Sukta 169

Mantra 1

महश्चित्त्वमिन्द्र यत एतान्महश्चिदसि त्यजसो वरूता । स नो वेधो मरुतां चिकित्वान्त्सुम्ना वनुष्व तव हि प्रेष्ठा ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি নিশ্চয়েই মহত্ত্বৰ; যাৰ পৰা এই শক্তিসমূহ উদ্ভৱ হয়। তুমি তেজস্ব ঐশ্বৰ্যৰে ৰক্ষাকৱচস্বৰূপ। সেয়ে, হে বোধসম্পন্ন ঋষি-সদৃশ, মৰুতসকলক চিন্তি-বুজি আমাৰ বাবে তোমাৰ প্ৰিয় সুম্ন (অনুগ্ৰহ) লাভ কৰোৱা; কিয়নো তোমাৰ অনুকম্পাই আমাৰ যাত্ৰাত সৰ্বাধিক প্ৰিয় আশ্ৰয়।

Mantra 2

अयुज्रन्त इन्द्र विश्वकृष्टीर्विदानासो निष्षिधो मर्त्यत्रा । मरुतां पृत्सुतिर्हासमाना स्वर्मीळ्हस्य प्रधनस्य सातौ ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি সকলো প্ৰকাৰৰ জনসমূহক—জ্ঞানীসকলক—যুগ্ম কৰিলা, যাতে মৰ্ত্যক্ষেত্ৰত সিহঁত নিপাতিত নহয়। মৰুতসকলৰ যুদ্ধ-প্ৰবৃত্তি, শক্তিত হাঁহি-উল্লাসেৰে, সংঘৰ্ষত জয়ৰ বাবে—দুৰ্জয় স্বৰ্ (স্বর্গীয় দীপ্তি/সমৃদ্ধি) লাভৰ বাবে।

Mantra 3

अम्यक्सा त इन्द्र ऋष्टिरस्मे सनेम्यभ्वं मरुतो जुनन्ति । अग्निश्चिद्धि ष्मातसे शुशुक्वानापो न द्वीपं दधति प्रयांसि ॥

হে ইন্দ্ৰ, আমাৰ বাবে তোমাৰ বাণ সোজা আৰু নিশ্চিত; মৰুতসকলে মহৎ লাভক উদ্দীপিত কৰে। যাত্ৰীৰ বাবে জ্বলন্ত অগ্নিও আগবঢ়া গতি স্থাপন কৰে—যেনেকৈ পানীয়ে দ্বীপ স্থাপন কৰে—তেনে বন্যাৰ মাজেৰে যাত্ৰা সুপ্ৰতিষ্ঠিত পথ হয়।

Mantra 4

त्वं तू न इन्द्र तं रयिं दा ओजिष्ठया दक्षिणयेव रातिम् । स्तुतश्च यास्ते चकनन्त वायोः स्तनं न मध्वः पीपयन्त वाजैः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি তোমাৰ অতি-শক্তিমান দক্ষিণা-দাতা ক্ষমতাৰে আমাক সেই ৰয়ি—সমৃদ্ধি—দান কৰা, যেন দক্ষিণা দিয়া হয়। আৰু যিসকলে তোমাক স্তৱ কৰে, তোমাত আনন্দ পায়, তেওঁলোকে বাজ—বল-সম্ভাৰ—দ্বাৰা বায়ুৰ মধুময় স্তন ফুলাই তোলে; সেয়ে প্ৰাণবায়ু কৰ্মৰ বাবে অধিক, মধুৰ হয়।

Mantra 5

त्वे राय इन्द्र तोशतमाः प्रणेतारः कस्य चिदृतायोः । ते षु णो मरुतो मृळयन्तु ये स्मा पुरा गातूयन्तीव देवाः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাতেই সৰ্বাধিক তৃপ্তিদায়ক ৰয়ি আছে; ঋত—সত্য-পথ—ত চলা যিকোনো জনৰ তুমি পথ-প্ৰদৰ্শক। সেয়ে মৰুতসকলে আমাক কৃপা কৰক—সেই দেৱতাসকল, যিসকলে প্ৰাচীন কালৰ পৰা যেন পথ-অন্বেষী আৰু পথ-নির্মাতা হৈ, আমাৰ অগ্ৰগতিত সঠিক গতি-পথ মুকলি কৰে।

Mantra 6

प्रति प्र याहीन्द्र मीळ्हुषो नॄन्महः पार्थिवे सदने यतस्व । अध यदेषां पृथुबुध्नास एतास्तीर्थे नार्यः पौंस्यानि तस्थुः ॥

আগবাঢ়া, আগবাঢ়া, হে ইন্দ্ৰ—শক্তি-বৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰস্তুত সেই মহৎ নর-শক্তিসকলৰ প্ৰতি; পাৰ্থিৱ সদনত—দেহধাৰী ক্ষেত্ৰত—তুমি স্থিত হও। তাৰ পাছত, যেতিয়া তেওঁলোকৰ বিস্তৃত-ভিত্তিযুক্ত শক্তিসমূহ তীৰ্থে—পাৰাপাৰ-স্থলত—দৃঢ়ভাৱে স্থাপন হয়, তেতিয়া সেই পাৰাপাৰত অন্বেষকৰ পৌংস্য—পুৰুষ-শক্তি—সমূহো স্থিত হওক।

Mantra 7

प्रति घोराणामेतानामयासां मरुतां शृण्व आयतामुपब्दिः । ये मर्त्यं पृतनायन्तमूमैॠणावानं न पतयन्त सर्गैः ॥

এই ভয়ংকৰ, অক্লান্ত মৰুতসকলৰ আগবাঢ়ি অহা গর্জন-ধ্বনিৰ প্ৰতি তুমি শ্ৰৱণ কৰা—তেওঁলোকৰ উপব্ধি (উপশব্দ) উঠি আহে। যিসকলে যুদ্ধত ৰত মৰ্ত্যক ৰক্ষা কৰে, তেওঁক সৰ্গ (ঝাপটা/ধাৱন)-ৰে কেতিয়াও পেলাই নেদিয়ে; বৰং বলৰ অগ্ৰগতিৰ মাজেৰে তেওঁক বহন কৰি লৈ যায়—যেন দুৰ্বলতাৰ ঋণত থকা জন মুক্ত হৈ শক্তিৰ অগ্ৰচালনাত প্ৰবেশ কৰে।

Mantra 8

त्वं मानेभ्य इन्द्र विश्वजन्या रदा मरुद्भिः शुरुधो गोअग्राः । स्तवानेभिः स्तवसे देव देवैर्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি মানে (উৎসাহী সাধক) সকলক বিশ্বজন্যা শক্তি দান কৰা; মৰুতসকলৰ সৈতে তুমি শূরুধ (দুৰ্গ/আৱৰণ) ভাঙি দিয়া—যাৰ অগ্ৰভাগ গোৱ (আলোক) । স্তৱনেৰে তুমি স্তৱিত হওঁ, হে দেব; দেবসকলেও তোমাক স্তৱ কৰে। আমি যেন এই বিজয়ী বৃজন (সেনা/সমূহ), এই জীৰদানু (দ্ৰুত দান ঢালি দিয়া) দাতাক জানিব পাৰোঁ।