Sukta 55

Mantra 1

दिवश्चिदस्य वरिमा वि पप्रथ इन्द्रं न मह्ना पृथिवी चन प्रति । भीमस्तुविष्माञ्चर्षणिभ्य आतपः शिशीते वज्रं तेजसे न वंसगः ॥

তাঁৰ বিস্তাৰে স্বৰ্গৰো পৰিসৰ বিস্তৃত হয়; মহত্ত্বে পৃথিৱীয়ো তেওঁক মাপিব নোৱাৰে। ভয়ংকৰ, অতি-প্ৰবল শক্তিসম্পন্ন, তেওঁ মানৱ-লোকসমূহত দাহ কৰে; যেন লোহাৰ কামাৰ ধাতুক দীপ্ত ধাৰলৈ ঘঁহি তীক্ষ্ণ কৰে, তেনেকৈ তেওঁ বজ্ৰক তেজসৰ বাবে শাণ দিয়ে।

Mantra 2

सो अर्णवो न नद्यः समुद्रियः प्रति गृभ्णाति विश्रिता वरीमभिः । इन्द्रः सोमस्य पीतये वृषायते सनात्स युध्म ओजसा पनस्यते ॥

যেন সাগৰে নদীসমূহ গ্ৰহণ কৰে, তেনেকৈ তেওঁ বিস্তৃত ধাৰাসমূহক তেওঁলোকৰ বিশালতাৰে নিজৰ ফালে সংগ্ৰহ কৰে। ইন্দ্ৰ সোম পান কৰিবলৈ বৃষভ-সদৃশ বলৱান হয়; সনাতন কালৰ পৰা সেই যোদ্ধা শক্তিত আনন্দ পায়—আনন্দ জয় কৰা ওজসাৰে তেওঁ বৃদ্ধি পায়।

Mantra 3

त्वं तमिन्द्र पर्वतं न भोजसे महो नृम्णस्य धर्मणामिरज्यसि । प्र वीर्येण देवताति चेकिते विश्वस्मा उग्रः कर्मणे पुरोहितः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি সেই পৰ্বতৰ দৰে ক্ষয় নহওঁ, যাক ভক্ষণে খাই পেলায়; বীৰ্যৰ মহৎ বিধানসমূহত তুমি দীপ্তি ছটিয়াই উঠা। তোমাৰ পৰাক্ৰমে দেৱকাৰ্য প্ৰকাশ পায়; প্ৰতিটো কৰ্মত তুমি আগত থিয় দিয়া—উগ্ৰ, অগ্ৰণী, বিজয়লৈ শ্ৰমক আগবঢ়োৱা।

Mantra 4

स इद्वने नमस्युभिर्वचस्यते चारु जनेषु प्रब्रुवाण इन्द्रियम् । वृषा छन्दुर्भवति हर्यतो वृषा क्षेमेण धेनां मघवा यदिन्वति ॥

সেইজনকেই বন-অৰণ্যত নমস্যুজনাই স্তৱ কৰে; মানুহৰ মাজত ইন্দ্ৰিয় শক্তিক সুমধুৰ ৰূপে ঘোষণা কৰে। বৃষভ-সদৃশ বলৱান, আকাঙ্ক্ষীৰ বাবে আনন্দময় ছন্দ হয়; আৰু বৃষভই, মঘৱা, ক্ষেমেৰে ধেনু—সমৃদ্ধিৰ গাই—ক আগবঢ়ায়, পুষ্টিধাৰা নিঃসৃত কৰায়।

Mantra 5

स इन्महानि समिथानि मज्मना कृणोति युध्म ओजसा जनेभ्यः । अधा चन श्रद्दधति त्विषीमत इन्द्राय वज्रं निघनिघ्नते वधम् ॥

সেই যোদ্ধা, মহিমাৰে, জনসমূহৰ বাবে বলৰ দ্বাৰা মহৎ সমৰসমূহ সম্পন্ন কৰে। তেতিয়া লোকসকলে দীপ্তিমানজনত শ্ৰদ্ধা স্থাপন কৰে; ইন্দ্ৰৰ বাবে বজ্ৰ গঢ়ি তোলে—আঘাতৰ ওপৰত আঘাত কৰি, বাধাক বধ কৰিবলৈ বধশক্তি নির্মাণ কৰে।

Mantra 6

स हि श्रवस्युः सदनानि कृत्रिमा क्ष्मया वृधान ओजसा विनाशयन् । ज्योतींषि कृण्वन्नवृकाणि यज्यवेऽव सुक्रतुः सर्तवा अपः सृजत् ॥

সেইজনাই শ্ৰৱস্যু—খ্যাতিৰ অন্বেষক; শক্তিত বৃদ্ধি পাই পৃথিৱীৰ ক্ষেত্ৰত অন্ধকাৰৰ কৃত্ৰিম আসনসমূহ ধ্বংস কৰে। যজমানৰ বাবে জ্যোতিসমূহ অদম্য কৰি, সু-ক্রতু (সু-সংকল্পবান) জনে জলধাৰাসমূহ মুক্ত কৰে—স্ৰোতসমূহক নিজৰ পথত বোৱাই দিয়ে।

Mantra 7

दानाय मनः सोमपावन्नस्तु तेऽर्वाञ्चा हरी वन्दनश्रुदा कृधि । यमिष्ठासः सारथयो य इन्द्र ते न त्वा केता आ दभ्नुवन्ति भूर्णयः ॥

হে সোমপায়ী, দানৰ বাবে তোমাৰ মন হওক; আমাৰ স্তৱ শুনা, তোমাৰ দুটা হৰি (তাম্ৰবৰ্ণ অশ্ব) কাষলৈ আন। হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ সেই সাৰথিসকল—অতি সংযমী আৰু দৃঢ়—তেওঁলোকক ঘূৰ্ণমান প্ৰবৃত্তিসমূহ ঠগিব নোৱাৰে; মিছা কেতাসমূহে তোমাক আৱৰি নধৰে।

Mantra 8

अप्रक्षितं वसु बिभर्षि हस्तयोरषाळ्हं सहस्तन्वि श्रुतो दधे । आवृतासोऽवतासो न कर्तृभिस्तनूषु ते क्रतव इन्द्र भूरयः ॥

তোমাৰ দুহাতে তুমি অপক্ষয় ধন বহন কৰ; তোমাৰ দেহত তুমি অজেয় বল ধৰি ৰাখিছা—শ্ৰুত (শুনা-খ্যাত) ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত। হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ তনুত বহু ক্রতু (ইচ্ছা-কাৰ্য) আছে—স্বয়ং-আবৃত, স্বয়ং-রক্ষিত; মানৱ কৰ্তৃসকলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত নহয়।