকলৰ সৈতে গিৰিৰাজকো আনন্দিত কৰিলা।

Verse 54

सिंहासनन्तु किन्त्वस्याश्शैलराज भवेदतः । शम्भोरूरौ सदैतस्या आसनं तु भविष्यति

হে শৈলৰাজ! যদিও তাইৰ সিংহাসন আছে, তথাপি তাইৰ সত্য আসন শম্ভুৰ ঊৰুত হ’ব; তাতেই তাই চিৰকাল বিশ্ৰাম পাব।

Verse 55

हरोरूर्वासनम्प्राप्य तनया तव सन्ततम् । न यत्र कस्याचिदृष्टिर्मानसं वा गमिष्यति

হৰৰ ঊৰুত আসন লাভ কৰি তোৰ কন্যা তাতেই নিৰন্তৰ থাকিব; য’ত কাৰো দৃষ্টি নাযায়, মনোও তাত প্ৰৱেশ নকৰে।

Verse 56

ब्रह्मोवाच । इति वचनमुदारं नारद त्वं गिरीशं त्रिदिवमगम उक्त्वा तत्क्षणादेवप्रीत्या । गिरिपतिरपि चित्ते चारुसंमोदयुक्तस्स्वगृहमगमदेवं सर्वसंपत्समृद्धम्

ব্ৰহ্মাই ক’লে—হে নাৰদ, এই উদাৰ বাক্য ক’লে তুমি আনন্দে তৎক্ষণাৎ ত্ৰিদিৱত গিৰীশৰ ওচৰলৈ গ’লা। আৰু গিৰিপতিও মনত মনোহৰ হৰ্ষ লৈ, সৰ্বসম্পদে সমৃদ্ধ নিজৰ দিব্য ধামলৈ উভতি গ’ল।