Sukta 24

Mantra 1

कस्य नूनं कतमस्यामृतानां मनामहे चारु देवस्य नाम । को नो मह्या अदितये पुनर्दात्पितरं च दृशेयं मातरं च ॥

এতিয়া অমৃতসকলৰ মাজত কোনজনৰ—কোন দেৱতাৰ—সুন্দৰ নাম আমি মনত ধাৰণ কৰিম? কোনে আমাক পুনৰ মহৎ অদিতিৰ ওচৰলৈ উভতাই দিব, যাতে মই পিতাকো দেখোঁ, মাতাকো দেখোঁ?

Mantra 2

अग्नेर्वयं प्रथमस्यामृतानां मनामहे चारु देवस्य नाम । स नो मह्या अदितये पुनर्दात्पितरं च दृशेयं मातरं च ॥

অমৃতসকলৰ মাজত প্ৰথম অগ্নিৰ দেৱ-নাম—সেই সুন্দৰ নাম—আমি মনত ধাৰণ কৰোঁ। সি আমাক পুনৰ মহৎ অদিতিৰ ওচৰলৈ উভতাই দিয়ক, যাতে মই পিতাকো দেখোঁ, মাতাকো দেখোঁ।

Mantra 3

अभि त्वा देव सवितरीशानं वार्याणाम् । सदावन्भागमीमहे ॥

হে দেব সৱিতৃ, কাম্য ঐশ্বৰ্যসমূহৰ অধীশ্বৰ, তোমালৈ আমি আগবাঢ়োঁ; হে সদাদাতা, তোমাৰ দানৰ ন্যায্য ভাগ আমি বিচাৰোঁ।

Mantra 4

यश्चिद्धि त इत्था भगः शशमानः पुरा निदः । अद्वेषो हस्तयोर्दधे ॥

হে ভাগ, যিজনে সঁচাকৈ এইদৰে তোমাত সেৱা কৰি পুৰণি কালৰ পৰা তোমাতেই বৃদ্ধি পাইছে, সি নিজৰ হাতত বৈৰ-হিংসা আৰু অনিষ্টৰ পৰা মুক্ত ভাগ ধৰি ৰাখে।

Mantra 5

भगभक्तस्य ते वयमुदशेम तवावसा । मूर्धानं राय आरभे ॥

ভগৰ দানত অংশীদাৰ হোৱা আমি—তোমাৰ ৰক্ষাত আমি ওপৰলৈ উঠোঁ, আৰু ঐশ্বৰ্যৰ শিখৰ ধৰি লওঁ।

Mantra 6

नहि ते क्षत्रं न सहो न मन्युं वयश्चनामी पतयन्त आपुः । नेमा आपो अनिमिषं चरन्तीर्न ये वातस्य प्रमिनन्त्यभ्वम् ॥

তোমাৰ ক্ষত্ৰশক্তি, ন তোমাৰ বল, ন তোমাৰ তীব্ৰ মন্যু—ইয়াক কোনো ডেউকা-ধাৰী জীৱেও অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰে। এই জলসমূহো অনিমিষ (নিমিষ নকৰা) গতিৰে চলি থাকিও ৰোধ কৰিব নোৱাৰি; কিয়নো সিহঁতে বায়ুৰ বিশালতা কেতিয়াও ক্ষয় নকৰে।

Mantra 7

अबुध्ने राजा वरुणो वनस्योर्ध्वं स्तूपं ददते पूतदक्षः । नीचीनाः स्थुरुपरि बुध्न एषामस्मे अन्तर्निहिताः केतवः स्युः ॥

অবুধ্ন (অদৃশ্য ভিত্তি)-যুক্ত বিশ্বৰ ৰজা বৰুণ, পুতদক্ষ (বিশুদ্ধ বিবেচনা)-সম্পন্ন, স্তম্ভখন উৰ্ধ্বমুখী কৰি স্থাপন কৰে। ইয়াৰ মূল তলত দৃঢ়, শিৰোভাগ ওপৰত; আমাৰ ভিতৰত, অন্তৰত গোপনে, ইয়াৰ কিৰণসমূহ স্থাপিত হওক।

Mantra 8

उरुं हि राजा वरुणश्चकार सूर्याय पन्थामन्वेतवा उ । अपदे पादा प्रतिधातवेऽकरुतापवक्ता हृदयाविधश्चित् ॥

কাৰণ ৰজা বৰুণে সূৰ্যৰ অনুগমনৰ বাবে বিস্তৃত পথ নিৰ্মাণ কৰিছে। য’ত পদ নাই, তাতো পদ স্থাপন কৰিবলৈ তেওঁ দৃঢ় পদচিহ্ন স্থিৰ কৰিলে; আৰু অন্তৰক বিদ্ধ কৰা শক্তিসমূহকো তেওঁ প্ৰতিহত কৰি উলটাই দিব পৰা।

Mantra 9

शतं ते राजन्भिषजः सहस्रमुर्वी गभीरा सुमतिष्टे अस्तु । बाधस्व दूरे निॠतिं पराचैः कृतं चिदेनः प्र मुमुग्ध्यस्मत् ॥

হে ৰাজন্ (বৰুণ), তোমাৰ শতেক চিকিৎসা-উপায়, সহস্ৰেকো আছে; তোমাৰ বিস্তৃত আৰু গভীৰ সুমতি আমাৰ হোক। নিৰৃতি (বিনাশ)ক দূৰলৈ, বাহিৰলৈ ঠেলি দিয়া; আৰু আমি যি কৃত দোষ (এনঃ) কৰিছোঁ, তাকো আমাৰ পৰা মুক্ত কৰি দিয়া।

Mantra 10

अमी य ऋक्षा निहितास उच्चा नक्तं ददृश्रे कुह चिद्दिवेयुः । अदब्धानि वरुणस्य व्रतानि विचाकशच्चन्द्रमा नक्तमेति ॥

এই তৰা-সমূহ উচ্চত স্থাপিত; ৰাতি দেখা যায়—দিনত সিহঁতে ক’লৈ যায়? বৰুণৰ ব্ৰতসমূহ অদব্ধ (অভেদ্য, অচ্যুত); চন্দ্ৰমা ৰাতিৰ মাজেৰে গতি কৰি সিহঁতক প্ৰকাশমান কৰে।

Mantra 11

तत्त्वा यामि ब्रह्मणा वन्दमानस्तदा शास्ते यजमानो हविर्भिः । अहेळमानो वरुणेह बोध्युरुशंस मा न आयुः प्र मोषीः ॥

সেয়ে মই ব্ৰহ্মণাৰ (পবিত্ৰ বাণীৰ শক্তিৰে) তোমালৈ আহোঁ, বন্দনা কৰি; সেয়ে যজমানো হৱিৰে তোমাক প্ৰাৰ্থনা কৰে। হে বৰুণ, ক্ৰোধ নধৰি ইয়াত জাগ্ৰত হোৱা; হে উৰুশংস (বহু-প্ৰশংসিত), আমাৰ আয়ুঃ—জীৱনবল আৰু জীৱনকাল—কেঢ়ি ননিবা।

Mantra 12

तदिन्नक्तं तद्दिवा मह्यमाहुस्तदयं केतो हृद आ वि चष्टे । शुनःशेपो यमह्वद्गृभीतः सो अस्मान्राजा वरुणो मुमोक्तु ॥

সেই কথাই মোক ৰাতি কোৱা হয়, সেই কথাই দিনতো; আৰু এই কেতু (চিহ্ন) হৃদয়ৰ ভিতৰত উজলি উঠে, স্পষ্টকৈ প্ৰকাশ পায়। ধৰা-পৰা অৱস্থাত যাক আহ্বান কৰা হৈছিল—সেই শুনঃশেপক; সেই ৰাজা বৰুণে আমাকো মুক্ত কৰক।

Mantra 13

शुनःशेपो ह्यह्वद्गृभीतस्त्रिष्वादित्यं द्रुपदेषु बद्धः । अवैनं राजा वरुणः ससृज्याद्विद्वाँ अदब्धो वि मुमोक्तु पाशान् ॥

কাৰণ ধৰা-পৰা অৱস্থাত শুনঃশেপে আদিত্যক আহ্বান কৰিছিল—তিন ঠাইত দ্ৰুপদত বান্ধা। ৰাজা বৰুণে তাক মুক্ত কৰি দিয়ক; বিদ্বান, অদব্ধ (অপ্ৰতাৰিত) হৈ, পাষ (বন্ধন)বোৰ ঢিলা কৰি মুকলি কৰক।

Mantra 14

अव ते हेळो वरुण नमोभिरव यज्ञेभिरीमहे हविर्भिः । क्षयन्नस्मभ्यमसुर प्रचेता राजन्नेनांसि शिश्रथः कृतानि ॥

হে বৰুণ, নমস্কাৰেৰে তোমাৰ ক্ৰোধ নত হওক; যজ্ঞেৰে, হৱিৰেৰে আমি তাক নত কৰোঁ। হে অসুৰ প্ৰচেতা, হে ৰাজা—আমাৰ বাবে বাস কৰা; আমি কৰা পাপ-দোষবোৰ ঢিলা কৰি মুকলি কৰা।

Mantra 15

उदुत्तमं वरुण पाशमस्मदवाधमं वि मध्यमं श्रथाय । अथा वयमादित्य व्रते तवानागसो अदितये स्याम ॥

হে বৰুণ, আমাৰ পৰা সৰ্বোচ্চ পাশখন উঠাই দিয়া; সৰ্বনিম্নখন ঢিলা কৰা, আৰু মধ্যখনো খুলি দিয়া। তেতিয়া, হে আদিত্য, তোমাৰ ব্ৰতত আমি নিৰ্দোষ হওঁ, আৰু অদিতিৰ আশ্ৰয়ত—বিশাল মুক্তিত—থাকোঁ।