Sukta 53

Mantra 2

ऐतान्रथेषु तस्थुषः कः शुश्राव कथा ययुः । कस्मै सस्रुः सुदासे अन्वापय इळाभिर्वृष्टयः सह ॥

এইসকল ৰথত থিয় হৈ আছে—কোনে সিহঁতৰ কথা শুনিছে, আৰু কেনেকৈ সিহঁতে গতি কৰিলে? কাকলৈ সিহঁতে দৌৰি ওলাই গ’ল? সুদাসৰ পিছে পিছে, পোষণ-শক্তিসম্পন্ন জলধাৰা আৰু বৰষুণ একেলগে সোঁতাই ওলাই পৰে।

Mantra 3

ते म आहुर्य आययुरुप द्युभिर्विभिर्मदे । नरो मर्या अरेपस इमान्पश्यन्निति ष्टुहि ॥

সিহঁতে মোক ক’লে—‘যিসকল উল্লাস-মদত নিজৰ জ্যোতি আৰু বহুবিধ শক্তিসহ ওচৰলৈ আহিছে—মানৱ, যুৱ বীৰ, কলংকমুক্ত—সিহঁতক চোৱা; এইদৰে স্তৱ কৰ।’

Mantra 4

ये अञ्जिषु ये वाशीषु स्वभानवः स्रक्षु रुक्मेषु खादिषु । श्राया रथेषु धन्वसु ॥

যিসকল অঞ্জিষু (দ্ৰুত শক্তিত) আছে, যিসকল বাশীষু (ধ্বনি-উল্লাসত) আছে—স্বভানৱঃ, স্বয়ং-দীপ্ত; স্ৰক্ষু (মালাত), ৰুক্মেষু (সুৱৰ্ণ অলংকাৰত), খাদিষু (উজ্জ্বল ভূষণত); শ্ৰায়া—ৰথসমূহত মহিমাময়, ধন্বসু (বিস্তৃত পথত) বিচৰণশীল।

Mantra 5

युष्माकं स्मा रथाँ अनु मुदे दधे मरुतो जीरदानवः । वृष्टी द्यावो यतीरिव ॥

হে মৰুতগণ, জীৰদানৱঃ (দ্ৰুত দাতা), তোমালোকৰ ৰথসমূহৰ পিছে পিছে—নিশ্চয়—মই মোৰ আনন্দ স্থাপন কৰোঁ। যাত্ৰীসকলৰ দৰে, বৰষুণসমূহ আকাশমণ্ডলত গতি কৰে।

Mantra 6

आ यं नरः सुदानवो ददाशुषे दिवः कोशमचुच्यवुः । वि पर्जन्यं सृजन्ति रोदसी अनु धन्वना यन्ति वृष्टयः ॥

যে দানশীলজনলৈ—এই নৰঃ, সুদানৱঃ (শক্তিমান, শুভ-দাতা)—আহে; দিৱঃ কোষ (স্বৰ্গীয় ভাণ্ডাৰ) নামাই আনে। পর্জন্যক মুক্ত কৰে; ৰোদসী (দুই জগত) বিস্তৃত হৈ উঠে; আৰু ধন্বনা (বিস্তৃত পথ ধৰি) বৰষুণসমূহ আগবাঢ়ে।

Mantra 7

ततृदानाः सिन्धवः क्षोदसा रजः प्र सस्रुर्धेनवो यथा । स्यन्ना अश्वा इवाध्वनो विमोचने वि यद्वर्तन्त एन्यः ॥

ভেদি আগবাঢ়ি সিন্ধৱসকল গতি কৰি ওলাই আহে, আকাশ-মণ্ডলক ক্ষোভাই তোলে—যেন দুগ্ধবতী গাই। পথত ঘামি উঠা অশ্বৰ দৰে, বন্ধন-মোচনত যেতিয়া সিহঁতে পৃথক-পৃথক হৈ ঘূৰে—সেই উদ্দাম শক্তিসকল।

Mantra 8

आ यात मरुतो दिव आन्तरिक्षादमादुत । माव स्थात परावतः ॥

হে মৰুতসকল, দ্যুলোকৰ পৰা, অন্তৰীক্ষৰ পৰা, আৰু ওচৰৰ পৰা আহাঁ; দূৰ পৰাৱতত আঁতৰি থিয় নহ’ব।

Mantra 9

मा वो रसानितभा कुभा क्रुमुर्मा वः सिन्धुर्नि रीरमत् । मा वः परि ष्ठात्सरयुः पुरीषिण्यस्मे इत्सुम्नमस्तु वः ॥

ৰসা, অনিতভা, কুভা, ক্ৰুমু—এই স্ৰোতসমূহে তোমালোকৰ গতি ক্ষীণ নকৰক; সিন্ধুৱে তোমালোকক উলটাই নধৰক; পূৰীষিণী (সমৃদ্ধ) সৰযুৱে তোমালোকক ঘেৰি বাধা হৈ নথিয় হওক। আমাৰ বাবে নিশ্চয় তোমালোকৰ সুম্ন (অনুগ্ৰহ) হওক।

Mantra 10

तं वः शर्धं रथानां त्वेषं गणं मारुतं नव्यसीनाम् । अनु प्र यन्ति वृष्टयः ॥

তোমালোকৰ ৰথসমূহৰ সেই তীব্ৰ, উদ্যমী দল—সদা নৱ কৰ্মশীল সেই মাৰুত-গণ; তাৰ অনুসৰণে বৰ্ষাধাৰাসমূহ আগবাঢ়ি যায়।

Mantra 11

शर्धंशर्धं व एषां व्रातंव्रातं गणंगणं सुशस्तिभिः । अनु क्रामेम धीतिभिः ॥

তেওঁলোকৰ প্ৰতি শর্ধং-শর্ধং, প্ৰতি প্ৰতি ব্ৰাত, প্ৰতি প্ৰতি গণ—সু-শস্তি (সু-স্তৱ) আৰু ধীতি (উজ্জ্বল চিন্তা) লৈ আমি অনুক্ৰামেম—পদে পদে আগবাঢ়ি, তেওঁলোকৰ অগ্ৰসৰ শক্তিৰ সৈতে তাল মিলাওঁ।

Mantra 12

कस्मा अद्य सुजाताय रातहव्याय प्र ययुः । एना यामेन मरुतः ॥

আজি মৰুতসকলে কাৰ ওচৰলৈ প্ৰ যযুঃ—কাৰ সুজাত, কাৰ ৰাতহব্য (যাৰ বাবে হব্য সঠিকভাৱে অৰ্পিত) জনৰ দিশে? এই তেওঁলোকৰ যামেন, এই অগ্ৰগতি-পথেৰে?

Mantra 13

येन तोकाय तनयाय धान्यं बीजं वहध्वे अक्षितम् । अस्मभ्यं तद्धत्तन यद्व ईमहे राधो विश्वायु सौभगम् ॥

যি অক্ষয় বৃদ্ধি-বীজ তোমালোকে শিশু আৰু সন্তানৰ নিমিত্তে বহন কৰি আনা—সেইটো আমাক দান কৰা। আমি তোমালোকৰ পৰা যি ৰাধস্‌ (অনুগ্ৰহ-ধন) প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ—সেই বিশ্বায়ু সৌভাগ্য, সমগ্ৰ জীৱন-বিস্তাৰ কৰা মঙ্গল, আমাক প্ৰদান কৰা।

Mantra 14

अतीयाम निदस्तिरः स्वस्तिभिर्हित्वावद्यमरातीः । वृष्ट्वी शं योराप उस्रि भेषजं स्याम मरुतः सह ॥

তোমালোকৰ স্বস্তি-ৰক্ষাৰে আমি নিন্দা আৰু দোষাৰোপৰ ওপাৰে পাৰ হওঁ; দোষ আৰু বেঁকা বৈৰিতা দূৰ কৰি দিওঁ। হে আপঃ (জলদেৱীসকল), শান্তি আৰু বিস্তৃত আনন্দ বৰষাই, ঔষধ-সদৃশ আৰোগ্য আনক; হে মৰুতসকল, সেই সুৰত-সমন্বয়ত আমি তোমালোকৰ সৈতে থাকোঁ।

Mantra 15

सुदेवः समहासति सुवीरो नरो मरुतः स मर्त्यः । यं त्रायध्वे स्याम ते ॥

যাক তোমালোক ৰক্ষা কৰোঁ, হে মৰুত-নরসকল, সেই মর্ত্য সুদেৱ—দেৱ-অনুগ্ৰহে সমৃদ্ধ; স আনন্দত বিস্তৃত, বীৰ্যত ধনী হয়। আমি যেন তোমালোকৰ সেইজন হওঁ।

Mantra 16

स्तुहि भोजान्त्स्तुवतो अस्य यामनि रणन्गावो न यवसे । यतः पूर्वाँ इव सखीँरनु ह्वय गिरा गृणीहि कामिनः ॥

এই গায়কৰ আগবঢ়া যাত্ৰাত, হে কামনাময়, দানশীলসকলক স্তৱ কৰ—যেন গৰুবোৰ চৰণভূমিৰ বাবে ৰণৰণাই। য’ত তুমি আছা, তাতৰ পৰা পূৰ্বৰ সখীসকলৰ দৰে তেওঁলোকক অনু-আহ্বান কৰ; তোমাৰ গিৰা-বাণীৰে তেওঁলোকক উচ্চাৰণ কৰ, আৰু মৰুত-শক্তিসকলক ওচৰলৈ আন।