Sukta 33

Mantra 1

वयं घ त्वा सुतावन्त आपो न वृक्तबर्हिषः । पवित्रस्य प्रस्रवणेषु वृत्रहन्परि स्तोतार आसते ॥

আমি, সোম চেপি উলিওৱা, শুদ্ধ জলৰ দৰে প্ৰস্তুত বৰ্হিস্‌-আসন পতা স্তোতাসকল, হে বৃত্রহন (আৱৰক-বধক), পৱিত্ৰৰ প্ৰস্ৰৱণসমূহৰ কাষে তোমাৰ চাৰিওফালে বহি আছোঁ—আমাৰ পৰিশোধিত ধাৰালৈ তোমাৰ বলৰ অৱতৰণ অপেক্ষা কৰি।

Mantra 2

स्वरन्ति त्वा सुते नरो वसो निरेक उक्थिनः । कदा सुतं तृषाण ओक आ गम इन्द्र स्वब्दीव वंसगः ॥

সুতে সোমত নৰসকলে—উক্থ গোৱা স্তোতাসকল—হে বসু-দাতা, মুক্ত বিস্তাৰত তোমাক ধ্বনিত কৰি আহ্বান কৰে। কেতিয়া, সুতে সোমৰ তৃষ্ণাতুৰ হৈ, তুমি গৃহলৈ আহিবা, হে ইন্দ্ৰ—নিজ আসনত দ্ৰুত-ধ্বনি গায়কৰ দৰে—যাতে অন্তঃগৃহ তোমাৰ শক্তিৰে পূৰ্ণ হয়?

Mantra 3

कण्वेभिर्धृष्णवा धृषद्वाजं दर्षि सहस्रिणम् । पिशङ्गरूपं मघवन्विचर्षणे मक्षू गोमन्तमीमहे ॥

কাণ্বসকলৰ সৈতে, হে ধৃষ্ট বীৰ, তুমি ধৃষ্ট-বাজ—সহস্ৰ-সমৃদ্ধ বল-প্ৰাচুৰ্য—দৰ্শন কৰোৱা; পিশঙ্গ (তাম্ৰাভ) ৰূপে দীপ্ত। হে মঘৱন, বিস্তৃত-দৰ্শী, আমি তৎক্ষণাৎ তোমাৰ পৰা গোমন্ত—আলোক-সমৃদ্ধ—ঐশ্বৰ্যৰ পূৰ্ণতা প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।

Mantra 4

पाहि गायान्धसो मद इन्द्राय मेध्यातिथे । यः सम्मिश्लो हर्योर्यः सुते सचा वज्री रथो हिरण्ययः ॥

হে মেধ্যাতিথি, ইন্দ্ৰৰ বাবে অন্ধস (সোম-সাৰ)ৰ মদ—উল্লাস—ৰক্ষা কৰি গাওক। কিয়নো তেওঁৰেই হৰ্য্যোঃ—দুই তাম্ৰাভ শক্তিৰ—সংযোজিত যোক; তেওঁৰেই বজ্ৰধাৰী সঙ্গত সুতে সোমৰ সৈতে চলা সুৱৰ্ণ ৰথ।

Mantra 5

यः सुषव्यः सुदक्षिण इनो यः सुक्रतुर्गृणे । य आकरः सहस्रा यः शतामघ इन्द्रो यः पूर्भिदारितः ॥

যাক আমি স্তোত্ৰে গাই প্ৰশংসা কৰোঁ—সেই ইন্দ্ৰ, যি সু-সেৱ্য, সু-দক্ষিণ (সঠিক দান-দক্ষিণা দাতা), আৰু সু-ক্রতু (উজ্জ্বল সংকল্প-শক্তিসম্পন্ন); যি সহস্ৰ শক্তিৰ আকৰ, শত মঘ (শত দান-সমৃদ্ধিৰ দাতা); সেই ইন্দ্ৰ, যি পূৰ (দুৰ্গ/নগৰ) ভাঙি পেলোৱা।

Mantra 6

यो धृषितो योऽवृतो यो अस्ति श्मश्रुषु श्रितः । विभूतद्युम्नश्च्यवनः पुरुष्टुतः क्रत्वा गौरिव शाकिनः ॥

যি ধৃষ্ট, যি আমাৰ আহ্বানত অবৃত (অবৰুদ্ধ নহয়); যি শ্মশ্ৰুষু (কঠিন-ৰূক্ষ অৱস্থাতো) স্থিত; যাৰ দ্যুতি বিস্তৃতভাৱে প্ৰকাশিত, যি অচ্যৱন (অচল, অপসাৰিত নোহোৱা) গতি-প্ৰদাতা; বহুল-স্তুত, আৰু ক্রতুবলে গৌৰিৰ দৰে সক্ষম কৰ্তা—সেই ইন্দ্ৰ।

Mantra 7

क ईं वेद सुते सचा पिबन्तं कद्वयो दधे । अयं यः पुरो विभिनत्त्योजसा मन्दानः शिप्र्यन्धसः ॥

চাপা সোমৰ সৈতে পান কৰি থকা তেওঁক কোনে সঁচাকৈ জানে? তেওঁ কিমান বিস্তাৰ ধাৰণ কৰিছে? এইজনেই বলত দুৰ্গ ভাঙে—সোম-ৰসত উল্লসিত, শিপ্ৰী, সেই অন্ধস-সোমে।

Mantra 8

दाना मृगो न वारणः पुरुत्रा चरथं दधे । नकिष्ट्वा नि यमदा सुते गमो महाँश्चरस्योजसा ॥

হে দাতা, মৃগৰ দৰে, হাতীৰ দৰে, তুমি বহু ঠাইত বিচৰণ স্থাপন কৰিছা। কোনেও তোমাক নিবাৰণ নকৰে; চেপা সোমৰ ওচৰলৈ আহা—মহান, তুমি নিজ বলত গতি কৰিছা।

Mantra 9

य उग्रः सन्ननिष्टृतः स्थिरो रणाय संस्कृतः । यदि स्तोतुर्मघवा शृणवद्धवं नेन्द्रो योषत्या गमत् ॥

যি উগ্ৰ, অবাধিত, স্থিৰ—ৰণৰ বাবে সুসজ্জিত; যদি স্তোতাৰ আহ্বান মঘৱান শুনে, তেন্তে ইন্দ্ৰে নাথাকে, নিৰুৎসাহ নহয়; সানন্দ ইচ্ছাৰে তেওঁ আহিব।

Mantra 10

सत्यमित्था वृषेदसि वृषजूतिर्नोऽवृतः । वृषा ह्युग्र शृण्विषे परावति वृषो अर्वावति श्रुतः ॥

সঁচাকৈ, এইদৰে তুমি শক্তিৰ বৃষ; বৃষ-প্ৰেৰণা আমাৰ পৰা ৰোধ কৰা নহয়। কিয়নো, হে উগ্ৰ, তুমি সঁচাকৈ শুনা বৃষ—দূৰত শুনা, ওচৰত শুনা।

Mantra 11

वृषणस्ते अभीशवो वृषा कशा हिरण्ययी । वृषा रथो मघवन्वृषणा हरी वृषा त्वं शतक्रतो ॥

হে ইন্দ্ৰ, মঘৱন্—ঐশ্বৰ্যৰ অধিপতি—তোমাৰ উদ্দীপনা বৃষণ; বৃষণ তোমাৰ সুৱৰ্ণ কশা। বৃষণ তোমাৰ ৰথ, হে ধনদাতা; বৃষণ তোমাৰ দুটা হৰি অশ্ব। হে শতক্ৰতু, তুমিও বৃষণ—শত কৰ্মশক্তিৰ অধাৰী।

Mantra 12

वृषा सोता सुनोतु ते वृषन्नृजीपिन्ना भर । वृषा दधन्वे वृषणं नदीष्वा तुभ्यं स्थातर्हरीणाम् ॥

বৃষণ সোমা তোমাৰ বাবে বৃষণ সোতা পিষি-চেপি উলিয়াওক। হে বৃষণ, হে ঋজীপিন্ (সোজা-চালক), আহা—ইয়াক আনি দে। কিয়নো বৃষণ সোমা গতি পাইছে—নদীসমূহত বৃষণ ধাৰা—যাতে তোমাৰ বাবে দুটা হৰি শক্তি (হৰি অশ্ব) স্থিতি লয়।

Mantra 13

एन्द्र याहि पीतये मधु शविष्ठ सोम्यम् । नायमच्छा मघवा शृणवद्गिरो ब्रह्मोक्था च सुक्रतुः ॥

হে ইন্দ্ৰ, মধুময় সোম্য সোম পান কৰিবলৈ আহা, হে অতি-শক্তিমান। হে মঘৱন, আমাৰ গিৰা—ব্ৰহ্ম-মনন আৰু উক্থ-স্তোত্ৰ—শুনিবলৈ যেন তুমি কেতিয়াও বিমুখ নহওঁ, হে সুক্ৰতু।

Mantra 14

वहन्तु त्वा रथेष्ठामा हरयो रथयुजः । तिरश्चिदर्यं सवनानि वृत्रहन्नन्येषां या शतक्रतो ॥

হে ৰথেষ্ঠাম, ৰথযুজ হৰয়ো (তাম্ৰবৰ্ণ অশ্বশক্তি) তোমাক ৰথেৰে ইয়ালৈ আনক। হে বৃত্ৰহন, প্ৰতিদ্বন্দ্বীকো অতিক্ৰম কৰি সৱনসমূহলৈ আহা; হে শতক্ৰতু, আনসকলকো অতিক্ৰম কৰা।

Mantra 15

अस्माकमद्यान्तमं स्तोमं धिष्व महामह । अस्माकं ते सवना सन्तु शंतमा मदाय द्युक्ष सोमपाः ॥

হে মহামহ ইন্দ্ৰ, আজি আমাৰ অন্তৰতম স্তোম (স্তুতি) গ্ৰহণ কৰা। তোমাৰ বাবে আমাৰ সোম-সৱনসমূহ সৰ্বাধিক শান্তিদায়ক হওক, যাতে হে সোমপা, তুমি দীপ্ত মদ (আনন্দ-উন্মাদনা)ত প্ৰৱেশ কৰা।

Mantra 16

नहि षस्तव नो मम शास्त्रे अन्यस्य रण्यति । यो अस्मान्वीर आनयत् ॥

নহি—তোমাৰো নহয়, আমাৰো নহয়—অন্য কোনো শাস্ত্ৰ-উপদেশে মন ৰমায়; যি বীৰ-নেতৃত্বে আমাক আগুৱাই আনিলে, সেইটোৱেই আনন্দদায়ক। অন্তৰৰ বীৰ-প্ৰেৰণা-নেতৃত্বেই দিশ দেখুৱায় আৰু হর্ষ জগায়।

Mantra 17

इन्द्रश्चिद्घा तदब्रवीत्स्त्रिया अशास्यं मनः । उतो अह क्रतुं रघुम् ॥

ইন্দ্ৰোচিত ক’লে—স্ত্ৰী-স্বভাৱৰ মন আদেশে শাসনীয় নহয়; তথাপি তাত দ্ৰুত, প্ৰস্তুত ক্ৰতু (ইচ্ছাশক্তি) আছে। তেনেদৰে আমাৰ ভিতৰৰ গ্ৰাহ্য-চেতনা বলপূৰ্বক নহয়—সেয়া জয় কৰি ল’ব লাগে; তেতিয়া সি শীঘ্ৰে গতি কৰে।

Mantra 18

सप्ती चिद्घा मदच्युता मिथुना वहतो रथम् । एवेद्धूर्वृष्ण उत्तरा ॥

সপ্তী-সম দুই যুগল শক্তি, মদচ্যুতা (উল্লাসৰ পৰা সৰি পৰিলেও), ৰথ বহন কৰে; এইদৰে বৃষ্ণৰ উত্তৰা—মহাশক্তিৰ উচ্চতর যুগ্ম-যোগ। শক্তি যেতিয়া যথাযথে যুগল হয়, তেতিয়া গতি ওপৰলৈ বহন কৰে।

Mantra 19

अधः पश्यस्व मोपरि संतरां पादकौ हर । मा ते कशप्लकौ दृशन्त्स्त्री हि ब्रह्मा बभूविथ ॥

তললৈ চোৱা, ওপৰলৈ নহয়; হে হৰি, দুয়োটা পদ দৃঢ়ভাৱে সংহৰি ৰাখা। তোমাৰ কঁপা-কঁপা খোজ যেন নাৰীৰ দৃষ্টিত নপৰে; কিয়নো তুমি ব্ৰহ্মা—ব্ৰহ্মজ্ঞানী—হৈ উঠিছা।