Sukta 155

Mantra 1

अरायि काणे विकटे गिरिं गच्छ सदान्वे । शिरिम्बिठस्य सत्वभिस्तेभिष्ट्वा चातयामसि ॥

হে অরায়ি—বৈরী দারিদ্ৰ্য/অভাব, অন্ধ আৰু বিকৃত! হে সদান্বে—সদাই পিছু লোৱা, পৰ্ব্বতলৈ গৈ যা। শিৰিম্বিঠৰ চালক-শক্তিসমূহেৰে, সেই শক্তিসকলৰ দ্বাৰাই আমি তোমাক আমাৰ পৰা দূৰলৈ তাড়াই দিওঁ।

Mantra 2

चत्तो इतश्चत्तामुतः सर्वा भ्रूणान्यारुषी । अराय्यं ब्रह्मणस्पते तीक्ष्णशृण्गोदृषन्निहि ॥

“ইয়াৰ পৰা তাড়াও, তাতৰ পৰা তাড়াও”—এইদৰে সকলো ৰঙা ভ্ৰূণানী/উদ্ৰেক-সন্তান ছিটিকি পৰক। হে ব্ৰহ্মণস্পতে, তীক্ষ্ণ-শৃংগ আৰু তীক্ষ্ণ-দৃষ্টিসম্পন্ন, অরায়্যং (অভাব) নামি থৈ আঘাত কৰা।

Mantra 3

अदो यद्दारु प्लवते सिन्धोः पारे अपूरुषम् । तदा रभस्व दुर्हणो तेन गच्छ परस्तरम् ॥

নদীৰ সিপাৰে যি কাঠৰ গুৰি ওপঙি আছে—মানৱৰ স্পৰ্শ নোপোৱা অপূরুষ—সেইটো ধৰি ল’, হে দুর্হণ (দুৰ্জয়)! তাৰেই সহায়েৰে পাৰলৈ, পৰপাৰলৈ গ’ম।

Mantra 4

यद्ध प्राचीरजगन्तोरो मण्डूरधाणिकीः । हता इन्द्रस्य शत्रवः सर्वे बुद्बुदयाशवः ॥

যেতিয়া সেই অগ্ৰগামী শক্তিসমূহ বুকুৰ ভিতৰৰ ক্ষেত্ৰত ঠেলি-ঠেলি আগবাঢ়ি আহিল, তেতিয়া ইন্দ্ৰৰ সকলো শত্ৰু নিধন হ’ল—ফেনৰ দৰে বুদবুদ-সদৃশ, কেৱল ফেনতেই দ্ৰুত।

Mantra 5

परीमे गामनेषत पर्यग्निमहृषत । देवेष्वक्रत श्रवः क इमाँ आ दधर्षति ॥

ইহঁতে অন্তৰ-গো (গাম্) অৰ্থাৎ আলোকক ঘেৰি ধৰি আগবঢ়াই লৈ গ’ল; ইহঁতে অগ্নিকো ঘেৰি আনন্দিত কৰিলে। দেৱসকলৰ মাজত ইহঁতে আত্মাৰ শ্রৱঃ—শ্ৰুতি-খ্যাতি—গঢ়িলে; এতিয়া কোনে ইহঁতক আঘাত কৰিব পাৰে?