Sukta 62

Mantra 1

स्तुषे नरा दिवो अस्य प्रसन्ताश्विना हुवे जरमाणो अर्कैः । या सद्य उस्रा व्युषि ज्मो अन्तान्युयूषतः पर्युरू वरांसि ॥

দিবৰ প্ৰসাৰিত মহিমাৰ হে নৰা—অশ্বিনদ্বয়—মই তোমালোকক স্তৱ কৰোঁ; আকাঙ্ক্ষাত বৃদ্ধি পোৱা জনৰ দৰে স্তোত্ৰ-অৰ্কেৰে তোমালোকক আহ্বান কৰোঁ। যিসকলে উষাৰ উদয়তেই তৎক্ষণাৎ সীমা-বন্ধন দূৰ কৰি, কাম্য পথসমূহ বহলকৈ মুকলি কৰাঁ।

Mantra 2

ता यज्ञमा शुचिभिश्चक्रमाणा रथस्य भानुं रुरुचू रजोभिः । पुरू वरांस्यमिता मिमानापो धन्वान्यति याथो अज्रान् ॥

সেই দুয়ো, শুচি শক্তিসমূহে যজ্ঞলৈ আগবাঢ়ি, ৰজঃ-অন্তৰালসমূহৰ মাজেৰে ৰথৰ ভানু—কিৰণ—উজ্জ্বল কৰি তুলিলে। অমিত কাম্য বিস্তাৰসমূহ মাপি-মাপি, তোমালোক জল আৰু ধন্বা—শুষ্ক প্ৰদেশ—অতিক্ৰম কৰি, অজ্ৰা—উন্মুক্ত সমতল—পাৰ হৈ যোৱা।

Mantra 3

ता ह त्यद्वर्तिर्यदरध्रमुग्रेत्था धिय ऊहथुः शश्वदश्वैः । मनोजवेभिरिषिरैः शयध्यै परि व्यथिर्दाशुषो मर्त्यस्य ॥

হে উগ্ৰ, মহাশক্তিমান অশ্বিনদ্বয়! তোমালোকেই সেই অখণ্ড পথ (ৱৰ্তি) উন্মোচন কৰিলা; এইদৰে সদা-উপস্থিত, মনোজৱ, উদ্যমী অশ্বসমূহেৰে তোমালোক প্ৰেৰিত ধী (ধিয়ঃ) বহন কৰ। দানশীল মর্ত্য যজমানৰ চাৰিওফালে ঘূৰি, তাৰ ব্যথা দূৰ কৰি, বাধা কঁপাই-হটাও।

Mantra 4

ता नव्यसो जरमाणस्य मन्मोप भूषतो युयुजानसप्ती । शुभं पृक्षमिषमूर्जं वहन्ता होता यक्षत्प्रत्नो अध्रुग्युवाना ॥

সেই সদা-নৱীন দুই শক্তি, বৃদ্ধিমান অন্বেষকৰ মনন (মন্ম) অলংকৃত কৰি, সপ্ত-কাৰ্য্যত (সপ্তী) যুক্ত হৈ, তাৰ বাবে শুভ বৃদ্ধি—ইষ (প্ৰেৰণা) আৰু ঊৰ্জা (পোষণ-শক্তি)—বহন কৰে। প্ৰাচীন, অদ্ৰুগ (অপ্রতারণ) হোতা তেওঁলোকক যজ্ঞত আহ্বান কৰক; তেওঁলোক দেৱকাৰ্য্যে সদা-যুৱান।

Mantra 5

ता वल्गू दस्रा पुरुशाकतमा प्रत्ना नव्यसा वचसा विवासे । या शंसते स्तुवते शम्भविष्ठा बभूवतुर्गृणते चित्रराती ॥

সেই মনোহৰ, আশ্চৰ্য সহায়ক দস্ৰা-দ্বয়, বহুবিধ কাৰ্য্যে অতি-ক্ষমতাশালী—প্ৰাচীন, তথাপি সদা-নৱীন—তোমালোকক মই নৱ-গঠিত বাক্যে সেৱা কৰোঁ। যি ঘোষণা কৰে আৰু যি স্তৱ কৰে, সেই গায়কৰ বাবে তোমালোক অতি-শম্ভবিষ্ঠ হওক; গৃণতে জনক চিত্ৰ-রাতি—আলোকৰ বহুবৰ্ণ ঐশ্বৰ্য—দান কৰোক।

Mantra 6

ता भुज्युं विभिरद्भ्यः समुद्रात्तुग्रस्य सूनुमूहथू रजोभिः । अरेणुभिर्योजनेभिर्भुजन्ता पतत्रिभिरर्णसो निरुपस्थात् ॥

সেই দুজন (অশ্বিনদ্বয়) ভুজ্যুকে—তুগ্ৰৰ পুত্ৰক—জলৰ পৰা, সমুদ্ৰৰ পৰা, বিস্তৃত আকাশ-পথেৰে উদ্ধাৰ কৰিলে। নীৰৱ গতি আৰু মাপি-ধৰা যোজন-পথেৰে, পাখিধাৰী বাহন উপভোগ কৰি, তেওঁলোকে বন্যাৰ কোলৰ পৰা তাক বাহিৰলৈ আনিলে।

Mantra 7

वि जयुषा रथ्या यातमद्रिं श्रुतं हवं वृषणा वध्रिमत्याः । दशस्यन्ता शयवे पिप्यथुर्गामिति च्यवाना सुमतिं भुरण्यू ॥

বিজয়ী বেগে ৰথ-পথেৰে তোমালোক আহা, হে বৃষণ (বলবান) দুজন; বিপদগ্ৰস্তা নাৰীৰ শ্ৰুত আহ্বান শুনি, অদ্ৰি (সোম-পেষণ শিলা)ৰ ওচৰলৈ আহা। শয়নে-পতিত দুখীয়াক সহায় কৰি, তোমালোক গাভীক (আলোকৰ ৰশ্মি) ফুলাই তুলিলা; এইদৰে সুমতি (সঠিক বোধ) জাগ্ৰত কৰি, ভুৰণ্যু (দ্ৰুত ঊৰ্ধ্বগামী শক্তি)ক চলমান কৰিলা।

Mantra 8

यद्रोदसी प्रदिवो अस्ति भूमा हेळो देवानामुत मर्त्यत्रा । तदादित्या वसवो रुद्रियासो रक्षोयुजे तपुरघं दधात ॥

যি ক্ৰোধ বা কঠোৰতা দুই জগতত আৰু দূৰ দিৱ্য আকাশত বিস্তৃত—দেৱলোকত হওক বা মৰ্ত্যক্ষেত্ৰত—সেই সময়ত আদিত্যসকল, বসুসকল আৰু ৰুদ্ৰিয়াসকল অন্ধকাৰ-যোজক (ৰক্ষোযুজ)ৰ বিপক্ষে দাহক তপঃ স্থাপন কৰক, যি পাপ আৰু অঘ (অনিষ্ট) দূৰলৈ ঠেলি দিয়ে।

Mantra 9

य ईं राजानावृतुथा विदधद्रजसो मित्रो वरुणश्चिकेतत् । गम्भीराय रक्षसे हेतिमस्य द्रोघाय चिद्वचस आनवाय ॥

যি ঋতুৰূপে ৰজস্ (আকাশ-অন্তৰীক্ষ)সমূহ বিধান কৰে, সেই দুজন ৰাজা—মিত্ৰ আৰু বৰুণ—তেওঁক যি জনে চিনি পায়, সি বুজক: গভীৰত বাস কৰা অন্ধকাৰৰ বিৰুদ্ধে সাজি থোৱা অস্ত্ৰ, আৰু সত্যক বেঁকা কৰা বিশ্বাসঘাতক বাক্যৰ বিৰুদ্ধেও।

Mantra 10

अन्तरैश्चक्रैस्तनयाय वर्तिर्द्युमता यातं नृवता रथेन । सनुत्येन त्यजसा मर्त्यस्य वनुष्यतामपि शीर्षा ववृक्तम् ॥

অন্তৰৰ চক্ৰসমূহেৰে আত্মাৰ সন্তানৰ বাবে পথ গঢ়ি দিয়া; দীপ্তিমান, নৰ-ধাৰক ৰথেৰে আহা। তোমালোকৰ প্ৰাচীন তেজে, সেৱা আৰু বৃদ্ধি কামনা কৰা মৰ্ত্যৰ ওপৰত জাপি ধৰা দমন—মূৰৰ পৰ্যন্ত—কাটি পেলোৱা।

Mantra 11

आ परमाभिरुत मध्यमाभिर्नियुद्भिर्यातमवमाभिरर्वाक् । दृळ्हस्य चिद्गोमतो वि व्रजस्य दुरो वर्तं गृणते चित्रराती ॥

সৰ্বোচ্চ, মধ্যম আৰু নিম্ন স্তৰৰ পৰা যোজিত নিয়ুত্‌সমূহেৰে আহা, আমাৰ ফালে ঘূৰি আহা। দৃঢ়কৈ বন্ধ গোমতী ব্ৰজৰো দুৱাৰ খুলি দিয়া—হে চিত্ৰ-ৰাতি (উজ্জ্বল ধন দানকাৰী)—গীত গোৱা জনৰ বাবে।