Sukta 31

Mantra 1

यो यजाति यजात इत्सुनवच्च पचाति च । ब्रह्मेदिन्द्रस्य चाकनत् ॥

যি যজ্ঞ কৰে—যি সত্যকৈ অৰ্পণ কৰে—যি সোম ৰস নিপীড়ন কৰে আৰু হৱি ৰান্ধে/প্ৰস্তুত কৰে—তাৰ ব্ৰহ্ম (প্ৰেৰিত বাণী) নিজেই ইন্দ্ৰৰ প্ৰিয় হয়।

Mantra 2

पुरोळाशं यो अस्मै सोमं ररत आशिरम् । पादित्तं शक्रो अंहसः ॥

যি জনে তেঁওলৈ পুৰোळাশ আৰু আশীৰ-ৰসে মিশ্ৰিত সোম অৰ্পণ কৰে, তাকেই শক্ৰ—মহাশক্তিমান ইন্দ্ৰ—দুৰ্দশা আৰু পাপৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

Mantra 3

तस्य द्युमाँ असद्रथो देवजूतः स शूशुवत् । विश्वा वन्वन्नमित्रिया ॥

তেঁওৰ বাবে দ্যুতিময় ৰথখন—দেৱতাসকলৰ প্ৰেৰিত—আসন ল’লে; সি আগবাঢ়ি যায়, পোহৰৰ বিৰোধী সকলো শত্রু-শক্তিক জয় কৰি।

Mantra 4

अस्य प्रजावती गृहेऽसश्चन्ती दिवेदिवे । इळा धेनुमती दुहे ॥

তেঁওৰ গৃহত প্ৰজাসমৃদ্ধ পোষক শক্তি দিনেদিনে অবিৰাম চলি থাকে; ইळা—সমৃদ্ধিৰ দুগ্ধধেনু—পোষণৰ ধাৰা দুহে।

Mantra 5

या दम्पती समनसा सुनुत आ च धावतः । देवासो नित्ययाशिरा ॥

যি গৃহৰ দুজন অধিপতি, একমন একচিত্তে, সোম-সুতি (সুনুত) আৰু তাৰ আহ্বানলৈ দৌৰি আহে—দেৱতাসকলৰ দৰে নিত্য আনন্দ-ঐশ্বৰ্যৰে পূৰ্ণ।

Mantra 6

प्रति प्राशव्याँ इतः सम्यञ्चा बर्हिराशाते । न ता वाजेषु वायतः ॥

ইয়াৰ পৰা এইফালে মুখ কৰি, সঠিক দিশে একাগ্ৰ হৈ, পৱিত্ৰ বৰ্হি (বৰ্হিস) ওপৰত তেওঁলোকে আসন গ্ৰহণ কৰে; বিজয়-ক্ষেত্ৰত বল-সমৃদ্ধিত তেওঁলোকে কেতিয়াও ব্যৰ্থ নহয়।

Mantra 7

न देवानामपि ह्नुतः सुमतिं न जुगुक्षतः । श्रवो बृहद्विवासतः ॥

তেওঁলোকে দেৱতাসকলৰ অনুগ্ৰহো কেতিয়াও হেৰুৱা নাহয়; সুমতি—শুভ বোধ—তেওঁলোকে ত্যাগ নকৰে। উপাসনা কৰি, তেওঁলোকে মহান শ্রৱঃ—বিস্তৃত কীৰ্তি-শ্ৰুতি—অর্জন কৰে।

Mantra 8

पुत्रिणा ता कुमारिणा विश्वमायुर्व्यश्नुतः । उभा हिरण्यपेशसा ॥

পুত্ৰিণী শক্তি আৰু কুমাৰিণী (যৌৱন-নৱীকৰণ) শক্তিৰে তেওঁলোকে সমগ্ৰ আয়ুস্‌ (জীৱনৰ পূৰ্ণ আয়ু) লাভ কৰে; উভয়েই হিৰণ্যপেশসা—সোনালী সৌন্দৰ্যৰ দীপ্ত ৰূপে উজ্জ্বল।

Mantra 9

वीतिहोत्रा कृतद्वसू दशस्यन्तामृताय कम् । समूधो रोमशं हतो देवेषु कृणुतो दुवः ॥

হে বীতিহোত্ৰা—যাৰ হোত্ৰ-গতি সুপথে চালিত, কৃতদ্বসু—যাৰ ধন-সম্পদ সুগঠিত; অমৃতত্বলৈ নিয়া আনন্দক আৰাধনা কৰোঁতা—ফলদায়ী উদৰ (সমূধঃ) সুসংবদ্ধ কৰি, ৰোমশ বাধা (অৱৰোধ) নিধন কৰি, দেৱসকলৰ মাজত কাৰ্যকৰী দুভঃ (সেৱা) সম্পাদন কৰা।

Mantra 10

आ शर्म पर्वतानां वृणीमहे नदीनाम् । आ विष्णोः सचाभुवः ॥

আমি পৰ্বতসমূহৰ শৰণদায়ক শান্তি বাছি লওঁ, আৰু নদীসমূহৰ প্ৰবাহমান শক্তিসমূহো; আৰু বিষ্ণুৰ সৈতে সখা-ভাৱ (সচাভুৱঃ)—পথত বিস্তৃত ধাৰণকাৰী উপস্থিতিকো বাছি লওঁ।

Mantra 11

ऐतु पूषा रयिर्भगः स्वस्ति सर्वधातमः । उरुरध्वा स्वस्तये ॥

পূষণ আহক; ৰয়ি (সমৃদ্ধি) আৰু ভাগ (ভগ) আহক। সৰ্বধাতম কল্যাণ-শক্তি স্বস্তি আহক। আমাৰ স্বস্তিৰ বাবে পথ বিস্তৃত।

Mantra 12

अरमतिरनर्वणो विश्वो देवस्य मनसा । आदित्यानामनेह इत् ॥

অৰমতি—অভ্ৰান্তা—দেৱৰ মনসাৰে বিশ্বব্যাপী হয়। আদিত্যসকলৰ অনেহ (অচঞ্চল) গতি তাই—পথৰ ঋত-সত্যত স্থিৰ।

Mantra 13

यथा नो मित्रो अर्यमा वरुणः सन्ति गोपाः । सुगा ऋतस्य पन्थाः ॥

আমাৰ বাবে যেন তেনেই হওক—মিত্ৰ, আৰ্যমণ, আৰু বৰুণ অন্তৰৰ জ্যোতিৰ ৰক্ষক হৈ থাকক। ঋতৰ পথসমূহ আমাৰ যাত্ৰাত সুগম আৰু শুভগামী হওক।

Mantra 14

अग्निं वः पूर्व्यं गिरा देवमीळे वसूनाम् । सपर्यन्तः पुरुप्रियं मित्रं न क्षेत्रसाधसम् ॥

জ্যোতি-ময় বাণীৰে মই অগ্নিক—পূৰ্বতন দেৱ, দিৱ্য ইচ্ছাশক্তি, অন্তৰ-ধনৰ অধিপতি—স্তৱ কৰোঁ। তাঁক সেৱা কৰি, বহুপ্ৰিয় জনক, ক্ষেত্ৰ-সাধক মিত্ৰৰ দৰে, তেওঁ আমাৰ ভিতৰত কৰ্মৰ বাবে যথোচিত ক্ষেত্ৰ-অধিকার স্থাপন কৰে।

Mantra 15

मक्षू देववतो रथः शूरो वा पृत्सु कासु चित् । देवानां य इन्मनो यजमान इयक्षत्यभीदयज्वनो भुवत् ॥

দেৱবল-ভৰ্তি ৰথ অতি শীঘ্ৰ আহে; যিকোনো যুদ্ধত শূৰৰ শক্তিও জাগে। যেতিয়া যজমান দেৱতাসকলৰ প্ৰতি মন স্থিৰ কৰি যজ্ঞ-অৰ্পণ কৰে, তেতিয়া সি অন্তৰৰ অযজ্ব অংশসমূহৰ ওপৰত বিজয়ী হয়।

Mantra 16

न यजमान रिष्यसि न सुन्वान न देवयो । देवानां य इन्मनो यजमान इयक्षत्यभीदयज्वनो भुवत् ॥

হে যজমান, তুমি ক্ষতিগ্ৰস্ত নহও; নহও সোম-সুন্নান কৰোঁতা, নহও দেৱ-অন্বেষী। যেতিয়া দেৱতাসকলৰ প্ৰতি তোমাৰ মন স্থিৰ কৰি তুমি যজ্ঞ-অৰ্পণ কৰাঁ, তেতিয়া তোমাৰ ভিতৰত যি অযজ্ব—যজ্ঞ অস্বীকাৰ কৰে—তাৰ ওপৰত তুমি বিজয়ী হওঁ।

Mantra 17

नकिष्टं कर्मणा नशन्न प्र योषन्न योषति । देवानां य इन्मनो यजमान इयक्षत्यभीदयज्वनो भुवत् ॥

বৈৰী কৰ্মেৰে কোনেও তাক নাশ কৰিব নোৱাৰে; কোনেও তাক ৰোধ কৰিব নোৱাৰে, নতুবা পিছুহটাব নোৱাৰে। যেতিয়া যজমান দেৱতাসকলৰ প্ৰতি মন স্থিৰ কৰি যজ্ঞ-অৰ্পণ কৰে, তেতিয়া সি অন্তৰৰ অযজ্বন-প্ৰতিৰোধকো ভাঙি জয়ী হয়।

Mantra 18

असदत्र सुवीर्यमुत त्यदाश्वश्व्यम् । देवानां य इन्मनो यजमान इयक्षत्यभीदयज्वनो भुवत् ॥

ইয়াত সত্য বীৰ্য থাকক, আৰু অশ্ব-শক্তিসমূহৰ দ্ৰুত অধিপত্যো থাকক। যেতিয়া যজমান দেৱতাসকলৰ প্ৰতি মন স্থিৰ কৰি যজ্ঞ-অৰ্পণ কৰে, তেতিয়া সি অন্তৰৰ অযজ্বন-তত্ত্বসমূহৰ ওপৰত বিজয়ী হয়।