Sukta 48

Mantra 1

अहं भुवं वसुनः पूर्व्यस्पतिरहं धनानि सं जयामि शश्वतः । मां हवन्ते पितरं न जन्तवोऽहं दाशुषे वि भजामि भोजनम् ॥

মই সমৃদ্ধিৰ প্ৰাচীন অধিপতি; মই ধন-সম্পদ চিৰকাল একেলগে জয় কৰি সংগ্ৰহ কৰোঁ। জীৱসমূহে মোক পিতাৰ দৰে আহ্বান কৰে; আৰু যি যজ্ঞ-অৰ্পণ দান কৰে, তাক মই ভোজন—অন্তৰস্থ পোষণ আৰু সৌভাগ্যৰ ভাগ—বিতৰণ কৰোঁ।

Mantra 2

अहमिन्द्रो रोधो वक्षो अथर्वणस्त्रिताय गा अजनयमहेरधि । अहं दस्युभ्यः परि नृम्णमा ददे गोत्रा शिक्षन्दधीचे मातरिश्वने ॥

মই ইন্দ্ৰ; মই ৰোধ—প্ৰতিৰোধী বাধা—আৰু অথৰ্বণ-শক্তিৰ বিস্তৃত বক্ষ। ত্ৰিতাৰ বাবে মই সৰ্পৰ ওপৰত পৰা আলোক-ৰশ্মিসমূহ জন্ম দিলোঁ। দস্যুসকলৰ বিৰুদ্ধে মই নৃম্ণ—বীৰ্য—চাৰিওফালে স্থাপন কৰিলোঁ; আৰু মাতৰিশ্বনৰ বাবে দধীচিক গোপন গোত্রা—গৰুৰ গোপন খোঁপনি—শিক্ষা দিলোঁ, যেন গোপন অগ্নি বহন কৰা যায়।

Mantra 3

मह्यं त्वष्टा वज्रमतक्षदायसं मयि देवासोऽवृजन्नपि क्रतुम् । ममानीकं सूर्यस्येव दुष्टरं मामार्यन्ति कृतेन कर्त्वेन च ॥

মোৰ বাবে ত্বষ্টৃয়ে লৌহ বজ্ৰ-শক্তি গঢ়িলে; মোৰ ভিতৰত দেৱসকলে ক্ৰতু—ইচ্ছা আৰু কাৰ্যকৰ সংকল্প—স্থাপন কৰিলে। মোৰ অগ্ৰভাগ সূৰ্যৰ দৰে দুৰতিক্ৰম; কৰ্ম আৰু কৰ্তব্যৰ দ্বাৰা সিহঁতে মোক প্ৰতিহত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, তথাপি মই অখণ্ড হৈ থাকোঁ।

Mantra 4

अहमेतं गव्ययमश्व्यं पशुं पुरीषिणं सायकेना हिरण्ययम् । पुरू सहस्रा नि शिशामि दाशुषे यन्मा सोमास उक्थिनो अमन्दिषुः ॥

মই দানকাৰী যজমানৰ বাবে এই গব্য-অশ্ব্য ধন, এই পুৰীষিণ (ফলপ্ৰদ) পশু, হিৰণ্যময়—শক্তিৰ সায়কে সজ্জিত—সাজু কৰি দিওঁ। যেতিয়া উক্থিন সোম-সৱনসমূহে মোক আনন্দিত কৰে, তেতিয়া দাশুষে (দানকাৰী)ৰ বাবে বহু সহস্ৰ ধন-সম্পদ মই সুশৃঙ্খল কৰি স্থাপন কৰোঁ।

Mantra 5

अहमिन्द्रो न परा जिग्य इद्धनं न मृत्यवेऽव तस्थे कदा चन । सोममिन्मा सुन्वन्तो याचता वसु न मे पूरवः सख्ये रिषाथन ॥

মই ইন্দ্ৰ; মোক কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে জয় কৰা হোৱা নাই—ধনেৰে নহয়, আৰু মই কেতিয়াও মৃত্যুৰ আগত নত হোৱা নাই। সোম পিষা-সুন্বন্তসকলে মোৰ পৰা বসু (শুভ ধন) প্ৰাৰ্থনা কৰক; হে পূৰুসকল, মোৰ সখ্যত আঘাত নকৰিবা।

Mantra 6

अहमेताञ्छाश्वसतो द्वाद्वेन्द्रं ये वज्रं युधयेऽकृण्वत । आह्वयमानाँ अव हन्मनाहनं दृळ्हा वदन्ननमस्युर्नमस्विनः ॥

মই এই চিৰস্থায়ীসকলক দুয়ো-দুয়ো কৰি আঘাত কৰি পতিত কৰিলোঁ—যিসকলে ইন্দ্ৰৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধে বজ্ৰক অস্ত্ৰ কৰি তুলিছিল। তেওঁলোকে মোক আহ্বান কৰোঁতেই, শক্তিৰ হনুমান (জ’ৰ)ৰে মই তেওঁলোকক সংহাৰ কৰিলোঁ; দৃঢ় বাক্য কোৱা নমস্বিন (বিনয়ী) জন অহংকাৰীক নমস্কাৰ নকৰে।

Mantra 7

अभीदमेकमेको अस्मि निष्षाळभी द्वा किमु त्रयः करन्ति । खले न पर्षान्प्रति हन्मि भूरि किं मा निन्दन्ति शत्रवोऽनिन्द्राः ॥

এটা একমাত্ৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ সন্মুখত মই একাই থিয়; মই অদম্য, চেপি ধৰা নাযায়। তেন্তে দুজন—কি তিনিজন—ইয়াত কি কৰিব? খলিহানিত দানাৰ দৰে বহু বাধা মই প্ৰতি-আঘাতে চেপি পেলাওঁ। ইন্দ্ৰ-শক্তিহীন শত্রুৱে কিয় মোক নিন্দা কৰে?

Mantra 8

अहं गुङ्गुभ्यो अतिथिग्वमिष्करमिषं न वृत्रतुरं विक्षु धारयम् । यत्पर्णयघ्न उत वा करञ्जहे प्राहं महे वृत्रहत्ये अशुश्रवि ॥

মই জনসমূহৰ বাবে ধাৰণকাৰী শক্তি স্থাপন কৰিলোঁ—অতিথিগ্বক—বৃত্ৰ-দমনকাৰী বলৰ দৰে পোষণ। যেতিয়া মই পৰ্ণয়ক বধ কৰিলোঁ, বা কৰঞ্জ-যুদ্ধত, তেতিয়া মহা বৃত্ৰহত্যাৰ কৰ্মত মোৰ কীৰ্তি দূৰলৈ প্ৰসাৰিত হ’ল।

Mantra 9

प्र मे नमी साप्य इषे भुजे भूद्गवामेषे सख्या कृणुत द्विता । दिद्युं यदस्य समिथेषु मंहयमादिदेनं शंस्यमुक्थ्यं करम् ॥

মোৰ আগত নামী—সহচৰ—প্ৰেৰণা আৰু ভোগৰ বাবে আগবাঢ়িল; গৱামেষা (উজ্জ্বল ৰশ্মিৰ অনুসন্ধান)ত তেওঁ পুনৰ বন্ধুত্ব স্থাপন কৰিলে। যেতিয়া মই যুদ্ধসমূহত তেওঁৰ বিদ্যুৎ-শক্তি বৃদ্ধি কৰিলোঁ, তেতিয়া মই তেওঁক ঘোষণাযোগ্য আৰু স্তোত্ৰযোগ্য কৰি তুলিলোঁ।

Mantra 10

प्र नेमस्मिन्ददृशे सोमो अन्तर्गोपा नेममाविरस्था कृणोति । स तिग्मशृङ्गं वृषभं युयुत्सन्द्रुहस्तस्थौ बहुले बद्धो अन्तः ॥

এই মধ্য-অঞ্চলতেই সোম অন্তৰত দৃষ্ট হয়; গুপ্ত গোপা অর্ধ-জগতখন প্ৰকাশমান কৰে। তীক্ষ্ণ-শৃংগ বৃষভ—যুদ্ধ কৰিবলৈ উদ্‌গ্ৰীৱ—সিয়ে থিয় হ’ল; তথাপি ধূৰ্তজন ঘন আৱৰণৰ ভিতৰতেই বাঁধ খাই ৰ’ল।

Mantra 11

आदित्यानां वसूनां रुद्रियाणां देवो देवानां न मिनामि धाम । ते मा भद्राय शवसे ततक्षुरपराजितमस्तृतमषाळ्हम् ॥

আদিত্যসকলৰ, বসুসকলৰ, ৰুদ্রিয়সকলৰ—দেৱসকলৰ মাজত মই দেৱ, ধাম (আসন/ক্ষমতাৰ স্থান) কেতিয়াও হ্ৰাস নকৰোঁ। তেওঁলোকে মোক মঙ্গলময় শক্তিৰ বাবে গঢ়িছে—অপৰাজিত, অচ্ছিদ্ৰ, অদম্য।