Sukta 37

Mantra 1

क्रीळं वः शर्धो मारुतमनर्वाणं रथेशुभम् । कण्वा अभि प्र गायत ॥

হে কণ্বসকল, মাৰুত-শৰ্ধক উদ্দেশে উচ্চস্বৰে গাওঁ—যি শক্তিৰ ক্ৰীড়াত আনন্দময়, অনৰ্বাণ (অদম্য), ৰথসমূহত শুভ-দীপ্তিমান। (তেওঁলোকক গাই) আমাৰ ভিতৰত এই শক্তিসমূহ সত্যৰ আনন্দময় শক্তি হৈ প্ৰবাহিত হওক।

Mantra 2

ये पृषतीभिॠष्टिभिः साकं वाशीभिरञ्जिभिः । अजायन्त स्वभानवः ॥

যিসকল পৃষতী (ছিটছিটীয়া) অশ্ব, ঋষ্টি (বল্লম) লৈ, একেলগে বাশী (ধ্বনি-হুঙ্কাৰ) আৰু অঞ্জি (উজ্জ্বল অলংকাৰ) সহ জন্মিলে—স্বভানৱঃ, স্বয়ং-দীপ্তিমান—সেইসকলেই মাৰুতসকল, সত্তাৰ ভিতৰত স্বাভাৱিক জ্যোতি হৈ উদিত।

Mantra 3

इहेव शृण्व एषां कशा हस्तेषु यद्वदान् । नि यामञ्चित्रमृञ्जते ॥

ইয়াতেই তেওঁলোকক শুনা যায়—তেওঁলোকৰ হাতে থকা কশা (চাবুক) শব্দ কৰি ফাটে, যেতিয়া তেওঁলোকে উচ্চাৰণ কৰে। গমন-যাত্ৰাত তেওঁলোকে এক বিচিত্ৰ নিয়ম-ব্যৱস্থা স্থাপন কৰে—পথখন নানা দীপ্তিৰে ৰঙাই তোলে।

Mantra 4

प्र वः शर्धाय घृष्वये त्वेषद्युम्नाय शुष्मिणे । देवत्तं ब्रह्म गायत ॥

হে মৰুত-গণ! তোমালোকৰ শাৰ্ধাৰ্থে—দীপ্ত তেজে জ্বলন্ত, তীব্ৰ দ্যুতিময়, বলশালী—দেৱদত্ত ব্ৰহ্ম (স্তোত্ৰ-বাণী) উচ্চস্বৰে গাওক; যাতে সেই দিৱ্য ব্ৰহ্ম আমাৰ ভিতৰত তোমালোকৰ শক্তি জাগ্ৰত কৰে।

Mantra 5

प्र शंसा गोष्वघ्न्यं क्रीळं यच्छर्धो मारुतम् । जम्भे रसस्य वावृधे ॥

মৰুত-শাৰ্ধক ঘোষণা কৰা—গো-সমূহৰ মাজত অঘ্ন্য (অহিংসনীয়) আৰু কল্যাণকাৰী, ক্ৰীড়াময়; সি ৰসৰ মুখতেই বাঢ়ে—আনন্দ আৰু বলৰ সাৰ পান কৰি শক্তিশালী হয়।

Mantra 6

को वो वर्षिष्ठ आ नरो दिवश्च ग्मश्च धूतयः । यत्सीमन्तं न धूनुथ ॥

হে নৰ-মৰুতগণ, তোমালোকৰ মাজত কোনজন সৰ্বাধিক বলৱান—যিসকল দ্যুলোকৰ পৰা আৰু ভূমিৰ বিস্তাৰ-পথৰ পৰা আহা—যেতিয়া তোমালোক সীমান্তসমূহক যেন কিছুমানেই নহয় তেনেকৈ কঁপাই দিয়া?

Mantra 7

नि वो यामाय मानुषो दध्र उग्राय मन्यवे । जिहीत पर्वतो गिरिः ॥

তোমালোকৰ গতি-পথলৈ মানুহে তোমালোকৰ উগ্ৰ মন্যু (ক্ৰোধ)-ৰ বাবে এক আধাৰ স্থাপন কৰে। পৰ্বত আৰু গিৰিও যেন সৰি যায়, কঁপি উঠে—এনে প্ৰবল তোমালোকৰ অগ্ৰসৰ বলৰ চাপ।

Mantra 8

येषामज्मेषु पृथिवी जुजुर्वाँ इव विश्पतिः । भिया यामेषु रेजते ॥

যিসকলৰ দ্ৰুত ধাৱনত পৃথিৱী নিজেই ক্লান্ত গৃহপতিৰ দৰে কঁপি উঠে; সিহঁতৰ গতি-চলনত ভয়ত কঁপে—এনে বাধ্যকাৰী সিহঁতৰ বিধিবদ্ধ প্ৰচণ্ড চাল।

Mantra 9

स्थिरं हि जानमेषां वयो मातुर्निरेतवे । यत्सीमनु द्विता शवः ॥

এই শক্তিসকলৰ জন্ম নিশ্চয় স্থিৰ; মাতৃৰ পৰা সিহঁতৰ যৌৱনবল বাহিৰলৈ ওলাই যায়। কিয়নো সিহঁতৰ শৱ (মহাশক্তি) সিহঁতৰ পিছে পিছে পুনঃ পুনঃ চলে—অগ্ৰসৰত দুগুণ হৈ উঠি।

Mantra 10

उदु त्ये सूनवो गिरः काष्ठा अज्मेष्वत्नत । वाश्रा अभिज्ञु यातवे ॥

উৰ্ধ্বলৈ উঠি যায় সেই যুৱ বাণীসমূহ—গতি-পথত কাষ্ঠা (দিশা-চিহ্ন) যেন টানি বিস্তাৰিত; আৰু জ্ঞানত নিশ্চিত, বলৱান মৰুত-শক্তিসমূহ আগবাঢ়ে—নিজ নিৰ্ধাৰিত অগ্ৰগতিলৈ।

Mantra 11

त्यं चिद्घा दीर्घं पृथुं मिहो नपातममृध्रम् । प्र च्यावयन्ति यामभिः ॥

দীঘল-প্ৰশস্ত সেই কুহেলিৰ সন্তানকো—অক্ষত, অক্ষয়—তেওঁলোকে নিজৰ গমন-পথেৰে চলাই তোলে, আগলৈ ঠেলি নিয়ে; মৰুত-শক্তিসমূহে অন্ধকাৰৰ বিস্তৃত ক্ষেত্ৰক সৰি যাবলৈ বাধ্য কৰে।

Mantra 12

मरुतो यद्ध वो बलं जनाँ अचुच्यवीतन । गिरीँरचुच्यवीतन ॥

হে মৰুতসকল, যেতিয়া তোমালোকৰ বল মুক্ত হয়, তেতিয়া তোমালোক জনসমূহক স্থিৰতা এৰি সৰাই দিয়া; পৰ্বতসমূহকো সৰাই দিয়া—এনে অপ্রতিরোধ্য তোমালোকৰ শক্তিৰ প্ৰেৰণা।

Mantra 13

यद्ध यान्ति मरुतः सं ह ब्रुवतेऽध्वन्ना । शृणोति कश्चिदेषाम् ॥

যেতিয়া মৰুতসকল যাত্ৰা কৰে আৰু পথত একেলগে বাক্য উচ্চাৰে, তেতিয়া নিশ্চয় কোনোবাই তেওঁলোকৰ সেই একত্ৰ ধ্বনি শুনে।

Mantra 14

प्र यात शीभमाशुभिः सन्ति कण्वेषु वो दुवः । तत्रो षु मादयाध्वै ॥

তোমালোকৰ দ্ৰুতসকলৰ সৈতে দ্ৰুতগতিতে আগবাঢ়া; কণ্বসকলৰ মাজত তোমালোকৰ বাবে দান-অৰ্ঘ্য আৰু সেৱাকাৰ্য সাজু আছে। তাতেই—হাঁ, তাতেই—আনন্দ কৰা।

Mantra 15

अस्ति हि ष्मा मदाय वः स्मसि ष्मा वयमेषाम् । विश्वं चिदायुर्जीवसे ॥

কাৰণ নিশ্চয় তোমালোকৰ বাবে আনন্দৰ এক স্থান আছে; আৰু আমিও এই শক্তিসকলৰেই অন্তৰ্গত। জীৱনৰ সমগ্ৰ আয়ুস জুৰি আমি সেই বিস্তাৰত জীয়াই থাকিব খোজোঁ।