Sukta 45

Mantra 1

य आनयत्परावतः सुनीती तुर्वशं यदुम् । इन्द्रः स नो युवा सखा ॥

যিজনে সু-নীতিয়ে দূৰ পৰাৱত (দূৰ দেশ)ৰ পৰা তুৰ্বশ আৰু যদুক আনিলে—সেই ইন্দ্ৰ আমাৰ বাবে যুৱ সখা হওক।

Mantra 2

अविप्रे चिद्वयो दधदनाशुना चिदर्वता । इन्द्रो जेता हितं धनम् ॥

অৱিপ্ৰকো তেওঁ বৃদ্ধি দান কৰে; অনাশুনাৰো অৰ্বত (ঘোঁৰা)ৰ দ্বাৰাও—ইন্দ্ৰই হিত (নিয়ত) ধন জয় কৰে।

Mantra 3

महीरस्य प्रणीतयः पूर्वीरुत प्रशस्तयः । नास्य क्षीयन्त ऊतयः ॥

মহীৰ্‌ তেওঁৰ প্ৰণীতিসকল—পূৰ্বৰ পৰা চলি অহা, আৰু উচ্চ প্ৰশংসাৰ যোগ্য; তেওঁৰ সহায়সমূহ কেতিয়াও ক্ষয় নাযায়।

Mantra 4

सखायो ब्रह्मवाहसेऽर्चत प्र च गायत । स हि नः प्रमतिर्मही ॥

হে সখাসকল, ব্ৰহ্ম-বাহস (ব্ৰহ্ম বহনকাৰী) জনক আৰ্চনা কৰা, আৰু গীত গোৱা; কিয়নো তেওঁ আমাৰ বাবে মহৎ সুমতি-প্ৰদ পথপ্ৰদৰ্শক।

Mantra 5

त्वमेकस्य वृत्रहन्नविता द्वयोरसि । उतेदृशे यथा वयम् ॥

হে বৃত্ৰহন্, তুমি একজনৰো আৰু দুজনৰো সহায়ক; আৰু আমাৰ দৰে লোকৰো তেনেদৰে।

Mantra 6

नयसीद्वति द्विषः कृणोष्युक्थशंसिनः । नृभिः सुवीर उच्यसे ॥

তুমি দ্বেষীসকলক অতিক্ৰম কৰাই লৈ যোৱা; তুমি আমাক উক্থ-শংসিন—প্ৰেৰিত স্তোত্ৰ উচ্চাৰণকাৰী—কৰা। বীৰ নৰসকলৰ দ্বাৰা তুমি ‘সুবীৰ’—বলবান পুত্ৰ/শক্তিত সমৃদ্ধ—বুলি কীৰ্তিত হওঁ।

Mantra 7

ब्रह्माणं ब्रह्मवाहसं गीर्भिः सखायमृग्मियम् । गां न दोहसे हुवे ॥

মোৰ গীৰ্‌ভিঃ—মন্ত্ৰোচ্চাৰণসমূহেৰে—মই ব্ৰহ্মবাহস, ব্ৰহ্ম বহনকাৰী শক্তিক আহ্বান কৰোঁ; ঋগ্মিয়, স্তোত্ৰে সমৃদ্ধ সেই সখাক। গাই দোহাৰ দৰে মই তাক হুৱে—যাতে জ্ঞানৰ গুপ্ত ৰশ্মিসমূহ প্ৰচুৰভাৱে বৈ ওলাই আহে।

Mantra 8

यस्य विश्वानि हस्तयोरूचुर्वसूनि नि द्विता । वीरस्य पृतनाषहः ॥

যাৰ দুটা হাতত সকলো বসু—ধন-সম্পদ—পুনঃ পুনঃ স্থাপন কৰা আছে; যি বীৰ পৃতনাষহ—যুদ্ধ জয়কাৰী—সেই ইন্দ্ৰৰ প্ৰতি আমি মুখ ঘুৰাওঁ, অন্তৰ্ধনৰ স্থিৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে।

Mantra 9

वि दृळ्हानि चिदद्रिवो जनानां शचीपते । वृह माया अनानत ॥

হে অদ্ৰিৱো (বজ্ৰধাৰী), শচীপতে—মানৱৰ অন্তৰত যি দৃঢ়কৈ গাঁথ খাই থকা বন্ধনসমূহ, সেয়াও ভাঙি দিয়া; বেঁকা কৰা মায়া-প্ৰতারণাসমূহ ছিঙি পেলাই দিয়া।

Mantra 10

तमु त्वा सत्य सोमपा इन्द्र वाजानां पते । अहूमहि श्रवस्यवः ॥

হে সত্য সোমপা ইন্দ্ৰ, বাজিক শক্তিৰ পতি—শ্ৰৱস্যু (উচ্চ খ্যাতিৰ শ্ৰৱণ) কামনা কৰি আমি তোমাক আহ্বান কৰোঁ; আহা, আমাৰ ভিতৰত বিজয়ী বীৰ্য বৃদ্ধি কৰা।

Mantra 11

तमु त्वा यः पुरासिथ यो वा नूनं हिते धने । हव्यः स श्रुधी हवम् ॥

যিজন তুমি পূৰ্বেও আছিলা, আৰু যিজন এতিয়াও আমাৰ হিত ধনত আছা—হব্য (আহ্বানিত) হৈ এই হৱন শুনা; যজ্ঞত প্ৰৱেশ কৰি অন্তৰ্ধন সুৰক্ষিত কৰা।

Mantra 12

धीभिरर्वद्भिरर्वतो वाजाँ इन्द्र श्रवाय्यान् । त्वया जेष्म हितं धनम् ॥

দীপ্ত ধী-শক্তি আৰু তীব্ৰ বেগবান শক্তিসমূহেৰে, হে ইন্দ্ৰ, শ্ৰৱণীয় (উচ্চ শ্ৰুতি-প্ৰদ) পূৰ্ণতা-সমৃদ্ধি ‘ৱাজ’সমূহ আমি জয় কৰোঁ। তোমাৰ দ্বাৰাই আমি আমাৰ মঙ্গলৰ বাবে স্থাপিত প্ৰিয় ধন জয় কৰোঁ।

Mantra 13

अभूरु वीर गिर्वणो महाँ इन्द्र धने हिते । भरे वितन्तसाय्यः ॥

হে বীৰ, গীৰ্বণ (স্তোত্ৰ-প্ৰিয়) ইন্দ্ৰ, তুমি বীৰত্বময় হৈ উঠিলা; প্ৰিয় ধনত তোমাৰ মহৎ শক্তি স্থিত। ভাৰ বহনত তুমি বিজয়ী অগ্ৰগতি বিস্তাৰ কৰি দিয়া।

Mantra 14

या त ऊतिरमित्रहन्मक्षूजवस्तमासति । तया नो हिनुही रथम् ॥

হে অমিত্ৰহন, তোমাৰ যি ঊতি (সহায়) সৰ্বাধিক ক্ষিপ্ৰ বেগে আগবাঢ়ে—সেই সহায়েৰে আমাৰ ৰথ আগুৱাই দিয়া; বিজয় আৰু জ্যোতিৰ দিশে আমাৰ যাত্ৰা প্ৰেৰণা কৰা।

Mantra 15

स रथेन रथीतमोऽस्माकेनाभियुग्वना । जेषि जिष्णो हितं धनम् ॥

আমাৰ ৰথেৰে—অগ্ৰযুগ্বন শক্তিসম্পন্ন, ৰথীসকলৰ মাজত সৰ্বোত্তম ৰথী হৈ—হে জিষ্ণু (সদা-বিজয়ী), হিত, প্ৰিয় ধন জয় কৰা।

Mantra 16

य एक इत्तमु ष्टुहि कृष्टीनां विचर्षणिः । पतिर्जज्ञे वृषक्रतुः ॥

এজনকেই একমাত্ৰ স্তৱ কৰা—জনসমূহৰ বিস্তৃত-দৰ্শী (বিচৰ্ষণি) জন; প্ৰভু জন্মে বৃষ-সদৃশ সংকল্পে (বৃষক্ৰতু) সহ।

Mantra 17

यो गृणतामिदासिथापिरूती शिवः सखा । स त्वं न इन्द्र मृळय ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি যি গৃণতাসকলৰ বাবে সঁচাকৈয়ে নিকট আশ্ৰয়, ৰক্ষাকাৰী সহায়, আৰু শিৱ সখা—সেই তুমি আমাৰ ওপৰত কৃপা বৰ্ষা কৰা।

Mantra 18

धिष्व वज्रं गभस्त्यो रक्षोहत्याय वज्रिवः । सासहीष्ठा अभि स्पृधः ॥

হে বজ্ৰিৱঃ, ৰক্ষঃ-হত্যাৰ্থে দুহাতে বজ্ৰ ধাৰণ কৰ; অতি-জয়ী হৈ প্ৰতিদ্বন্দ্বী শক্তিসমূহৰ ওপৰত আঘাত কৰি সিহঁতক দমন কৰ।

Mantra 19

प्रत्नं रयीणां युजं सखायं कीरिचोदनम् । ब्रह्मवाहस्तमं हुवे ॥

ৰয়ীসমূহৰ প্ৰাচীন যুগ্মসঙ্গী, সমৃদ্ধিৰ সহযাত্রী; ঋষিৰ গীতক আগবঢ়োৱা বন্ধু; ব্ৰহ্ম-বাহকসকলৰ মাজত সৰ্বাধিক শক্তিমান—ইন্দ্ৰক মই আহ্বান কৰোঁ।

Mantra 20

स हि विश्वानि पार्थिवाँ एको वसूनि पत्यते । गिर्वणस्तमो अध्रिगुः ॥

কাৰণ তেওঁ একাই সকলো পাৰ্থিৱ বসুধন-সম্পদৰ ওপৰত অধিপতি; গিৰ্বণসকলৰ অতি-প্ৰিয়, দৃঢ়-গ্ৰাহী—তেওঁই প্ৰভুত্ব ধৰি ৰাখে।

Mantra 21

स नो नियुद्भिरा पृण कामं वाजेभिरश्विभिः । गोमद्भिर्गोपते धृषत् ॥

স নো নিয়ুদ্ভিৰা আ পৃণ কামং, বাজেভিৰশ্বিভিঃ; গোমদ্ভিৰ্ গোপতে, ধৃষৎ।

Mantra 22

तद्वो गाय सुते सचा पुरुहूताय सत्वने । शं यद्गवे न शाकिने ॥

তদ্ ৱো গায় সুতে সচা—পুরুহূতায় সত্বনে; শং যদ্ গৱে ন শাকিনে।

Mantra 23

न घा वसुर्नि यमते दानं वाजस्य गोमतः । यत्सीमुप श्रवद्गिरः ॥

ন ঘা বসুর্ নি যমতে—দানং বাজস্য গোমতঃ; যৎ সীং উপ শ্রৱদ্ গিরঃ।

Mantra 24

कुवित्सस्य प्र हि व्रजं गोमन्तं दस्युहा गमत् । शचीभिरप नो वरत् ॥

কুৱিত্ সঃ দস্যুহা (দস্যু-হননকাৰী) সঁচাকৈয়ে গোমন্ত (গো-সমৃদ্ধ) উজ্জ্বল গোৱালঘৰ/ব্ৰজলৈ আগবাঢ়ি আহিবনে? শচীসমূহে (দিব্য কৌশল-শক্তিসমূহে) আমাৰ পৰা বাধা-অৱৰোধ দূৰ কৰি দিয়ক।

Mantra 25

इमा उ त्वा शतक्रतोऽभि प्र णोनुवुर्गिरः । इन्द्र वत्सं न मातरः ॥

হে শতক্ৰতু ইন্দ্ৰ, এই গীত-বাণীসমূহে তোমালৈ আগবাঢ়ি আহিছে; যেন মায়ে বাছুৰক আগুৱাই দিয়ে—তেনেকৈ আমাৰ বাক্যই তোমাক ওচৰলৈ টানি আনে।

Mantra 26

दूणाशं सख्यं तव गौरसि वीर गव्यते । अश्वो अश्वायते भव ॥

তোমাৰ সখ্য দুঃণাশ (ভাঙিব নোৱাৰা, ব্যৰ্থ নোহোৱা); হে বীৰ, গব্যতে (গো/আলোক-অন্বেষী) জনৰ বাবে তুমি গৌ (গাই) স্বৰূপ। অশ্বায়তে (অশ্ব/দ্ৰুত শক্তি-অন্বেষী) জনৰ বাবে তুমি অশ্ব হওক।

Mantra 27

स मन्दस्वा ह्यन्धसो राधसे तन्वा महे । न स्तोतारं निदे करः ॥

সোম-ৰসৰ সাৰে তই নিশ্চয় আনন্দিত হʼ; পূৰ্ণতা (ৰাধস) লাভৰ নিমিত্তে। দেহধাৰী শক্তিত তই মহান হʼ। স্তোতাক নিন্দা বা অস্বীকাৰলৈ নেদিবি।

Mantra 28

इमा उ त्वा सुतेसुते नक्षन्ते गिर्वणो गिरः । वत्सं गावो न धेनवः ॥

হে গীৰ্বণ (স্তোত্ৰ-প্ৰিয়) প্ৰভু, সোম-চাপনি প্ৰতিবাৰ এই গীত-বাণী তোৰ ওচৰ পায়। যেন গাভী-ধেনুৱে নিজৰ বাছুৰক ঘেঁষি ধৰে, তেনেকৈ এই উচ্চাৰণসমূহ তোৰ দিশে ত্বৰিত হয়।

Mantra 29

पुरूतमं पुरूणां स्तोतॄणां विवाचि । वाजेभिर्वाजयताम् ॥

বহু স্তোতাৰ মাজত সৰ্বাধিক প্ৰচুৰ যি, তাক বিস্তৃত বাক্যত প্ৰকাশিত কৰা হওক। বল-সমৃদ্ধিৰ (ৱাজ) দ্বাৰা তেওঁলোকে অধিকতর ৱাজ-সমৃদ্ধি জয় কৰক।

Mantra 30

अस्माकमिन्द्र भूतु ते स्तोमो वाहिष्ठो अन्तमः । अस्मान्राये महे हिनु ॥

হে ইন্দ্ৰ, আমাৰ স্তোত্ৰ তোমাৰ বাবে সৰ্বাধিক বাহক, সৰ্বাধিক অন্তৰঙ্গ হওক। আমাক মহৎ ৰায়ি—পূৰ্ণতাৰ দিশে আগবঢ়াই নে।

Mantra 31

अधि बृबुः पणीनां वर्षिष्ठे मूर्धन्नस्थात् । उरुः कक्षो न गाङ्ग्यः ॥

বৃবু পণিসকলৰ ওপৰত সৰ্বোচ্চ শিখৰত উঠি থিয় হ’ল। তেওঁৰ আশ্ৰয়-বিস্তাৰ অতি বিস্তৃত—গঙ্গাৰ প্ৰশস্ত তীৰৰ দৰে।

Mantra 32

यस्य वायोरिव द्रवद्भद्रा रातिः सहस्रिणी । सद्यो दानाय मंहते ॥

যাৰ শুভ দান বায়ুৰ দৰে দ্ৰুত বয়, সহস্ৰগুণে প্ৰচুৰ—সেইজন দানকৰ্মত তৎক্ষণাৎ মহিমান্বিত হয়।

Mantra 33

तत्सु नो विश्वे अर्य आ सदा गृणन्ति कारवः । बृबुं सहस्रदातमं सूरिं सहस्रसातमम् ॥

তস্মাত্‌ আমাৰ নিমিত্তে সকলো আৰ্য (উদাৰ-জন) সদায় গীত গায়—বৃবু, সহস্ৰ-দাতা, সহস্ৰ-সাত (সহস্ৰবাৰ জয়-দাতা) সূৰি (বীৰ-নেতা)।