Sukta 173

Mantra 1

गायत्साम नभन्यं यथा वेरर्चाम तद्वावृधानं स्वर्वत् । गावो धेनवो बर्हिष्यदब्धा आ यत्सद्मानं दिव्यं विवासान् ॥

স্বৰ্গজ সামন গীত গাওক; যেন আমি সেই সদা-বৃদ্ধিমান, স্বৰ্ৱত্ (সূৰ্য-প্ৰভাময় বিস্তাৰযুক্ত) তত্ত্বক স্তৱ কৰোঁ। গাভঃ—ধেনৱঃ সদৃশ পোষক কিৰণসমূহ—বৰ্হিষি (যজ্ঞাসনে) নিৰ্দোষভাৱে অৱস্থিত হৈ, আমি সেৱা কৰি প্ৰকাশ কৰোঁতে, দিৱ্য সদ্মানলৈ আহে।

Mantra 2

अर्चद्वृषा वृषभिः स्वेदुहव्यैर्मृगो नाश्नो अति यज्जुगुर्यात् । प्र मन्दयुर्मनां गूर्त होता भरते मर्यो मिथुना यजत्रः ॥

বৃষ (বীৰ্যবান)ক বৃষভিসকল—নিজ আনন্দেই হব্য যাঁহাদের—স্তৱ কৰে। মৃগৰ দৰে, জাগ্ৰত কৰিবলগীয়া সময়ত, সি ভোক্তাৰ ওপৰেদি অতিক্ৰম কৰে। প্ৰেৰণাপ্ৰাপ্ত, উৎসুক হোতা মনৰ ভাব আগবঢ়ায়; যুৱ যজমান পূজ্য, যুগল হব্য আগবঢ়ায়।

Mantra 3

नक्षद्धोता परि सद्म मिता यन्भरद्गर्भमा शरदः पृथिव्याः । क्रन्ददश्वो नयमानो रुवद्गौरन्तर्दूतो न रोदसी चरद्वाक् ॥

হোতা মিত সদ্মক পৰি ব্যাপি নক্ষৎ; পৃথিৱীৰ শৰত্-ঋতুৰ পৰা গৰ্ভ বহন কৰি আনে। আগুৱাই নিয়া হেঁহুৱা অশ্বৰ দৰে ক্ৰন্দন কৰে, ডাঙৰ গোৰুৰ দৰে ৰুৱে; বাক্ অন্তৰত চলি ফুৰে—দুই ৰোদসীৰ মাজত দূতৰ দৰে—দ্যৌ আৰু পৃথিৱীৰ মাজে মাজে বাণীৰে বিচৰণ কৰে।

Mantra 4

ता कर्माषतरास्मै प्र च्यौत्नानि देवयन्तो भरन्ते । जुजोषदिन्द्रो दस्मवर्चा नासत्येव सुग्म्यो रथेष्ठाः ॥

দেৱযন্ত—দেৱত্বলৈ আকাঙ্ক্ষী—তেওঁৰ বাবে অধিক অধিক সুসম্পন্ন কৰ্ম আৰু প্ৰচ্যৌত্ন (পৌৰুষ-উদ্যোগ) আগবঢ়াই আনে। আশ্চৰ্য দীপ্তিযুক্ত ইন্দ্ৰে সেয়া গ্ৰহণ কৰক—সুগম গতিৰে সঠিক পথত ক্ষিপ্ৰ, নাসত্যদ্বয়ৰ দৰে ৰথত দৃঢ়ভাৱে ৰথেষ্ঠ।

Mantra 5

तमु ष्टुहीन्द्रं यो ह सत्वा यः शूरो मघवा यो रथेष्ठाः । प्रतीचश्चिद्योधीयान्वृषण्वान्ववव्रुषश्चित्तमसो विहन्ता ॥

সেই ইন্দ্ৰক স্তৱ কৰ—যি সত্য সত্ত্বা, যি শূৰ, যি মঘৱা, যি ৰথেষ্ঠ। সন্মুখত প্ৰতিবন্ধক যি-যি আছে, তাৰ বিপৰীতে সেয়া অধিক যোদ্ধা; বৃষণ্বান—বৃষৰ দৰে বলবান—আৱৰণ কৰা তমসকো সেয়া বিধ্বংস কৰে।

Mantra 6

प्र यदित्था महिना नृभ्यो अस्त्यरं रोदसी कक्ष्ये नास्मै । सं विव्य इन्द्रो वृजनं न भूमा भर्ति स्वधावाँ ओपशमिव द्याम् ॥

যদি এইদৰে নিজৰ মহিমাৰে তেওঁ মানুহৰ বাবে যথেষ্ট স্থান সৃষ্টি কৰে, তেন্তে দুয়ো জগত্‌ (দ্যৌ আৰু পৃথিৱী) তেওঁৰ বাবে সংকীৰ্ণ আবৰণ নহয়। ইন্দ্ৰে পূৰ্ণতাৰে বিস্তাৰ কৰিলে; বিস্তৃত ভূমিৰ দৰে তেওঁ আমাৰ প্ৰয়াসৰ ক্ষেত্ৰ বহন কৰে, আৰু স্বধা-শক্তিসম্পন্ন হৈ যেন সহায়ক বন্ধনৰে আকাশকো ধৰি ৰাখে।

Mantra 7

समत्सु त्वा शूर सतामुराणं प्रपथिन्तमं परितंसयध्यै । सजोषस इन्द्रं मदे क्षोणीः सूरिं चिद्ये अनुमदन्ति वाजैः ॥

সংঘৰ্ষসমূহত, হে শূৰ, সত্যবানসকলৰ বলিষ্ঠ আনন্দস্বৰূপ তোমাকেই আমি বিচাৰোঁ—পথসমূহত সৰ্বাধিক অগ্ৰগামী, সম্পূৰ্ণৰূপে বেষ্টিত-অধিকৃত হ’বলৈ। মদত সজোষে ইন্দ্ৰৰ সৈতে ভূমিশক্তিসমূহ সন্মতি দিয়ে; আৰু সূৰিসকল (আলোকিত নেতা)ও বাজিক (বল-সমৃদ্ধি)ৰ দ্বাৰা তেওঁৰ পিছে পিছে আনন্দিত হয়।

Mantra 8

एवा हि ते शं सवना समुद्र आपो यत्त आसु मदन्ति देवीः । विश्वा ते अनु जोष्या भूद्गौः सूरीँश्चिद्यदि धिषा वेषि जनान् ॥

এনেদৰেই, হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ সৱনসমূহ সমুদ্ৰত শম-আনন্দ; যেতিয়া দেৱী আপঃ (দিব্য জলসমূহ) নিজৰ ভিতৰত তোমাত মদ পায়। তেতিয়া সকলো বস্তু তোমাৰ অনুকূল-সম্মত হয়; আৰু গৌঃ (আলোক-ৰশ্মি)ও—যদি তুমি ধীষা (প্ৰেৰিত বুদ্ধি)ৰে জনসমূহক বিচাৰি পথ দেখুৱাও—তেতিয়া সূৰিসকল (আলোকিত নেতা)ও তোমাৰ অনুসৰণ কৰে।

Mantra 9

असाम यथा सुषखाय एन स्वभिष्टयो नरां न शंसैः । असद्यथा न इन्द्रो वन्दनेष्ठास्तुरो न कर्म नयमान उक्था ॥

যেন প্ৰকাৰে আমি সুসখা হওঁ—সুবল সমর্থনে স্থিত—যেন নৰসমূহ যথোচিত স্তুতিত। আমাৰ বন্দনা-কর্মসমূহত ইন্দ্ৰো সুপ্ৰতিষ্ঠিত হওক; তুৰো (দ্ৰুত)ৰ দৰে আমাৰ কৰ্ম আগবঢ়াই, আমাৰ উক্থসমূহক সিদ্ধি-ফললৈ নেয়।

Mantra 10

विष्पर्धसो नरां न शंसैरस्माकासदिन्द्रो वज्रहस्तः । मित्रायुवो न पूर्पतिं सुशिष्टौ मध्यायुव उप शिक्षन्ति यज्ञैः ॥

বিষ্পর্ধমান নৰসমূহৰ দৰে আমাৰ শংসা-স্তুতিসমূহে বজ্ৰহস্ত ইন্দ্ৰক আমাৰজন কৰি তুলক। মিত্ৰৰ সহচৰসকলে যেন সু-শিক্ষাত পুৰপতিকে অনুশাসন কৰে, তেনেদৰে মধ্য-যুৱ (বর্ধমান শক্তিসমূহ) যজ্ঞদ্বাৰা উপদেশ দিয়ে আৰু নিকটত আহে।

Mantra 11

यज्ञो हि ष्मेन्द्रं कश्चिदृन्धञ्जुहुराणश्चिन्मनसा परियन् । तीर्थे नाच्छा तातृषाणमोको दीर्घो न सिध्रमा कृणोत्यध्वा ॥

যজ্ঞই নিশ্চয় ইন্দ্ৰক জয় কৰে—কোনো জন, জুহুৰাণ (আহুতি দান) কৰিও, মনসাৰে পৰিভ্ৰমণ কৰি। তীৰ্থলৈ নিকট গ’লে যেন, ই আকাঙ্ক্ষিত গৃহ-লোকত উপনীত হয়; দীঘল পথৰ দৰে ই লক্ষ্যলৈ সোজা গমন-পথ প্রস্তুত কৰে।

Mantra 12

मो षू ण इन्द्रात्र पृत्सु देवैरस्ति हि ष्मा ते शुष्मिन्नवयाः । महश्चिद्यस्य मीळ्हुषो यव्या हविष्मतो मरुतो वन्दते गीः ॥

হে ইন্দ্ৰ, দেবসকলৰ মাজত হোৱা যুদ্ধসমূহত আমাক ইয়াত কেতিয়াও ত্যাগ নকৰিবা; কিয়নো, হে শুষ্মৱান, তোমাৰ ৰক্ষা-সহায় নিশ্চয়েই উপস্থিত। মহান সেই দয়ালু দাতা—যাৰ প্ৰাচীন, অৰ্পিত হৱিষক মৰুতসকলে নিজৰ গীতে বন্দনা কৰে।

Mantra 13

एष स्तोम इन्द्र तुभ्यमस्मे एतेन गातुं हरिवो विदो नः । आ नो ववृत्याः सुविताय देव विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

এই স্তোত্ৰ, হে ইন্দ্ৰ, আমাৰ মাজত তোমাৰ বাবে; ইয়াৰ দ্বাৰা, হে হৰিবো (তাম্ৰবৰ্ণ অশ্বৰ অধিপতি), আমাৰ বাবে পথ জানি দিয়া। হে দেব, শুভ গতিৰ বাবে আমাৰ ফালে ঘূৰি আহা, যাতে আমি এই কৰ্মময় ক্ষেত্ৰ আৰু শীঘ্ৰ-দানী প্ৰাচুৰ্য লাভ কৰিব পাৰোঁ।