Sukta 27

Mantra 1

प्र वो वाजा अभिद्यवो हविष्मन्तो घृताच्या । देवाञ्जिगाति सुम्नयुः ॥

আগবাঢ়ি যায় তোমালোকৰ বীৰ্য্য-সমৃদ্ধি, উচ্চতালৈ ধাৱমান; হৱিষ্য বহন কৰি ঘৃত-আচী (ঘৃতময় দীপ্তি)ৰে গতি কৰা—সুম্ন-আকাঙ্ক্ষী জনে দেৱসকলক প্ৰাপ্ত হয়।

Mantra 2

ईळे अग्निं विपश्चितं गिरा यज्ञस्य साधनम् । श्रुष्टीवानं धितावानम् ॥

মই গিৰাৰে ইळে অগ্নিক—বিপশ্চিত, যজ্ঞ-সাধন কৰোঁতা; শ্ৰুষ্টীৱান (আজ্ঞাশ্ৰৱণত সমৃদ্ধ) আৰু ধিতাৱান (স্থিৰ ধী-সম্পন্ন) তেওঁ।

Mantra 3

अग्ने शकेम ते वयं यमं देवस्य वाजिनः । अति द्वेषांसि तरेम ॥

হে অগ্নি, তোমাৰ বীৰ্যৱান সহচৰ আমি যেন সক্ষম হওঁ—দেৱৰ যম (সংযম-শাসন) লাভ কৰিবলৈ; আৰু যেন ঘৃণা-বিদ্বেষসমূহ অতিক্ৰম কৰি পাৰ হওঁ।

Mantra 4

समिध्यमानो अध्वरेऽग्निः पावक ईड्यः । शोचिष्केशस्तमीमहे ॥

অধ্বৰৰ পথে সমিধিত হৈ জ্বলি উঠা অগ্নি—পাৱক, ঈড্য, শোচিষ্কেশ—তাকেই আমি আৰাধনা কৰি বিচাৰোঁ।

Mantra 5

पृथुपाजा अमर्त्यो घृतनिर्णिक्स्वाहुतः । अग्निर्यज्ञस्य हव्यवाट् ॥

পৃথুপাজা—বিস্তৃত বলসম্পন্ন, অমৰ; ঘৃতনিৰ্ণিক্‌-উজ্জ্বল আৱৰণে আৱৃত, স্বাহুত—যজ্ঞৰ হব্য বহনকাৰী অগ্নি।

Mantra 6

तं सबाधो यतस्रुच इत्था धिया यज्ञवन्तः । आ चक्रुरग्निमूतये ॥

তঁম—অবাধিত অগ্নিক—যজ্ঞৱন্তসকলে, সুশাসিত স্ৰুচি (যজ্ঞ-চামুচ) লৈ, এইদৰে জাগ্ৰত ধিয়াৰে, সহায়ৰ বাবে ইয়াত স্থাপন কৰিলে—অগ্নি, দেৱ-ইচ্ছাৰ শক্তি।

Mantra 7

होता देवो अमर्त्यः पुरस्तादेति मायया । विदथानि प्रचोदयन् ॥

অমৰ দেৱ—হোতা—নিজ মায়া-শক্তিৰে আগত গৈ থাকে; বিদথাসমূহক (যজ্ঞ-সমাবেশ) প্ৰচোদিত কৰি সঠিক গতি দান কৰে।

Mantra 8

वाजी वाजेषु धीयतेऽध्वरेषु प्र णीयते । विप्रो यज्ञस्य साधनः ॥

বাজী—বাজসমূহত স্থাপিত হয়; অধ্বৰসমূহত (যজ্ঞ-যাত্ৰা) আগলৈ নীয়ে যায়—বিপ্ৰ, যজ্ঞৰ সাধনকাৰী।

Mantra 9

धिया चक्रे वरेण्यो भूतानां गर्भमा दधे । दक्षस्य पितरं तना ॥

ধিয়াৰে (দৰ্শন-চিন্তাৰে) বৰেণ্যজনাই ৰচনা কৰিলে; সত্তাসকলৰ গৰ্ভ তেওঁ স্থাপন কৰিলে। দক্ষেৰ পিতাকো তেওঁ নিজৰ দেহত স্থিৰ কৰিলে।

Mantra 10

नि त्वा दधे वरेण्यं दक्षस्येळा सहस्कृत । अग्ने सुदीतिमुशिजम् ॥

অগ্নে, তোমাক মই স্থাপন কৰিলোঁ—বৰেণ্য, দক্ষেৰ ইলা (প্ৰেৰণা), সহসা-কৰ্মে গঢ়া; সুদীতি (উজ্জ্বল দীপ্তি)যুক্ত, উশিজ (উৎসৰ্গ-সন্ধানী) অগ্নিশিখা।

Mantra 11

अग्निं यन्तुरमप्तुरमृतस्य योगे वनुषः । विप्रा वाजैः समिन्धते ॥

সত্যৰ যোগত অগ্নি—যন্তু (পথপ্ৰদৰ্শক) আৰু অপ্তু (কাৰ্যসাধক); তাক অন্বেষকসকলে একেলগে জ্বলাই তোলে—বিপ্ৰসকলে, বাজ (বল-সমৃদ্ধি)সমূহেৰে।

Mantra 12

ऊर्जो नपातमध्वरे दीदिवांसमुप द्यवि । अग्निमीळे कविक्रतुम् ॥

ঊৰ্জৰ নপাৎ—অধ্বৰত দীপ্তিমান—দ্যুলোকলৈ উঠি যোৱা অগ্নিক মই স্তৱ কৰোঁ; কবিৰ ক্ৰতু (ঋষিৰ সদৃশ সংকল্প) যাঁৰ।

Mantra 13

ईळेन्यो नमस्यस्तिरस्तमांसि दर्शतः । समग्निरिध्यते वृषा ॥

ঈলনীয়, নমস্য—অন্ধকাৰসমূহৰ ওপাৰে দৰ্শনীয়—সমগ্ৰভাৱে অগ্নি প্ৰজ্বলিত হয়, বৃষভ সদৃশ বলবান।

Mantra 14

वृषो अग्निः समिध्यतेऽश्वो न देववाहनः । तं हविष्मन्त ईळते ॥

বৃষভ সদৃশ অগ্নি প্ৰজ্বলিত হয়—দেৱবাহন অশ্বৰ দৰে; তঁক হৱিষ্মন্তসকলে (হৱিষ বহনকাৰীসকলে) আহ্বান কৰে।

Mantra 15

वृषणं त्वा वयं वृषन्वृषणः समिधीमहि । अग्ने दीद्यतं बृहत् ॥

হে অগ্নি, তুমি বৃষণ—বৃষবল; আমিও বৃষবল সাধনাত বৃষণসকলৰূপে তোমাক সম্পূৰ্ণকৈ সমিধা কৰোঁ। হে অগ্নি, মহৎ বিস্তাৰত দীপ্তিমান হৈ বিস্তৃতভাবে জ্বলি উঠা।