Sukta 68

Mantra 1

श्रुष्टी वां यज्ञ उद्यतः सजोषा मनुष्वद्वृक्तबर्हिषो यजध्यै । आ य इन्द्रावरुणाविषे अद्य महे सुम्नाय मह आववर्तत् ॥

তোমালোকৰ বাবে যজ্ঞ সাজু হৈছে—একসুৰে, একেলগে গতি কৰা; মানুহৰ বিধিমতে বৰ্হি (আসন) বিছাই আৰাধনা কৰিবলৈ। আজি ই তোমালোকৰ দিশে ঘূৰি আহিছে, হে ইন্দ্ৰ-বৰুণ, মহৎ প্ৰেৰণাৰ বাবে আৰু কৃপাৰ মহৎ আনন্দ-সৌভাগ্যৰ বাবে।

Mantra 2

ता हि श्रेष्ठा देवताता तुजा शूराणां शविष्ठा ता हि भूतम् । मघोनां मंहिष्ठा तुविशुष्म ऋतेन वृत्रतुरा सर्वसेना ॥

সেই দুয়োই দেৱ-পিতৃ-মাতৃৰূপে নিশ্চয়েই শ্ৰেষ্ঠ; তেজস্বী বীৰশক্তিসমূহৰ মাজত অতি-দ্ৰুত, অতি-প্ৰবল। দানশীল মঘৱানসকলৰ বাবে সৰ্বাধিক বিস্তাৰক; বহুবল-প্ৰেৰক শক্তিসম্পন্ন। ঋত (সত্য-নিয়ম) দ্বাৰা বাধা-বিঘ্ন-নাশক, সৰ্বসেনা—সকলো বাহিনী-শক্তিৰ অধিপতি।

Mantra 3

ता गृणीहि नमस्येभिः शूषैः सुम्नेभिरिन्द्रावरुणा चकाना । वज्रेणान्यः शवसा हन्ति वृत्रं सिषक्त्यन्यो वृजनेषु विप्रः ॥

সেই দুয়োলৈ গাওঁ—ইন্দ্ৰ-বৰুণলৈ—নমস্কাৰ-কৰ্মেৰে, শূষ (উদ্যম) আৰু সুম্ন (কল্যাণ-প্ৰসাদ) সহ; আহুতিত আনন্দিত। বজ্ৰেৰে এজন—শুধু বলেই—বৃত্র (অবৰুদ্ধি) বধ কৰে; আনজন, ঋষি, কৰ্মক্ষেত্ৰসমূহত ঋজু কৰ্ম-প্ৰবাহ স্থাপন কৰি বন্ধন কৰে।

Mantra 4

ग्नाश्च यन्नरश्च वावृधन्त विश्वे देवासो नरां स्वगूर्ताः । प्रैभ्य इन्द्रावरुणा महित्वा द्यौश्च पृथिवि भूतमुर्वी ॥

যেতিয়া গ্না-শক্তি আৰু নর-শক্তি বৃদ্ধি পায়, তেতিয়া সকলো দেৱতা—সু-আহ্বানিত—মানৱক পোষণ কৰে। সেইসকলৰ পৰা, হে ইন্দ্ৰ-বৰুণ, তোমালোকৰ মহিমাৰে দ্যৌ আৰু পৃথিৱী উৰু (বিস্তৃত) হয়—আমাৰ ভিতৰত দেৱজীৱনৰ ক্ষেত্ৰৰূপে বিস্তৃত হয়।

Mantra 5

स इत्सुदानुः स्ववाँ ऋतावेन्द्रा यो वां वरुण दाशति त्मन् । इषा स द्विषस्तरेद्दास्वान्वंसद्रयिं रयिवतश्च जनान् ॥

সেইজনেই নিশ্চয় সুদাতা—নিজ শক্তিত সমৃদ্ধ, ঋতৰ ৰক্ষক—হে ইন্দ্ৰ; যিজনে অন্তৰৰ পৰা তোমালোক দুজনক, হে বৰুণ, দান কৰে। ইষাৰ (দৈৱ প্ৰেৰণা) বলত সি দ্বেষী শক্তিসকলক অতিক্ৰম কৰে; দান কৰি সি ৰয়ি (সমৃদ্ধি) লাভ কৰে আৰু ৰয়িবন্ত জনসকলকো বৃদ্ধি প্ৰদান কৰে।

Mantra 6

यं युवं दाश्वध्वराय देवा रयिं धत्थो वसुमन्तं पुरुक्षुम् । अस्मे स इन्द्रावरुणावपि ष्यात्प्र यो भनक्ति वनुषामशस्तीः ॥

যি ৰয়ি তোমালোক দুজনে—হে দেৱতা—যজ্ঞ-দানকাৰীক স্থাপন কৰিলা, বসুমন্ত আৰু বহুদূৰলৈ বিস্তৃত, সেই ৰয়ি আমাৰো হোক, হে ইন্দ্ৰ-বৰুণ। আগবাঢ়ক সি, যিজনে অন্বেষকসকলৰ অশস্তি (কু-উক্তি) ভাঙি পেলায়—আত্মাৰ প্ৰচেষ্টাক ক্ষীণ কৰা মিছাক অস্বীকাৰ কৰে।

Mantra 7

उत नः सुत्रात्रो देवगोपाः सूरिभ्य इन्द्रावरुणा रयिः ष्यात् । येषां शुष्मः पृतनासु साह्वान्प्र सद्यो द्युम्ना तिरते ततुरिः ॥

আৰু আমাৰ বাবে, হে ইন্দ্ৰ-বৰুণ—সু-ত্ৰাতা, দেৱ-গোপা (দৈৱৰ ৰক্ষক)—সূৰিসকলৰ বাবে ৰয়ি হওক। যিসকলৰ শুষ্ম (উদ্যম-তেজ) যুদ্ধসমূহত জয়ী, তেওঁলোকৰ ততুৰি (দ্ৰুত বিজয়ী) তৎক্ষণাৎ দ্যুম্ন (জ্যোতি-গৌৰৱ) পাৰ কৰাই নিয়ে—সংঘাতৰ মাজেৰে পোহৰক সিদ্ধ প্ৰকাশলৈ আনে।

Mantra 8

नू न इन्द्रावरुणा गृणाना पृङ्क्तं रयिं सौश्रवसाय देवा । इत्था गृणन्तो महिनस्य शर्धोऽपो न नावा दुरिता तरेम ॥

এতিয়া, হে ইন্দ্ৰ-বৰুণ, আমি স্তোত্ৰে তোমালোকক গাই থাকোঁতে—হে দেৱগণ—আমালৈ ৰয়ি (ঐশ্বৰ্য-সমৃদ্ধি) মিহলাই দিয়া, যি সু-শ্ৰৱস (সু-খ্যাতি, শুভ-শ্ৰুতি) আনে। এইদৰে মহিমাৰ অধীন স্তৱ কৰা এক দল হৈ, নাওৱে পানী পাৰ হোৱাৰ দৰে, আমি দুৰিত (কঠিন বিপদ-পথ) পাৰ হওঁ।

Mantra 9

प्र सम्राजे बृहते मन्म नु प्रियमर्च देवाय वरुणाय सप्रथः । अयं य उर्वी महिना महिव्रतः क्रत्वा विभात्यजरो न शोचिषा ॥

এতিয়া প্ৰসাৰিত কৰা—প্ৰিয় মনন; আৰু সেয়া দেৱ বৰুণলৈ অৰ্পণ কৰা—সম্ৰাট, বিস্তৃত আৰু মহান। যি মহিমাৰে উৰ্বী (বিস্তৃত পৃথিৱী) ধৰি ৰাখে, মহাব্ৰতত দৃঢ়; সি নিজৰ ক্ৰতু (ইচ্ছাশক্তি) ৰ বলত দীপ্ত হয়—জৰাহীন, শোচিষা (জ্যোতি) ৰ দৰে।

Mantra 10

इन्द्रावरुणा सुतपाविमं सुतं सोमं पिबतं मद्यं धृतव्रता । युवो रथो अध्वरं देववीतये प्रति स्वसरमुप याति पीतये ॥

হে ইন্দ্ৰ-বৰুণ, সুতপা (চেপা সোমৰ পানকাৰী) ধৃতব্ৰত! এই চেপা সোম—মদ্য, আনন্দ-দায়ক—পান কৰা। দেৱবীতিয়ে অৰ্থাৎ দেৱসকলৰ তৃপ্তিৰ বাবে অধ্বৰ-যজ্ঞলৈ তোমালোকৰ ৰথ ওচৰ চাপি আহে; স্বসৰ (আহ্বান/ডাক)ৰ প্ৰতি আগবাঢ়ি, পান কৰিবলৈ উপস্থিত হয়।

Mantra 11

इन्द्रावरुणा मधुमत्तमस्य वृष्णः सोमस्य वृषणा वृषेथाम् । इदं वामन्धः परिषिक्तमस्मे आसद्यास्मिन्बर्हिषि मादयेथाम् ॥

হে ইন্দ্ৰ-বৰুণ, দুয়োটা বৃষ! অতি-মধুময় বৃষ্ণ সোমেৰে তোমালোক বলবান হওক। এই অন্ধঃ (চেপা ৰস) আমাৰ মাজত তোমালোকৰ বাবে চাৰিওফালে পৰিষিক্ত; এই বৰ্হিষি (যজ্ঞাসন/কুশাসন)ত উপবিষ্ট হৈ মাদিত হওক, আনন্দ লওক।