Sukta 11

Mantra 1

जनस्य गोपा अजनिष्ट जागृविरग्निः सुदक्षः सुविताय नव्यसे । घृतप्रतीको बृहता दिविस्पृशा द्युमद्वि भाति भरतेभ्यः शुचिः ॥

জনসাধাৰণৰ ৰক্ষক জন্ম ল’লে—অগ্নি, সদা জাগ্ৰত, নিপুণ-দক্ষ—নতুন আৰু সদা-নৱ সুভিতাৰ (সু-পথ) বাবে। ঘৃত-প্ৰতীক, মহান, দ্যুলোক স্পৰ্শ কৰা, তেওঁ দীপ্তিময় হৈ প্ৰকাশিত হয়—ভৰতসকলৰ বাবে পবিত্ৰ জ্যোতি।

Mantra 2

यज्ञस्य केतुं प्रथमं पुरोहितमग्निं नरस्त्रिषधस्थे समीधिरे । इन्द्रेण देवैः सरथं स बर्हिषि सीदन्नि होता यजथाय सुक्रतुः ॥

যজ্ঞৰ কেতু—প্ৰথম চিহ্ন—আৰু অগ্ৰণী পুৰোহিত অগ্নিক নৰসকলে ত্ৰিষধস্থে (তিন আসনত) সমিধা কৰে। ইন্দ্ৰ আৰু দেৱসকলৰ সৈতে একে ৰথবলত চলি, সি বৰ্হিষত আসন লয়; হোতা ৰূপে সি যজথাৰ বাবে বহে—শুক্ৰতু, দীপ্ত সংকল্প।

Mantra 3

असम्मृष्टो जायसे मात्रोः शुचिर्मन्द्रः कविरुदतिष्ठो विवस्वतः । घृतेन त्वावर्धयन्नग्न आहुत धूमस्ते केतुरभवद्दिवि श्रितः ॥

অমিশ্ৰ, অকলুষিত—মাতৃৰ পৰা তুমি জন্ম লোৱা, শুচি; আনন্দদায়ক মন্দ্ৰ, কবি। বিবস্বতৰ পৰা তুমি উঠি আহা। ঘৃতৰে তোমাক বঢ়াই, হে অগ্নি, আহুতি দিয়া হলে তোমাৰ ধোঁৱাই তোমাৰ কেতু হয়—দ্যুতিময় দিৱিত স্থাপিত।

Mantra 4

अग्निर्नो यज्ञमुप वेतु साधुयाग्निं नरो वि भरन्ते गृहेगृहे । अग्निर्दूतो अभवद्धव्यवाहनोऽग्निं वृणाना वृणते कविक्रतुम् ॥

সদুপথে অগ্নি আমাৰ যজ্ঞলৈ আহক। নৰসকলে ঘৰে ঘৰে অগ্নিক বহন কৰে। অগ্নি দূত হৈ উঠিল, হব্যবাহন; অগ্নিক বাছি ল’লে, সিহঁতে কবিক্ৰতু—কবিৰ জ্ঞানময় কৰ্মবুদ্ধি—বাছি লয়।

Mantra 5

तुभ्येदमग्ने मधुमत्तमं वचस्तुभ्यं मनीषा इयमस्तु शं हृदे । त्वां गिरः सिन्धुमिवावनीर्महीरा पृणन्ति शवसा वर्धयन्ति च ॥

হে অগ্নি, তোমাৰ বাবে এই অতি-মধুৰতম বচন; তোমাৰ বাবে এই মনীষা হৃদয়লৈ শম (শান্তি) হওক। মহীৰা গিৰঃ যেন সিন্ধুক সাগৰত ভৰাই তোলে, তেনেকৈ স্তোত্ৰসমূহে তোমাক পূৰ্ণ কৰে; আত্মবল (শৱসা) দ্বাৰা তোমাক বৃদ্ধি কৰে আৰু বিকশিত কৰে।

Mantra 6

त्वामग्ने अङ्गिरसो गुहा हितमन्वविन्दञ्छिश्रियाणं वनेवने । स जायसे मथ्यमानः सहो महत्त्वामाहुः सहसस्पुत्रमङ्गिरः ॥

হে অগ্নি, অঙ্গিৰসসকলে তোমাক গুহাত নিহিত—গোপন স্থানে লুকাই থকা—বনে বনে আশ্ৰিত ৰূপে অন্বৱিন্দন কৰিলে। তুমি মথন কৰোঁতে জন্ম লোৱা মহৎ সহঃ (বল); লোকসকলে তোমাক ‘সহসৰ পুত্ৰ’ বুলি কয়, হে অঙ্গিৰস।