Sukta 51

Mantra 1

अभि त्यं मेषं पुरुहूतमृग्मियमिन्द्रं गीर्भिर्मदता वस्वो अर्णवम् । यस्य द्यावो न विचरन्ति मानुषा भुजे मंहिष्ठमभि विप्रमर्चत ॥

সেই মেষসদৃশ বীৰ্য, বহুবাৰ আহ্বানিত, স্তোত্ৰযোগ্য ইন্দ্ৰ—ধনৰ সাগৰ—তাঁৰ দিশে আনন্দদায়ক গীতসমূহেৰে আগবাঢ়া। যাক মানুহৰ মাপ আকাশৰ দৰে অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰে; ভোগৰ বাবে অতি দানশীল সেই ঋষি-সদৃশক হে বিপ্ৰসকল, আৰাধনা কৰা।

Mantra 2

अभीमवन्वन्त्स्वभिष्टिमूतयोऽन्तरिक्षप्रां तविषीभिरावृतम् । इन्द्रं दक्षास ऋभवो मदच्युतं शतक्रतुं जवनी सूनृतारुहत् ॥

সহায়ক শক্তিসমূহে তেঁওক অভিমুখে ধাৱিত হয়, সত্য-সিদ্ধি লাভৰ আকাঙ্ক্ষাৰে; অন্তৰিক্ষ ভৰাই তোলা নিজ তেজ-মহিমাৰে ইন্দ্ৰ আৱৃত। দক্ষ ঋভুসকল—সু-গঠন-নিপুণ—মদচ্যুত নহোৱা, শতক্ৰতু ইন্দ্ৰক উত্তোলন কৰে; আৰু দ্ৰুত সূনৃতা (সত্য-বাণী) তেঁওৰ ওচৰলৈ আৰোহণ কৰে।

Mantra 3

त्वं गोत्रमङ्गिरोभ्योऽवृणोरपोतात्रये शतदुरेषु गातुवित् । ससेन चिद्विमदायावहो वस्वाजावद्रिं वावसानस्य नर्तयन् ॥

তুমি অঙ্গিৰস ঋষিসকলৰ বাবে গোপন জ্যোতি-গোত্র উন্মোচন কৰিলা; আৰু অত্রিৰ বাবে জলসমূহ মুক্ত কৰিলা—শত বাধাৰ মাজেৰে পথ-জ্ঞানী হৈ। সাসেনাৰ সৈতেো তুমি বিমদাৰ বাবে সমৃদ্ধি আনিলা; যুঁজত শিল/অৱৰোধ নত কৰিলা, ধন-ধাৰীজনক বিজয়-নৃত্যত প্ৰবৃত্ত কৰিলা।

Mantra 4

त्वमपामपिधानावृणोरपाधारयः पर्वते दानुमद्वसु । वृत्रं यदिन्द्र शवसावधीरहिमादित्सूर्यं दिव्यारोहयो दृशे ॥

তুমি জলসমূহৰ আৱৰণ উন্মোচন কৰিলা; ধনসমৃদ্ধ নিধি পৰ্বতৰ ওপৰত স্থাপন কৰিলা। যেতিয়া, হে ইন্দ্ৰ, নিজ বলত তুমি বৃত্ৰ—সৰ্প—বধ কৰিলা, তেতিয়া তুমি সূৰ্যক দিৱ্য আকাশত দৰ্শনৰ বাবে আৰোহণ কৰাই দিলা—যাতে দৃষ্টি পুনৰ প্ৰাপ্ত হয়।

Mantra 5

त्वं मायाभिरप मायिनोऽधमः स्वधाभिर्ये अधि शुप्तावजुह्वत । त्वं पिप्रोर्नृमणः प्रारुजः पुरः प्र ऋजिश्वानं दस्युहत्येष्वाविथ ॥

তুমি তোমাৰ মায়াশক্তিৰে মায়াবী প্ৰবঞ্চকসকলক—সেই অধমসকলক—অপসাৰিত কৰিলা, যিসকলে স্বধাৰ বলত নিদ্ৰাক আহ্বান কৰি থাকে। হে নৃমণঃ (মানৱবল-সমৃদ্ধ), তুমি পিপ্ৰুৰ দুৰ্গসমূহ ভাঙি আগবাঢ়িলা; আৰু দস্যুহত্যাৰ যুদ্ধসমূহত তুমি ঋজিশ্বানক সহায় কৰিলা—অন্ধকাৰ ভেদি পথ কাটি দিলে।

Mantra 6

त्वं कुत्सं शुष्णहत्येष्वाविथारन्धयोऽतिथिग्वाय शम्बरम् । महान्तं चिदर्बुदं नि क्रमीः पदा सनादेव दस्युहत्याय जज्ञिषे ॥

তুমি শুষ্ণহত্যাৰ যুদ্ধত কুত্সক সহায় কৰিলা; অতিথিগ্বৰ বাবে শম্বৰক বশ কৰিলা। মহৎ অৰ্বুদকো তুমি পদেৰে দমন কৰিলা। সনাতন কালৰে পৰা তুমি দস্যুহত্যাৰ বাবে জন্মগ্ৰহণ কৰিছা—আলোক-বিজয়ৰ নিমিত্তে চিৰন্তন শক্তি।

Mantra 7

त्वे विश्वा तविषी सध्र्यग्घिता तव राधः सोमपीथाय हर्षते । तव वज्रश्चिकिते बाह्वोर्हितो वृश्चा शत्रोरव विश्वानि वृष्ण्या ॥

তোমাতেই সকলো তৱিষী (বলসমূহ) সঠিক সমতাত স্থাপিত; তোমাৰ ৰাধঃ (ঐশ্বৰ্য/দান) সোমপানৰ বাবে উল্লসিত হয়। তোমাৰ বজ্ৰ জাগ্ৰত, বাহুত স্থিত; শত্রুৰ পৰা সকলো উগ্ৰ শক্তি কাটি পেলোৱা—তোমাৰ বৃষ্ণ্য (পৌৰুষ-শক্তি) বিজয়ী হওক।

Mantra 8

वि जानीह्यार्यान्ये च दस्यवो बर्हिष्मते रन्धया शासदव्रतान् । शाकी भव यजमानस्य चोदिता विश्वेत्ता ते सधमादेषु चाकन ॥

আৰ্য্য শক্তিসমূহ আৰু যিসকল দস্যু—সিহঁতক স্পষ্টকৈ চিনাক্ত কৰা। বৰ্হিষ্ (যজ্ঞাসন) বিস্তাৰ কৰোঁতাজনৰ হিতৰ্থে, ধৰ্ম অস্বীকাৰ কৰা অব্ৰত (ব্ৰতহীন) সকলক বশ কৰোৱা। যজমানৰ প্ৰেৰণা-ইচ্ছাৰে উদ্দীপিত হৈ সক্ষম হোৱা; আৰু তোমাৰ এই সকলো শক্তি সধমাদ (সামূহিক সোম-আনন্দ)ত আনন্দ লাভ কৰক।

Mantra 9

अनुव्रताय रन्धयन्नपव्रतानाभूभिरिन्द्रः श्नथयन्ननाभुवः । वृद्धस्य चिद्वर्धतो द्यामिनक्षतः स्तवानो वम्रो वि जघान संदिहः ॥

অনুব্ৰত (ঋত-ধৰ্ম অনুসাৰী) হ’বলৈ বাধ্য কৰাই, অপব্ৰত (ধৰ্ম-বিমুখ) সকলক তেওঁ বশ কৰে; নিজৰ আঘাতসমূহেৰে ইন্দ্ৰ অকাৰ্য্য (অনা-ভূ) শক্তিক চূর্ণ কৰে। বৃদ্ধি পাই বাঢ়ি উঠোঁতে, দ্যৌ (আকাশ) স্পৰ্শ কৰোঁতে, স্তৱিত হৈ, সেই বলৱান জনে সংদিহ (ঘনীভূত বাধা-গাঁঠ)ক ভাঙি ছিন্ন কৰে।

Mantra 10

तक्षद्यत्त उशना सहसा सहो वि रोदसी मज्मना बाधते शवः । आ त्वा वातस्य नृमणो मनोयुज आ पूर्यमाणमवहन्नभि श्रवः ॥

যেতিয়া উশনা তোমাৰ বাবে সহসা-সহো (বলৰ দ্বাৰা বল) গঢ়ি দিলে, তেতিয়া তোমাৰ শক্তি মহিমাৰে দুয়ো ৰোদসী (দুই জগত)ক পৃথককৈ ঠেলি মেলে। তেতিয়া বায়ুৰ মনোযুজ (মন-যোজিত) নৃমণ শক্তিসমূহে তোমাক আগবঢ়াই নিলে—অধিক অধিক পূৰ্ণ কৰি—শ্ৰৱ (প্ৰেৰিত শ্ৰৱণ/খ্যাতি)ৰ পূৰ্ণতা আৰু যশৰ দিশে।

Mantra 11

मन्दिष्ट यदुशने काव्ये सचाँ इन्द्रो वङ्कू वङ्कुतराधि तिष्ठति । उग्रो ययिं निरपः स्रोतसासृजद्वि शुष्णस्य दृंहिता ऐरयत्पुरः ॥

অতি-আনন্দদায়ক—যেতিয়া তেওঁ উশনা কাব্যৰ সহচৰ্যে গমন কৰে, তেতিয়া ইন্দ্ৰ বক্ৰ-বক্ৰ উচ্চ শিখৰত স্থিৰ হৈ থাকে। উগ্ৰজনাই স্ৰোতস্বিনী ধাৰাত জলসমূহ মুকলি কৰিলে; শুষ্ণৰ কঠিন-দৃঢ় দুৰ্গসমূহ ভাঙি চূৰ্ণ কৰি তাৰ পুৰসমূহ বিচ্ছিন্ন কৰি দিলে।

Mantra 12

आ स्मा रथं वृषपाणेषु तिष्ठसि शार्यातस्य प्रभृता येषु मन्दसे । इन्द्र यथा सुतसोमेषु चाकनोऽनर्वाणं श्लोकमा रोहसे दिवि ॥

হে ইন্দ্ৰ, বৃষ-পাণিসকলৰ মাজত তুমি ৰথত স্থিত হওঁ—শাৰ্য্যাতৰ যি নিবেদনসমূহ আগবঢ়োৱা হয়, য’ত তুমি আনন্দ পাওঁ। ইন্দ্ৰ, যেন চেপা সোম-ৰসত তুমি উল্লসিত হওঁ, তেনেকৈ তুমি মনৰ দিৱ্য আকাশত অখণ্ড শ্লোক—স্তোত্ৰৰ ওপৰত আৰোহণ কৰাঁ।

Mantra 13

अददा अर्भां महते वचस्यवे कक्षीवते वृचयामिन्द्र सुन्वते । मेनाभवो वृषणश्वस्य सुक्रतो विश्वेत्ता ते सवनेषु प्रवाच्या ॥

হে ইন্দ্ৰ, দীপ্ত-সংকল্পৱান, সোম চেপা কক্ষীৱত—মহান বাক্য-গায়কক তুমি ক্ষুদ্ৰ অর্ভা (শিশু/বীজ) দান কৰিলা। হে সু-ক্রতু, তুমি বৃষণশ্বক প্ৰেৰক আৰু জ্ঞানময় উপদেশক হ’লা; সেয়ে তোমাৰ এই কৰ্মসমূহ প্ৰতিটো সোম-সৱনত ঘোষণা কৰিবলগীয়া।

Mantra 14

इन्द्रो अश्रायि सुध्यो निरेके पज्रेषु स्तोमो दुर्यो न यूपः । अश्वयुर्गव्यू रथयुर्वसूयुरिन्द्र इद्रायः क्षयति प्रयन्ता ॥

ইন্দ্ৰ সু-বিবেচক, নিৰ্মল বুদ্ধিৰে মুকলি বিস্তাৰত আশ্ৰয় লৈ দৃঢ়ভাৱে স্থিত হ’ল; পজ্ৰসকলৰ মাজত স্তোত্ৰ গৃহস্তম্ভৰ দৰে দণ্ডায়মান। অশ্ব-শক্তিৰ অন্বেষী, গৱ্য (গো-ৰশ্মি/গো-ধন)ৰ অন্বেষী, ৰথ-শক্তিৰ অন্বেষী, বসু-সমৃদ্ধিৰ অন্বেষী—ইন্দ্ৰেই প্ৰকৃততে ৰায়ঃ (আধ্যাত্মিক ঐশ্বৰ্য)ৰ বণ্টনকাৰী হৈ বাস কৰে, দান-প্ৰবৃত্ত।

Mantra 15

इदं नमो वृषभाय स्वराजे सत्यशुष्माय तवसेऽवाचि । अस्मिन्निन्द्र वृजने सर्ववीराः स्मत्सूरिभिस्तव शर्मन्त्स्याम ॥

এই নমস্কাৰ উচ্চাৰিত হ’ল শক্তিৰ বৃষভ, স্ব-ৰাজ (স্বয়ং-সম্ৰাট)লৈ—সত্য-শুষ্ম (সত্য বল) আৰু তৱস্ (মহাশক্তি)যুক্ত তোমালৈ। হে ইন্দ্ৰ, এই সংঘৰ্ষ/যুদ্ধত আমি সৰ্ববীৰ হওঁ; আমাৰ সূৰিভি (প্ৰজ্ঞাবান নেতা)সকলৰ সৈতে তোমাৰ শৰণ-শান্তিত বাস কৰোঁ।