Sukta 21

Mantra 1

आ यात्विन्द्रोऽवस उप न इह स्तुतः सधमादस्तु शूरः । वावृधानस्तविषीर्यस्य पूर्वीर्द्यौर्न क्षत्रमभिभूति पुष्यात् ॥

ইন্দ্ৰ আহক—আমাৰ অৱস (ৰক্ষা)ৰ বাবে—ইয়াত আমাৰ ওচৰলৈ; স্তুত হৈ শূৰ (বীৰ) সধমাদ (সমবেত যজ্ঞ-সভা)ত উপস্থিত হওক। যাৰ তৱিষীঃ (বল-শক্তি) সদা বৃদ্ধি পায়, যাৰ বহু মহিমাই দ্যৌৰ দৰে ক্ষত্ৰ (সাৰ্বভৌমত্ব) পোষণ কৰে—সেইজনৰ বিজয়ী অভিভূতি (অধিপত্য) আমাৰ ভিতৰত বৃদ্ধি পাওক।

Mantra 2

तस्येदिह स्तवथ वृष्ण्यानि तुविद्युम्नस्य तुविराधसो नॄन् । यस्य क्रतुर्विदथ्यो न सम्राट् साह्वान्तरुत्रो अभ्यस्ति कृष्टीः ॥

ইয়াত তেঁওৰ বীৰ্যসমূহ—অতি-দ্যুতিমান, অতি-ঐশ্বৰ্যশালী, নৰসমূহৰ নেতা—ইয়াতেই স্তৱ কৰা। যাৰ ক্রতু (ইচ্ছাশক্তি) বিদথসমূহত সম্ৰাটৰ দৰে; জয়ী, দূৰলৈ বহনকাৰী, সি জনসমূহ (কৃষ्टीঃ)ৰ ওপৰত স্থিত হৈ ঋত (ঋত-ব্যৱস্থা)ৰ দিশে সিহঁতক বশ কৰে।

Mantra 3

आ यात्विन्द्रो दिव आ पृथिव्या मक्षू समुद्रादुत वा पुरीषात् । स्वर्णरादवसे नो मरुत्वान्परावतो वा सदनादृतस्य ॥

ইন্দ্ৰ দ্যুলোকৰ পৰা, পৃথিৱীৰ পৰা আহক; সাগৰৰ গভীৰতাৰ পৰা বা পুৰীষা (সমৃদ্ধ পূৰ্ণতা)ৰ পৰা তৎক্ষণাৎ আহক। স্বৰ্-নৰাঃ (দীপ্ত নরবল)ৰ পৰা আমাৰ অৱস (ৰক্ষা)ৰ বাবে, মৰুতসহ আহক—দূৰ পৰাৱত (পৰদেশ)ৰ পৰা হওক বা ঋত (সত্য-ব্যৱস্থা)ৰ সদন (আসন)ৰ পৰা।

Mantra 4

स्थूरस्य रायो बृहतो य ईशे तमु ष्टवाम विदथेष्विन्द्रम् । यो वायुना जयति गोमतीषु प्र धृष्णुया नयति वस्यो अच्छ ॥

স্থূল, মহান ৰায় (ঐশ্বৰ্য)ৰ যি অধিপতি—সেই ইন্দ্ৰক আমি বিদথসমূহত স্তৱ কৰোঁ। যি বায়ুনা (প্ৰাণবলে) গোমতী (আলোকসমৃদ্ধ ক্ষেত্ৰসমূহ)ত জয় কৰে, আৰু ধৃষ্ণুয়া (সাহসী শক্তিয়ে) আমাক উত্তম, কাম্য বস্তুৰ দিশে আগুৱাই নিয়ে।

Mantra 5

उप यो नमो नमसि स्तभायन्नियर्ति वाचं जनयन्यजध्यै । ऋञ्जसानः पुरुवार उक्थैरेन्द्रं कृण्वीत सदनेषु होता ॥

যি ভক্তিভাৱে ওচৰ চাপি নমস্কাৰ ওপৰত নমস্কাৰ স্থিৰ কৰে, বাণীক গতি দিয়ে আৰু যজ্ঞাৰ্থে তাক জন্ম দিয়ে—ঋজু-চিত্তে স্থিত, বহু দ্বাৰ-সমৃদ্ধ, স্তোত্ৰসমূহেৰে সি সদনসমূহত হোতা ৰূপে ইন্দ্ৰক উপস্থিত কৰে।

Mantra 6

धिषा यदि धिषण्यन्तः सरण्यान्त्सदन्तो अद्रिमौशिजस्य गोहे । आ दुरोषाः पास्त्यस्य होता यो नो महान्त्संवरणेषु वह्निः ॥

যেতিয়া ধিষা (প্ৰেৰিত বুদ্ধি) দ্বাৰা অনুসন্ধানীসকল ধিষণ্য হয়, দ্ৰুত-গামী পথসমূহত আসন লয়, তেতিয়া উশিজৰ (উৎসাহী প্ৰচেষ্টা) অদ্ৰি-পাথৰ ‘গো’ (আলোক) লাভৰ বাবে পীড়ন কৰে। তেতিয়া গৃহৰ হোতা—বাসস্থানত বিস্তৃত—আমাৰ বাবে মহান বহ্নি-বাহক (ৱহ্নি) ৰূপে আগবাঢ়ে।

Mantra 7

सत्रा यदीं भार्वरस्य वृष्णः सिषक्ति शुष्मः स्तुवते भराय । गुहा यदीमौशिजस्य गोहे प्र यद्धिये प्रायसे मदाय ॥

যেতিয়া সত্রা (অবিৰতভাৱে) ভাৰ্বৰাৰ বাবে—স্তৱকৰ বাহকৰ বাবে—বৃষ্ণ (ইন্দ্ৰ)ৰ তীব্ৰ শুষ্ম যুক্ত হয়, তেতিয়া—যেতিয়া সি উশিজৰ গো-গুহাত গোপনে থাকে—ধিয়াৰ বাবে, অগ্ৰগতি-প্ৰচেষ্টাৰ বাবে, পূৰ্ণতাৰ মদৰ বাবে সি প্ৰকাশ পায়।

Mantra 8

वि यद्वरांसि पर्वतस्य वृण्वे पयोभिर्जिन्वे अपां जवांसि । विदद्गौरस्य गवयस्य गोहे यदी वाजाय सुध्यो वहन्ति ॥

যেতিয়া তেওঁ পৰ্বতৰ দুৱাৰসমূহ মুকলি কৰে, আৰু পয়োভিৰে—ঐশ্বৰ্যৰ ধাৰাসমূহে—জলৰ বেগবোৰ জাগ্ৰত কৰে; তেতিয়া গোহে, গোৱালঘৰত, তেওঁ গৌৰ—উজ্জ্বল জ্যোতি—আৰু তাৰ সহচৰ জ্যোতিসমূহ বিচাৰি পায়; যেতিয়া সুধ্যঃ—সঠিক বিবেচনাৰ শক্তিসমূহে—লক্ষ্যলৈ বাজাৰ্থে বলৰ পূৰ্ণতা বহন কৰে।

Mantra 9

भद्रा ते हस्ता सुकृतोत पाणी प्रयन्तारा स्तुवते राध इन्द्र । का ते निषत्तिः किमु नो ममत्सि किं नोदुदु हर्षसे दातवा उ ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ হাতদ্বয় মঙ্গলময়, তোমাৰ তালুসমূহ সুদক্ষ—স্তৱনকাৰীৰ বাবে আনন্দ-দানকাৰী। তোমাৰ নিষত্তি ক’ত? তুমি আমাত কেনেকৈ আনন্দ ল’ব? কোন উত্থানে তুমি উল্লসিত হওঁ, আমাক দান কৰিবলৈ?

Mantra 10

एवा वस्व इन्द्रः सत्यः सम्राड्ढन्ता वृत्रं वरिवः पूरवे कः । पुरुष्टुत क्रत्वा नः शग्धि रायो भक्षीय तेऽवसो दैव्यस्य ॥

এইদৰে, হে বসু ইন্দ্ৰ, তুমি সত্য, সম্ৰাট—বীৰ্য্যবান ৰাজা—বৃত্ৰ-হন্তা, পূৰুক বিস্তৃত স্থান দানকাৰী। হে বহুল-স্তুত, তোমাৰ ক্রতু—ইচ্ছা-শক্তি—দ্বাৰা আমাক সহায় কৰা, যাতে আমি তোমাৰ দৈৱ অৱস—দিব্য আশ্ৰয়—আৰু ৰায়ঃ—সমৃদ্ধিৰ পূৰ্ণতা—ভোগ কৰিব পাৰোঁ।

Mantra 11

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

এতিয়া, হে ইন্দ্ৰ, তুমি স্তুত; এতিয়া গীত; গায়কৰ বাবে প্ৰেৰণাৰ ৰসধাৰা তুমি নদীৰ দৰে উফন্দাই তোলোঁ। হে হৰিবান্ (হৰিবো), তোমাৰ বাবে নৱ ব্ৰহ্ম—নতুন শক্তিবচন—গঢ়া হ’ল; ধীয়াৰে (প্ৰেৰিত বুদ্ধিৰে) আমি সদাসা, ৰথ্য-পথৰ যোগ্য, সদা সংগী হওঁ।