Sukta 12

Mantra 1

य इन्द्र सोमपातमो मदः शविष्ठ चेतति । येना हंसि न्यत्रिणं तमीमहे ॥

হে ইন্দ্ৰ, সোমপানত সৰ্বোত্তম, সেই উন্মাদ-আনন্দ (মদ) যাৰ দ্বাৰা, হে অতি-শক্তিমান, তোমাৰ চেতনা জ্বলি উঠে, আৰু যাৰ দ্বাৰা তুমি জ্যোতি-ভক্ষকক আঘাত কৰি তললৈ পেলাই দিয়া—সেই তোমাৰেই শক্তিক আমি বিচাৰোঁ।

Mantra 2

येना दशग्वमध्रिगुं वेपयन्तं स्वर्णरम् । येना समुद्रमाविथा तमीमहे ॥

যে শক্তিৰে তুমি দাশগ্বক—দৃঢ়ধৃত, স্বৰ্ণ-আনয়নকাৰীক—কম্পিত কৰিলা, আৰু যে শক্তিৰে তুমি সমুদ্ৰীয় আধাৰ পাৰ কৰাই সহায় কৰিলা—সেই তোমাৰেই মহিমাশক্তিক আমি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।

Mantra 3

येन सिन्धुं महीरपो रथाँ इव प्रचोदयः । पन्थामृतस्य यातवे तमीमहे ॥

যে শক্তিৰে তুমি সিন্ধুৰ মহাজলধাৰাক ৰথসম চঞ্চল কৰি আগবঢ়াই দিলা, ঋতৰ যাত্ৰাৰ বাবে পথ উন্মুক্ত কৰিলা—সেই তোমাৰেই শক্তিক আমি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।

Mantra 4

इमं स्तोममभिष्टये घृतं न पूतमद्रिवः । येना नु सद्य ओजसा ववक्षिथ ॥

অভিষ্ট সিদ্ধি আৰু জয়ৰ বাবে, হে অদ্ৰিবঃ (পেষণ-পাথৰৰ ধাৰক), পৱিত্ৰ ঘৃতৰ দৰে পৰিশোধিত এই স্তোত্ৰ গ্ৰহণ কৰা; ইয়াৰ দ্বাৰা তুমি তৎক্ষণাৎ ওজসে বলৱান হৈ আমাক আগবঢ়াই নিয়া।

Mantra 5

इमं जुषस्व गिर्वणः समुद्र इव पिन्वते । इन्द्र विश्वाभिरूतिभिर्ववक्षिथ ॥

হে গিৰ্বণ ইন্দ্ৰ, এই স্তোত্ৰখন গ্ৰহণ কৰি আনন্দ লাভ কৰা। সমুদ্ৰ যেনে ফুলে-ফেঁপে উঠে, তেনেদৰে—ইন্দ্ৰ—তোমাৰ সকলো ঊতি (সহায়-ৰক্ষা) দ্বাৰা তুমি পৰিপূৰ্ণ হৈ উঠা, শক্তিত বৃদ্ধি লাভ কৰা।

Mantra 6

यो नो देवः परावतः सखित्वनाय मामहे । दिवो न वृष्टिं प्रथयन्ववक्षिथ ॥

যি দেৱতাক আমি দূৰ পৰাৱত (দূৰ দেশ)ৰ পৰা সখিত্বৰ বাবে আহ্বান কৰোঁ, সি দেৱ—দ্যৌৰ বৰষুণৰ দৰে বিস্তাৰিত হৈ—আমাৰ বাবে শক্তিত বৃদ্ধি লাভ কৰক, আৰু দান-প্ৰবাহ বহল কৰক।

Mantra 7

ववक्षुरस्य केतवो उत वज्रो गभस्त्योः । यत्सूर्यो न रोदसी अवर्धयत् ॥

তেওঁৰ কিৰণসমূহ বৃদ্ধি পালে; আৰু গভস্তি (হাত) দুটাত থকা বজ্ৰো বৃদ্ধি পালে—যেতিয়া তেওঁ সূৰ্যৰ দৰে দুই ৰোদসী (দুই জগত)ক বিস্তাৰিত কৰি বৃদ্ধি কৰালে।

Mantra 8

यदि प्रवृद्ध सत्पते सहस्रं महिषाँ अघः । आदित्त इन्द्रियं महि प्र वावृधे ॥

হে সত্যৰ অধিপতি, অতি প্ৰবৃদ্ধ! যদি তুমি সহস্ৰ মহিষ-সদৃশ হিংস্ৰ আক্রমণকাৰীক দমন কৰিছা, তেন্তে নিশ্চয় তোমাৰ ইন্দ্ৰিয়—তোমাৰ অধিপত্য-শক্তি—মহৎ আৰু প্ৰবলভাৱে বৃদ্ধি পাইছে।

Mantra 9

इन्द्रः सूर्यस्य रश्मिभिर्न्यर्शसानमोषति । अग्निर्वनेव सासहिः प्र वावृधे ॥

ইন্দ্ৰ সূৰ্যৰ ৰশ্মিসমূহেৰে সৰ্পণশীল অন্ধকাৰক শুকুৱাই ম্লান কৰে; আৰু অগ্নি, বনমাজত বিজয়ী বীৰৰ দৰে, মহৎভাৱে বৃদ্ধি পায়।

Mantra 10

इयं त ऋत्वियावती धीतिरेति नवीयसी । सपर्यन्ती पुरुप्रिया मिमीत इत् ॥

ঋতু-সমৃদ্ধ আৰু যজ্ঞ-নিয়মে ভৰা তোমাৰ এই সদা-নতুন ধীতি আগবাঢ়ে—সপৰ্য্যা কৰি, বহুতৰ প্ৰিয় হৈ; ইয়ে নিশ্চয় (আমাৰ বাবে) সত্য অংশসমূহ মাপি-বণ্টে।

Mantra 11

गर्भो यज्ञस्य देवयुः क्रतुं पुनीत आनुषक् । स्तोमैरिन्द्रस्य वावृधे मिमीत इत् ॥

যজ্ঞৰ দেবযু গৰ্ভই ক্রতুক সদায় শুদ্ধ কৰে; স্তোমসমূহে ইন্দ্ৰৰ বীৰ্য বৃদ্ধি পায়—আৰু সঁচাকৈয়ে সঠিক বিন্যাস/মাপ নিৰ্ধাৰণ কৰে।

Mantra 12

सनिर्मित्रस्य पप्रथ इन्द्रः सोमस्य पीतये । प्राची वाशीव सुन्वते मिमीत इत् ॥

মিত্ৰৰ সানিৰ (সমন্বয়/সৌহার্দ্য)ত লাভকাৰী শক্তি বিস্তাৰিত হৈছে; সোম পান কৰিবলৈ ইন্দ্ৰ আগবাঢ়ে—সুন্বতে (সোম-নিষ্পাদক)ৰ দিশে আহ্বান-ধ্বনিৰ দৰে প্ৰাচী হৈ; সঁচাকৈয়ে সি লাভ/সিদ্ধি মাপি-ঠামি দিয়ে।

Mantra 13

यं विप्रा उक्थवाहसोऽभिप्रमन्दुरायवः । घृतं न पिप्य आसन्यृतस्य यत् ॥

যাক বিপ্ৰসকল—উক্থ-বাহস (উচ্চাৰিত বাণীৰ বাহক), পথ-অন্বেষী—আনন্দিত কৰি আগবঢ়াই চাপে; সি যেন ঘৃত পান কৰিছে—ঋতৰ বজ্ৰাসন, সত্য-ঋত-ব্যৱস্থাৰ সেই আধাৰ।

Mantra 14

उत स्वराजे अदितिः स्तोममिन्द्राय जीजनत् । पुरुप्रशस्तमूतय ऋतस्य यत् ॥

আৰু স্ব-ৰাজ (স্বয়ং-শাসক) জনাৰ নিমিত্তে অদিতিয়ে ইন্দ্ৰৰ বাবে স্তোম (স্তৱ) জনালে—বহু-প্ৰশস্ত, সহায়ৰ বাবে; ঋতস্য যৎ—ঋত, সত্য-ব্যৱস্থাৰ অন্তৰ্গত সেইটো।

Mantra 15

अभि वह्नय ऊतयेऽनूषत प्रशस्तये । न देव विव्रता हरी ऋतस्य यत् ॥

অগ্নিবাহকসকলে সহায়লৈ, প্ৰশস্তিলৈ ধ্বনি তুলিলে। হে দেৱ, তোমাৰ দুটা হৰি (তাম্ৰবৰ্ণ) অশ্ব বিব্ৰত নহয়—ঋতস্য যৎ, ঋতৰ পথত (চলে)।

Mantra 16

यत्सोममिन्द्र विष्णवि यद्वा घ त्रित आप्त्ये । यद्वा मरुत्सु मन्दसे समिन्दुभिः ॥

যদি তুমি সোমত আনন্দ পাও, হে ইন্দ্ৰ, বিষ্ণুৰ বিস্তৃত পদক্ষেপত; অথবা ত্ৰিত আপ্ত্যৰ সৈতে; অথবা মৰুতসকলৰ মাজত মন্দস হওঁ—ইয়াত ইন্দুবোৰৰ সৈতে একেলগে আনন্দিত হওঁ।

Mantra 17

यद्वा शक्र परावति समुद्रे अधि मन्दसे । अस्माकमित्सुते रणा समिन्दुभिः ॥

অথবা হে শক্র, যদি তুমি দূৰ পৰাৱতিত, সমুদ্ৰৰ ওপৰত আনন্দ লওঁ—তথাপি আমাৰ পীড়িত সোমত, হে ৰণবীৰ, ইন্দুবিন্দুবোৰৰ সৈতে একেলগে উল্লস।

Mantra 18

यद्वासि सुन्वतो वृधो यजमानस्य सत्पते । उक्थे वा यस्य रण्यसि समिन्दुभिः ॥

অথবা হে সত্পতে, যদি তুমি সোম-চাপকৰ বৃদ্ধি-কর্তা, যজমানৰ উন্নতিকাৰী হওঁ; অথবা যাৰ উক্থত তুমি আনন্দ পাওঁ—তেনে হ’লে ইন্দুবিন্দুবোৰৰ সৈতে ইয়াত একেলগে উল্লস।

Mantra 19

देवंदेवं वोऽवस इन्द्रमिन्द्रं गृणीषणि । अधा यज्ञाय तुर्वणे व्यानशुः ॥

তোমালোকৰ অৱস (সহায়)ৰ বাবে আমি ইন্দ্ৰক, ইন্দ্ৰক—দেৱ-দেৱক সদায় নৱ ৰূপে—স্তৱ কৰোঁ; তাৰ পাছত তুৰ্বণ (দ্ৰুতগামী) যজ্ঞৰ বাবে তেওঁলোকে বিস্তৃতভাৱে পথ/উন্মোচন লাভ কৰিলে।

Mantra 20

यज्ञेभिर्यज्ञवाहसं सोमेभिः सोमपातमम् । होत्राभिरिन्द्रं वावृधुर्व्यानशुः ॥

যজ্ঞসমূহে যজ্ঞ-বাহক ইন্দ্ৰক বঢ়োৱা হয়; সোমসমূহে সোমপায়তম ইন্দ্ৰক বিস্তাৰ কৰি প্ৰকাশত পূৰ্ণকৈ প্ৰৱেশ কৰোৱা হয়; হোতৃ-আহ্বানসমূহে ইন্দ্ৰক বৃদ্ধি কৰি সৰ্বত্ৰ প্ৰকাশমান কৰে।

Mantra 21

महीरस्य प्रणीतयः पूर्वीरुत प्रशस्तयः । विश्वा वसूनि दाशुषे व्यानशुः ॥

মহান তেওঁৰ প্ৰণীতিসমূহ, পূৰ্বৰো আৰু প্ৰশস্ত প্ৰশংসাসমূহো মহান; দানশীল দাশুকলৈ সত্তাৰ সকলো বসু আনি প্ৰকাশ কৰে।

Mantra 22

इन्द्रं वृत्राय हन्तवे देवासो दधिरे पुरः । इन्द्रं वाणीरनूषता समोजसे ॥

বৃত্ৰক বধ কৰিবলৈ দেৱতাসকলে ইন্দ্ৰক আগত স্থাপন কৰিলে; আৰু প্ৰেৰিত বাণীসমূহে ইন্দ্ৰক বলৰ সৈতে সংযোগলৈ গীত কৰিলে—যাতে শক্তি সংগৃহীত হৈ কাৰ্যকৰ হয়।

Mantra 23

महान्तं महिना वयं स्तोमेभिर्हवनश्रुतम् । अर्कैरभि प्र णोनुमः समोजसे ॥

আমি সকলোৱে মহিমাৰে মহান, আহ্বান-শ্ৰোতা সেইজনক স্তোত্ৰেৰে আগবঢ়াই দিওঁ; অর্ক-গীতেৰে তেওঁক প্ৰেৰণা দিওঁ, যাতে তেওঁ একাগ্ৰ শক্তিত সমোজস ৰূপে সংহত হয়।

Mantra 24

न यं विविक्तो रोदसी नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । अमादिदस्य तित्विषे समोजसः ॥

দুটা জগতেও বজ্ৰধাৰী তেওঁক পৃথক কৰিব নোৱাৰে, ন মধ্যলোকসমূহে তেওঁক বিচ্ছিন্ন কৰিব পাৰে; জন্মৰ পৰাই তেওঁৰ দ্যুতি-তেজ সমোজস—এটা একক শক্তিত—সংহত হয়।

Mantra 25

यदिन्द्र पृतनाज्ये देवास्त्वा दधिरे पुरः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

হে ইন্দ্ৰ, যেতিয়া যুদ্ধৰ চাপত দেৱতাসকলে তোমাক আগত স্থাপন কৰিলে, তেতিয়াই তোমাৰ দুটা হৰ্যত হৰী—উৎসাহী বাদামী অশ্ব—তোমাক আগবঢ়াই নিলে।

Mantra 26

यदा वृत्रं नदीवृतं शवसा वज्रिन्नवधीः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

যেতিয়া তুমি, হে বজ্ৰধাৰী, নিজৰ শৌৰ্য্য-বলে নদীবন্ধ কৰা বৃত্ৰক বধ কৰিলা, তেতিয়াই তোমাৰ উচ্ছ্বসিত হৰিতা-বৰ্ণৰ দুটা অশ্বে তোমাক আগলৈ বহন কৰিলে।

Mantra 27

यदा ते विष्णुरोजसा त्रीणि पदा विचक्रमे । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

যেতিয়া তোমাৰ নিমিত্তে বিষ্ণুৱে নিজৰ বলত তিনিটা পদ বিস্তাৰ কৰি পদক্ষেপ কৰিলে, তেতিয়াই তোমাৰ উচ্ছ্বসিত হৰিতা-বৰ্ণৰ দুটা অশ্বে তোমাক আগলৈ বহন কৰিলে।

Mantra 28

यदा ते हर्यता हरी वावृधाते दिवेदिवे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

যেতিয়া তোমাৰ উচ্ছ্বসিত হৰিতা-বৰ্ণৰ দুটা অশ্বে দিনেদিনে বৃদ্ধি পায়, তেতিয়াই তোমাৰ দ্বাৰাই সকলো ভুবন ধৰি ৰখা আৰু বিধিবদ্ধ হয়।

Mantra 29

यदा ते मारुतीर्विशस्तुभ्यमिन्द्र नियेमिरे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

যেতিয়া তোমাৰ বাবে, হে ইন্দ্ৰ, মাৰুত-গণ—ঝড়-শক্তিৰ জনসমূহ—নিজকে নিয়োজিত কৰি জুৱলি ধৰে, তেতিয়াই তোমাৰ দ্বাৰাই সকলো ভুবন ধাৰিত হয় আৰু সুৰেলাভাৱে নিয়মিত হয়।

Mantra 30

यदा सूर्यममुं दिवि शुक्रं ज्योतिरधारयः । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

যেতিয়া তুমি সেই সূৰ্য্যক—শুদ্ধ, দীপ্ত জ্যোতি—দিব্য আকাশত দৃঢ়ভাৱে স্থাপন কৰিলে, তেতিয়াই তোমাৰ শক্তিৰ অধীনত সকলো ভুবন আৰু অস্তিত্ব-অৱস্থা সঠিক নিয়ম আৰু সংযমলৈ আহিল।

Mantra 31

इमां त इन्द्र सुष्टुतिं विप्र इयर्ति धीतिभिः । जामिं पदेव पिप्रतीं प्राध्वरे ॥

হে ইন্দ্ৰ, ঋষি-বিপ্ৰে প্ৰেৰিত ধীতি-চিন্তাৰে তোমাৰ বাবে এই সুগঠিত স্তোত্ৰ আগবঢ়ায়; আত্মীয়ে পদে পদে পোষণ কৰাৰ দৰে ইয়াক পোষণ কৰি, অন্তৰ্যজ্ঞৰ পথত আগলৈ লৈ যায়।

Mantra 32

यदस्य धामनि प्रिये समीचीनासो अस्वरन् । नाभा यज्ञस्य दोहना प्राध्वरे ॥

যেতিয়া তেওঁৰ প্ৰিয় ধামনি—শক্তিৰ আসনত—সঠিকমুখীসকল একেলগে ধ্বনি তুলিলে, তেতিয়া যজ্ঞৰ নাভিত থকা দোহনী গাভীসমূহে নিজৰ ধাৰা উজাৰি দিলে, অধ্বৰ-গতিৰ মাজে আগবাঢ়ি।

Mantra 33

सुवीर्यं स्वश्व्यं सुगव्यमिन्द्र दद्धि नः । होतेव पूर्वचित्तये प्राध्वरे ॥

হে ইন্দ্ৰ, আমাক সু-বীৰ্য, সু-অশ্ব্য, সু-গব্য দান কৰা; পুৰাতন-চিত্তিযুক্ত হোতৃৰ দৰে, অধ্বৰ-যাত্ৰাত আমাৰ বাবে তাক আগবঢ়াই দিয়া।