Sukta 66

Mantra 1

वपुर्नु तच्चिकितुषे चिदस्तु समानं नाम धेनु पत्यमानम् । मर्तेष्वन्यद्दोहसे पीपाय सकृच्छुक्रं दुदुहे पृश्निरूधः ॥

যি জনে জানে, সেই জনৰ বাবেও সেই ৰূপটো নিশ্চয় জ্ঞাত হওক—নামত একে, পতি-সদৃশ শাসন কৰা পোষণকাৰী ধেনু। কিন্তু মৰ্ত্যলোকত সি অন্য এক দোহনৰ বাবে ফুলে-ফেঁপে উঠে; একেবাৰ উজ্জ্বল সাৰ দোহি উলিয়াইছে—পৃশ্নি মাতৃ, প্ৰাচুৰ্যৰ থন।

Mantra 2

ये अग्नयो न शोशुचन्निधाना द्विर्यत्त्रिर्मरुतो वावृधन्त । अरेणवो हिरण्ययास एषां साकं नृम्णैः पौंस्येभिश्च भूवन् ॥

যেতিয়া জ্বলাই দিয়া স্থাপন কৰা হয়, তেতিয়া অগ্নিৰ দৰে জ্বলি উঠে সেই মৰুতসকল—দুইবাৰ বাঢ়ে, তিনিবাৰো বাঢ়ে। দোষহীন, সোনালী দীপ্তিত উজ্জ্বল তেওঁলোক; নৰ-শক্তি আৰু পৌৰুষীয় বলসমূহৰ সৈতে একেলগে তেওঁলোক উদ্ভৱ হয় আৰু স্থিতি লাভ কৰে।

Mantra 3

रुद्रस्य ये मीळ्हुषः सन्ति पुत्रा याँश्चो नु दाधृविर्भरध्यै । विदे हि माता महो मही षा सेत्पृश्निः सुभ्वे गर्भमाधात् ॥

ৰুদ্ৰৰ যিসকল পুত্ৰ—সমৃদ্ধি দানকাৰী—যিসকলক এতিয়া দাধৃৱি আমাৰ বহনৰ বাবে আগবঢ়াই আনে; সঁচাকৈ তেওঁলোকৰ মাতৃ জনা যায়—মহান, বিস্তৃত মহিমা। পৃশ্নিয়ে নিশ্চয়েই শুভ গৰ্ভাশয়ত গৰ্ভ স্থাপন কৰিছিল।

Mantra 4

न य ईषन्ते जनुषोऽया न्वन्तः सन्तोऽवद्यानि पुनानाः । निर्यद्दुह्रे शुचयोऽनु जोषमनु श्रिया तन्वमुक्षमाणाः ॥

জন্মৰ পৰা তেওঁলোকে কেতিয়াও টল নাখায়, পথৰ পৰা আঁতৰি নাযায়; অস্তিত্বত থাকিয়েই দোষাৰোপযোগ্য বস্তুসমূহ শুচি কৰি তোলে। যেতিয়া শুচিসকল দোহে, তেতিয়া আনন্দময় স্বীকৃতিত দোহে; শ্ৰীৰে নিজৰ দেহত সিঞ্চন কৰি, তাক বৃদ্ধি কৰে।

Mantra 5

मक्षू न येषु दोहसे चिदया आ नाम धृष्णु मारुतं दधानाः । न ये स्तौना अयासो मह्ना नू चित्सुदानुरव यासदुग्रान् ॥

যিসকলৰ মাজত দুহন কৰোঁতেও কেতিয়াও ভ্ৰান্তি নাহে, সিহঁতে নামতেই ধাৰণ কৰি ৰাখে ধৃষ্ট, মাৰুত-বল। স্তুতিত সিহঁত শিথিল নহয়, মহিমাতো কেতিয়াও হীন নহয়; উদাৰ দাতা-জনো তীব্ৰসকলৰ আগত নত হয়।

Mantra 6

त इदुग्राः शवसा धृष्णुषेणा उभे युजन्त रोदसी सुमेके । अध स्मैषु रोदसी स्वशोचिरामवत्सु तस्थौ न रोकः ॥

এই উগ্ৰসকল শক্তিৰে, ধৃষ্ট সেনাৰে, সু-যোজিতভাৱে দুয়ো ৰোদসী—দুয়ো জগত—যুগ্ম কৰে। তেতিয়া এই দুয়ো ৰোদসীৰ মাজত স্বয়ং-জ্যোতিময় তেজ মহাবলীয়াসকলত স্থিত হয়, যেন দীপ্ত গৃহ।

Mantra 7

अनेनो वो मरुतो यामो अस्त्वनश्वश्चिद्यमजत्यरथीः । अनवसो अनभीशू रजस्तूर्वि रोदसी पथ्या याति साधन् ॥

হে মৰুতসকল, তোমালোকৰ যাত্ৰা অবিচ্ছিন্ন হওক—অশ্ব নথাকিলেও ই চলায়, ৰথ নথাকিলেও ৰথীৰ দৰে ধাৱিত হয়। লাগাম নথকা, চাবুক নথকা—ৰজঃ (মধ্যাকাশ) অতিক্ৰমকাৰী গতি যায়; দুয়ো ৰোদসীৰ মাজত পথ স্থাপন কৰি কৰ্ম সিদ্ধ কৰে।

Mantra 8

नास्य वर्ता न तरुता न्वस्ति मरुतो यमवथ वाजसातौ । तोके वा गोषु तनये यमप्सु स व्रजं दर्ता पार्ये अध द्योः ॥

হে মৰুতগণ, যাক তোমালোকে বাজসাতৌত (ঐশ্বৰ্য-জয়ত) সহায় কৰাঁ, তাৰ বাবে ন ঘূৰি যোৱা পথ আছে, ন তাক অতিক্ৰম কৰিব পৰা যায়। টোকাতেই হওক, গোৱালত হওক, তনয়ত হওক, বা আপসু (জলসমূহত) হওক—সেইজন দ্যৌৰ তলত, দূৰ সীমান্ততো, ব্ৰজ (আৱৰণ/বেড়া) ভাঙি মুকলি কৰে।

Mantra 9

प्र चित्रमर्कं गृणते तुराय मारुताय स्वतवसे भरध्वम् । ये सहांसि सहसा सहन्ते रेजते अग्ने पृथिवी मखेभ्यः ॥

দ্ৰুতগামী তুৰাৰ বাবে, স্বতৱস (নিজ-শক্তি) সম্পন্ন মৰুত-শক্তিৰ বাবে, উজ্জ্বল চিত্ৰ অর্ক (স্তোত্ৰ) গায়কলৈ আগবঢ়োৱা। যিসকলে সহসা (বল) দ্বাৰা সহাঁসি (প্ৰতিৰোধ) সহে—হে অগ্নি, তেওঁলোকৰ মখে (যজ্ঞ) সমূহত পৃথিৱী কঁপে।

Mantra 10

त्विषीमन्तो अध्वरस्येव दिद्युत्तृषुच्यवसो जुह्वो नाग्नेः । अर्चत्रयो धुनयो न वीरा भ्राजज्जन्मानो मरुतो अधृष्टाः ॥

অধ্বৰ (যজ্ঞ) ৰ বিদ্যুৎৰ দৰে দিদ্যুৎ-তেজে পূৰ্ণ, তৃষুচ্যৱ (দ্ৰুত গতি) ত অস্থিৰ মৰুতগণ যেন অগ্নিৰ জুহ্বা (জ্বলা জিভা) সম। অর্চত্রয় (স্তোত্ৰ-গায়ক) তেওঁলোক, ধুনয় (গর্জনময়) বীৰৰ দৰে; ভ্ৰাজৎ-জন্মা (উজ্জ্বল জন্ম) মৰুতগণ অধৃষ্ট (অজেয়)।

Mantra 11

तं वृधन्तं मारुतं भ्राजदृष्टिं रुद्रस्य सूनुं हवसा विवासे । दिवः शर्धाय शुचयो मनीषा गिरयो नाप उग्रा अस्पृध्रन् ॥

উজ্জ্বল বর্শাধাৰী, বৃদ্ধি-পাওঁতা মাৰুত-শক্তি—ৰুদ্ৰৰ পুত্ৰ—তোমাক মই হৱসা, আকুল আহ্বানেৰে উপাসনা কৰোঁ। দিৱ্য শাৰ্ধাৰ (স্বৰ্গীয় গণৰ) নিমিত্তে মোৰ মনীষা শুচি হয়; পৰ্বতৰ দৰে, উগ্ৰ জলধাৰাৰ দৰে, সিহঁতে অদম্য প্ৰতিযোগিতাত আগবাঢ়ে।