Sukta 69

Mantra 1

प्रप्र वस्त्रिष्टुभमिषं मन्दद्वीरायेन्दवे । धिया वो मेधसातये पुरंध्या विवासति ॥

পুনঃ পুনঃ সা তোমালোকৰ বাবে ত্ৰিষ্টুভ্-ছন্দৰ প্ৰেৰণা-শক্তি, বীৰ-আনন্দী ইন্দুৰ (সোমৰ) পুষ্টিদায়িনী ইষা আগবঢ়ায়। ধীয়াৰে সা তোমালোকক মেধা-সাধনৰ বাবে সেৱা কৰে; পূৰ্ণতাৰ শক্তি ‘পুৰন্ধী’ ভক্তিভাৱে উপাসনা নিবেদন কৰে।

Mantra 2

नदं व ओदतीनां नदं योयुवतीनाम् । पतिं वो अघ्न्यानां धेनूनामिषुध्यसि ॥

তোমালোকৰ উচ্ছ্বসিত শক্তিসমূহৰ বাবে তুমি নাদময় স্ৰোত হওঁ; সদা-যোজিত শক্তিসমূহৰ বাবে তুমি ধ্বনিময় ধাৰা হওঁ। অঘ্ন্যা—অজেয় গাভীসমূহৰ, দোহন-ধাৰাস্বৰূপ ধেনুসকলৰ—তুমি পতি; যাতে পুষ্টিদায়িনী ইষা আমাৰ ভিতৰত সুদৃঢ় হয়।

Mantra 3

ता अस्य सूददोहसः सोमं श्रीणन्ति पृश्नयः । जन्मन्देवानां विशस्त्रिष्वा रोचने दिवः ॥

এই পৃশ্নি—চিত্ৰবৰ্ণ দোহনীসকল, প্ৰচুৰ দোহন-ফলযুক্ত, সোমক মিশ্ৰণ কৰি প্ৰস্তুত কৰে। দেৱসকলৰ জন্মত সিহঁত দেৱ-জনসমূহ; দ্যৌৰ তিনিটা ৰোচন—তিনিটা দীপ্ত লোকত—সিহঁতে দীপ্ত যজ্ঞ-অৰ্পণ স্থাপন কৰে।

Mantra 4

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम् ॥

গীৰাৰ দ্বাৰা গোপতি ইন্দ্ৰক অগ্ৰসৰ হৈ স্তৱন কৰা, যেন আমি জানিব পাৰোঁ—সত্যৰ পুত্ৰ, ঋতৰ সত্য অধিপতি।

Mantra 5

आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे ॥

আহা—হৰয়ঃ (তাম্ৰবৰ্ণ শক্তিসমূহ) মুক্ত হৈ বৰ্হিষিত আৰূঢ় হওক; য’ত আমি একেলগে মিলি এক সাধাৰণ সুৰ-সমন্বয়ত নৱামহে (স্তৱন/অৰ্পণ) কৰোঁ।

Mantra 6

इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत् ॥

ইন্দ্ৰাৰ্থে গাৱঃ (আলোক-ৰশ্মিসমূহ) আশিৰং দোহিলে—বজ্ৰিণে মধু; যেতিয়া সি উপহ্বৰে (নিকট গহ্বৰত) তাক বিদত্ (পায়/আবিষ্কাৰ কৰে)।

Mantra 7

उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे ॥

যেতিয়া তুমি উদীয়মান দীপ্তিমানৰ (ব্ৰধ্ন) বিস্তৃত লোকধামলৈ—সেই গৃহলৈ—উঠা, তেতিয়া হে ইন্দ্ৰ, তাত গমন কৰা। মধুৰ মধু (মধ্বঃ) পান কৰি, বন্ধুত্বৰ ত্ৰি-সপ্ত পদত আমাৰ সৈতে সখ্যতাৰে চলা।

Mantra 8

अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत ॥

গাও, আগবাঢ়ি গাও—হে যজ্ঞপ্ৰিয় মেধাবানসকল—গাও। পুত্ৰসকলেও গাওক; দৃঢ় দুৰ্গৰ দৰে নিৰ্ভীকভাৱে গাই থাকক, যেন স্তোত্ৰ সত্যৰ বাবে এক সুৰক্ষিত ক্ষেত্ৰ হয়।

Mantra 9

अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत् । पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम् ॥

তললৈ স্তোত্ৰধ্বনি গুঞ্জৰি উঠে—গড়গড় শব্দৰ দৰে—চাৰিওফালে ঘূৰি কঁপাই তোলে। পিঙ্গল শিখা চাৰিওফালে লাফাই উঠে; ইন্দ্ৰৰ বাবে উদ্যমিত ব্ৰহ্ম (প্ৰেৰিত বাক্য) প্ৰকাশলৈ উত্তোলিত হয়।

Mantra 10

आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे ॥

যেতিয়া তীব্ৰগামী, সুদুগ্ধা (ভালদুগ্ধ-দায়িনী) সেইসকল ইয়ালৈ উৰি আহে—ছিটাই নেদি—তেতিয়া অছিটোৱা সোম ধৰি লোৱা, ইন্দ্ৰৰ পানাৰ্থে; অৱতৰণশীল বলৰ আনন্দ স্থিৰ কৰি ৰাখা।

Mantra 11

अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव ॥

ইন্দ্ৰে পান কৰিলে; অগ্নিয়েও পান কৰিলে; সকলো দেৱতা আনন্দিত হ’ল। বৰুণো ইয়াতেই বাস কৰিলে; আৰু আপঃ (জলসমূহ) গুঞ্জন-মৃদু ধ্বনিসহ তেওঁৰ ফালে আগবাঢ়িল—গাভী-মাতৃসকল যেন বাছুৰক ঘিৰি মমতা-মূৰ্চ্ছনাৰে।

Mantra 12

सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्म्यं सुषिरामिव ॥

হে বৰুণ, তুমি সুদেৱ (সম্পূৰ্ণ দেৱত্বময়); তোমাৰ যাৰ অধীন সেই সাত সিন্ধু তোমাৰ কাকুদ (উচ্চ শিৰা/ৰিজ) অনুসৰি ধাৰাবাহিকভাৱে বয়—তৰংগবাহী উচ্চতা—সু-চেনেল পথেদি সোঁত বোৱা নদীৰ দৰে।

Mantra 13

यो व्यतीँरफाणयत्सुयुक्ताँ उप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत ॥

যি জনে বিপৰীত শক্তিসমূহক বিচ্ছিন্ন কৰি দিলে আৰু দানকাৰীৰ ওচৰলৈ সু-যুক্ত শক্তিসমূহক নিকট আনিলে—সেই দ্ৰুত নেতা; তেওঁৰ সেই একে ৰূপেই উপমা-মাপক, যি মুক্ত হৈ স্বতন্ত্ৰ কৰ্মত প্ৰবৃত্ত হয়।

Mantra 14

अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा ॥

অতি প্ৰবলভাৱে শক্তিমানজনে আঘাত কৰিলে; ইন্দ্ৰে সকলো দ্বেষ অতিক্ৰম কৰিলে। দূৰ-প্ৰসাৰী বাক্যৰ দ্বাৰা—‘যুৱ’ৰ ৰন্ধন-পাত্ৰ, যি ৰন্ধা হৈছে, তাকো তেওঁ ভাঙি পেলায়; এইদৰে উচ্চ উচ্চাৰণে শত্রু-গঠনসমূহ ভাঙি যায়।

Mantra 15

अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्नवं रथम् । स पक्षन्महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम् ॥

সৰু শিশুৰ দৰে, কুমাৰ পুত্ৰৰ দৰে, তেওঁ নৱ-নৱ ৰথত আৰূঢ় হয়। তেওঁ মহিষ-সদৃশ বনৰীয়া শক্তি-মৃগক পকাই-প্ৰস্তুত কৰে, আৰু বিস্তৃত, সর্ব-কাৰ্যকৰ ইচ্ছাশক্তিসম্পন্ন জনে তাক পিতৃ আৰু মাতৃলৈ অৰ্পণ কৰে।

Mantra 16

आ तू सुशिप्र दम्पते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् । अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम् ॥

হে সু-শিপ্ৰ (সুন্দৰ-ওঁঠ) গৃহপতি, আহা; সোণালী ৰথত উঠা। তাৰ পাছত দীপ্ত অশ্বক জুৰি দিয়া—সহস্ৰ-পদ শক্তিসম্পন্ন, বলত অৰুণ-ৰক্ত, স্বস্তিৰ পথত আমাক বহন কৰা, গমনত অক্লান্ত।

Mantra 17

तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतव आवर्तयन्ति दावने ॥

তাকেই—সঁচাকৈ—নমস্কাৰ-কৰোঁতা উপাসকসকলে ওচৰলৈ আহি স্বৰাজ (স্বয়ং-শাসক) প্ৰভুৰ সৈতে বহে। তেওঁৰ সু-নিয়োজিত উদ্দেশ্যো স্পষ্ট হয়, যেতিয়া তেওঁলোকে তাক যাত্ৰালৈ, দানলৈ ঘূৰাই আনে।

Mantra 18

अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम् । पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत ॥

প্ৰাচীন নিবাস (চিৰন্তন স্থান) অনুসৰি, এই প্ৰিয়-মেধাস (প্ৰিয় জ্ঞান-সন্ধানী)সকলে আগবাঢ়ে। পূৰ্বৰ, আদিম অগ্ৰগতি তেওঁলোকে লাভ কৰে—যজ্ঞ-বৰ্হি ছাঁট কৰা আৰু নিজৰ প্ৰয়াস সঠিকভাৱে স্থাপন কৰা জনে।