Sukta 108

Mantra 1

किमिच्छन्ती सरमा प्रेदमानड्दूरे ह्यध्वा जगुरिः पराचैः । कास्मेहितिः का परितक्म्यासीत्कथं रसाया अतरः पयांसि ॥

সৰমা কিহ বিচাৰি কন্দি-কন্দি ইয়ালৈ আগবাঢ়ি আহিল? সঁচাকৈয়ে পথ দূৰ; সেয়া অতিক্ৰম কৰাটো কঠিন, পৰপাৰৰ পৰা। আমাৰ বাবে তোৰ উদ্দেশ্য কি আছিল, তোৰ চাৰিওফালে ঘূৰি-ফুৰা অনুসন্ধানেই বা কি? ৰসা নদীৰ পানী তই কেনেকৈ পাৰ হ’লি?

Mantra 2

इन्द्रस्य दूतीरिषिता चरामि मह इच्छन्ती पणयो निधीन्वः । अतिष्कदो भियसा तन्न आवत्तथा रसाया अतरं पयांसि ॥

ইন্দ্ৰৰ দূতী হৈ, তেওঁৰ আদেশে প্ৰেৰিত হৈ মই চলিছোঁ; হে পণিসকল, তোমালোক লুকুৱাই থোৱা মহান নিধি বিচাৰি। ভয়ৰ মাজেৰে এক লম্ফে সীমা অতিক্ৰম কৰি মই তাত উপনীত হ’লোঁ; সেইদৰে ৰসাৰ পানী মই পাৰ হ’লোঁ।

Mantra 3

कीदृङ्ङिन्द्रः सरमे का दृशीका यस्येदं दूतीरसरः पराकात् । आ च गच्छान्मित्रमेना दधामाथा गवां गोपतिर्नो भवाति ॥

হে সরমা, ইন্দ্ৰ কিদৰে ইন্দ্ৰ—তেওঁ কেনে দৰ্শনধাৰী, যাৰ দূতী হৈ তই দূৰ পৰাই আহিছ? আহ, এইদ্বাৰা তোৰ সৈতে মিত্ৰতা স্থাপন কৰোঁ; তেতিয়া তেওঁ আমাৰ বাবে গৱামৰ গোপতি—গৰুসমূহৰ (আলোকৰ গৱামৰ) ৰক্ষক-নেতা হ’ব।

Mantra 4

नाहं तं वेद दभ्यं दभत्स यस्येदं दूतीरसरं पराकात् । न तं गूहन्ति स्रवतो गभीरा हता इन्द्रेण पणयः शयध्वे ॥

মই সেইজনক নাজানোঁ—যাক ঠগাব পাৰি, নতুবা যি ঠগে—যাৰ বিষয়ে এই দূতবাণী দূৰৰ পৰা আগবাঢ়ি আহিছে। গভীৰ বেগে বোৱা স্ৰোতসমূহেও তাক লুকুৱাব নোৱাৰে। হে পণিসকল, ইন্দ্ৰে আঘাত কৰি তোমালোকক নিস্তেজ কৰি পেলাইছে; তোমালোক পৰি আছা।

Mantra 5

इमा गावः सरमे या ऐच्छः परि दिवो अन्तान्त्सुभगे पतन्ती । कस्त एना अव सृजादयुध्व्युतास्माकमायुधा सन्ति तिग्मा ॥

হে সৰমা, এই গাভীসমূহ—এই ৰশ্মিসকল—তুমি যি বিচাৰিছিলা, হে সৌভাগ্যৱতী, উৰি উৰি স্বৰ্গৰ অন্তিম সীমালৈ গৈ। এতিয়া তোমাক কোনে সিহঁতক মুকলি কৰি দিব—তুমি অস্ত্ৰহীন; আৰু আমাৰ অস্ত্ৰসমূহ তীক্ষ্ণ।

Mantra 6

असेन्या वः पणयो वचांस्यनिषव्यास्तन्वः सन्तु पापीः । अधृष्टो व एतवा अस्तु पन्था बृहस्पतिर्व उभया न मृळात् ॥

হে পণিসকল, তোমালোকৰ বাক্যসমূহ সেনাবলবিহীন; তোমালোকৰ দেহসমূহ অক্ষম হওক, আৰু তোমালোকৰ পাপ প্ৰকাশিত হওক। তোমালোক যি পথ লওঁ, সি (আমাৰ বাবে) অজেয় হওক। বृहস্পতিয়ে তোমালোকক দুয়োফালে আশ্ৰয় নেদিয়ক।

Mantra 7

अयं निधिः सरमे अद्रिबुध्नो गोभिरश्वेभिर्वसुभिर्न्यृष्टः । रक्षन्ति तं पणयो ये सुगोपा रेकु पदमलकमा जगन्थ ॥

হে সৰমা, এইয়েই সেই গোপন নিধি—শিলাৰ গভীৰ তলত স্থাপিত, গোৱে (গোৰশ্মি) আৰু অশ্বে, বসু-ধনেৰে গুচাই থোৱা। যি সুগোপা পণিসকল, সিহঁতে তাক ৰক্ষা কৰে—নিজ অন্ধকাৰৰ ভাল গোৱাল। তথাপি তুমি পদচিহ্নলৈ, লক্ষণলৈ, সেই নিবাসলৈকে আহি পৰিছা।

Mantra 8

एह गमन्नृषयः सोमशिता अयास्यो अङ्गिरसो नवग्वाः । त एतमूर्वं वि भजन्त गोनामथैतद्वचः पणयो वमन्नित् ॥

ইয়ালৈ আহিল ঋষিসকল—সোমে তীক্ষ্ণ কৰা; আয়াস্য, অঙ্গিৰস, নৱগ্বা। সিহঁতে গোৰ (গোৰশ্মি) এই আবৰণ/ঘেৰাটো ফালি ভাগ কৰিলে; তাৰপিছত পণিসকলে বিদ্বেষে এই বাক্য উগৰি দিলে।

Mantra 9

एवा च त्वं सरम आजगन्थ प्रबाधिता सहसा दैव्येन । स्वसारं त्वा कृणवै मा पुनर्गा अप ते गवां सुभगे भजाम ॥

এনেকৈয়ে তুমি, হে সৰমা, আহি পৰিছা—দৈৱ সহসে প্ৰবাধিত হৈ। মই তোমাক ভগ্নী কৰিম; পুনৰ উভতি নাযাবা। হে সুভগে, তোমাৰ পৰা আমি গৱাম্ (গোৰশ্মি)ৰ আমাৰ ভাগ ল’ম।

Mantra 10

नाहं वेद भ्रातृत्वं नो स्वसृत्वमिन्द्रो विदुरङ्गिरसश्च घोराः । गोकामा मे अच्छदयन्यदायमपात इत पणयो वरीयः ॥

মই ভ্ৰাতৃত্বো নাজানোঁ, ন স্বসৃত্বো; ইন্দ্ৰই জানে, আৰু ভয়ংকৰ অঙ্গিৰসসকলো জানে। গোকামা এই শক্তিসকলে মোক আৱৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে; সেয়ে, হে পণিসকল, বহুদূৰলৈ গুচি যোৱা—অতি বিস্তৃত দূৰত্বলৈ প্ৰস্থান কৰা।

Mantra 11

दूरमित पणयो वरीय उद्गावो यन्तु मिनतीॠतेन । बृहस्पतिर्या अविन्दन्निगूळ्हाः सोमो ग्रावाण ऋषयश्च विप्राः ॥

সঁচাকৈয়ে, হে পণিসকল, বহুদূৰ—আৰু অধিক দূৰ! ঋতেন দ্বাৰা ভেদ কৰি ৰশ্মিসকল আগবাঢ়ক। যিবোৰ বृहস্পতিয়ে গোপনে লুকাই থকা অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰিলে—সোম, গ্ৰাৱাণ (পেষণ-শিলা), আৰু ঋষিসকল, বিপ্ৰ জ্ঞানীসকল—সেই আবিষ্কাৰৰ সৈতে স্থিত।