Sukta 142

Mantra 1

समिद्धो अग्न आ वह देवाँ अद्य यतस्रुचे । तन्तुं तनुष्व पूर्व्यं सुतसोमाय दाशुषे ॥

সমিদ্ধ অগ্নি, আজি দেৱতাসকলক আনি দে—হে সঠিক গতিৰে চলা স্ৰুচিধাৰী। পুৰাতন কৰ্ম-তন্তু বিস্তাৰ কৰ; চেপা সোমৰ বাবে, দানশীল যজমানৰ অৰ্থে।

Mantra 2

घृतवन्तमुप मासि मधुमन्तं तनूनपात् । यज्ञं विप्रस्य मावतः शशमानस्य दाशुषः ॥

হে তনূনপাত, ঘৃতসমৃদ্ধ আৰু মধুময় এই আহুতিৰ ওচৰলৈ আহা। দানশীল, আত্মসংযমে নীৰৱ হোৱা বিপ্ৰৰ যজ্ঞক স্থিৰ কৰ, উন্নত কৰ।

Mantra 3

शुचिः पावको अद्भुतो मध्वा यज्ञं मिमिक्षति । नराशंसस्त्रिरा दिवो देवो देवेषु यज्ञियः ॥

শুচি, পাৱক, অদ্ভুত কৰ্মকাৰী—মধুৰসে যজ্ঞক মিশ্ৰিত কৰে। নৰাশংস, স্বৰ্গৰ পৰা ত্ৰিবাৰ আগমন কৰা দেৱ, দেৱসকলৰ মাজত যজ্ঞীয় হয়।

Mantra 4

ईळितो अग्न आ वहेन्द्रं चित्रमिह प्रियम् । इयं हि त्वा मतिर्ममाच्छा सुजिह्व वच्यते ॥

হে অগ্নি, স্তুত আৰু জাগ্ৰত, ইহালৈ আন ইন্দ্ৰক—চিত্ৰময়, দীপ্ত আৰু প্ৰিয়। কিয়নো এই মোৰ মতি তোমাকেই আহ্বান কৰে; হে সুজিহ্ব, যাতে বাক্য যথাৰ্থভাৱে উচ্চাৰিত হয়।

Mantra 5

स्तृणानासो यतस्रुचो बर्हिर्यज्ञे स्वध्वरे । वृञ्जे देवव्यचस्तममिन्द्राय शर्म सप्रथः ॥

যজ্ঞৰ সু-ধ্বৰে পথত, বৰ্হি বিছাই, যতস্ৰুচ ধৰি, আমি ইন্দ্ৰৰ বাবে দেব-বাক্যৰ বিস্তৃততম ক্ষেত্ৰ সাজোঁ—বিস্তাৰযোগ্য শান্তি আৰু আশ্ৰয়।

Mantra 6

वि श्रयन्तामृतावृधः प्रयै देवेभ्यो महीः । पावकासः पुरुस्पृहो द्वारो देवीरसश्चतः ॥

ঋত-বৃদ্ধ, পাৱক আৰু বহুবিধ স্পৃহাৰে পূৰ্ণ মহীয়সী দেবী দ্বাৰসমূহ বিস্তৃতভাৱে মেল খাওক—দেৱসকলৰ বাবে অগ্ৰগতিৰ পথ প্ৰস্তুত হওক; যেন সিহঁতে আঁকোৰগোঁড়া নধৰে, নামি অহা শক্তিসকলৰ বাবে পথ মুকলি কৰে।

Mantra 7

आ भन्दमाने उपाके नक्तोषासा सुपेशसा । यह्वी ऋतस्य मातरा सीदतां बर्हिरा सुमत् ॥

নিশা আৰু উষা—সুন্দৰ ৰূপধাৰী—নিজৰ মিলন-স্থানৰ ওচৰলৈ আহক, একেলগে দীপ্তি ছটিয়াই; ঋতৰ (ঋত) দুই মহাশক্তিশালী মাতৃ—সুখ-মন আৰু শুভ-অনুগ্ৰহেৰে—পবিত্ৰ বৰ্হিষত আসন লওক।

Mantra 8

मन्द्रजिह्वा जुगुर्वणी होतारा दैव्या कवी । यज्ञं नो यक्षतामिमं सिध्रमद्य दिविस्पृशम् ॥

আনন্দময় জিহ্বাযুক্ত, দৃঢ় স্তোত্ৰ-উচ্চাৰণকাৰী, দেৱীয় কৱি-হোতা দুজন—আজ কাৰ্যসিদ্ধ, দ্যু-স্পৰ্শী এই যজ্ঞ-অৰ্ঘ্য আমাৰ বাবে সম্পাদন কৰক।

Mantra 9

शुचिर्देवेष्वर्पिता होत्रा मरुत्सु भारती । इळा सरस्वती मही बर्हिः सीदन्तु यज्ञियाः ॥

দেৱলোকত স্থাপিত পৱিত্ৰ হোত্ৰা-বাণী—মৰুৎসমূহৰ মাজত ভাৰতী—ইলা আৰু মহান সৰস্বতীৰ সৈতে, যজ্ঞযোগ্য এই শক্তিসমূহ পবিত্ৰ বৰ্হিষত আসন লওক।

Mantra 10

तन्नस्तुरीपमद्भुतं पुरु वारं पुरु त्मना । त्वष्टा पोषाय वि ष्यतु राये नाभा नो अस्मयुः ॥

সেই আশ্চৰ্য, তুৰীয়পম—দ্ৰুত-সহায় শক্তি—আমাৰ বাবে বহুবিধ আশ্ৰয় হওক, নিজৰ স্বভাৱতে প্ৰচুৰ হওক। ত্বষ্টা আমাৰ পোষণাৰ্থে তাক বিস্তাৰ কৰক; আৰু এই পূৰ্ণতাৰ নাভিৰ দ্বাৰা আমাক ৰায়—আধ্যাত্মিক ধন—লৈ সংযুক্ত কৰক, আমাৰ পৰা বিমুখ নহওক।

Mantra 11

अवसृजन्नुप त्मना देवान्यक्षि वनस्पते । अग्निर्हव्या सुषूदति देवो देवेषु मेधिरः ॥

নিজ স্বভাৱতে মুক্ত কৰি আগবঢ়াই, হে বনস্পতী, দেৱতাসকলক যজ্ঞ-অৰ্পণ কৰাঁ। কিয়নো অগ্নি—দেৱসমূহৰ মাজত মেধাবী দেৱ—হৱ্যসমূহ সু-সিদ্ধ কৰে, সেগুলি পকাই পূৰ্ণ কৰি উচ্চ শক্তিসমূহৰ উপযোগী কৰে।

Mantra 12

पूषण्वते मरुत्वते विश्वदेवाय वायवे । स्वाहा गायत्रवेपसे हव्यमिन्द्राय कर्तन ॥

পূষণ্বতে, মৰুত্বতে, বিশ্বদেৱায়, আৰু বায়ৱে—জীৱশ্বাসলৈ—উৰ্ধ্ব আহ্বানত হৱ্য অৰ্পণ কৰা। ‘স্বাহা’ এই অভিষেক-বাণীৰ সৈতে, কম্পিত গায়ত্ৰ-ৱেপসাৰ দ্বাৰা, ইন্দ্ৰায়—জ্যোতিষ্মান শক্তিৰ অধিপতি—হৱ্য গঢ়ি তোলা।

Mantra 13

स्वाहाकृतान्या गह्युप हव्यानि वीतये । इन्द्रा गहि श्रुधी हवं त्वां हवन्ते अध्वरे ॥

স্বাহা-কৃত হৱ্যসমূহৰ ওচৰলৈ আহা, উপভোগ আৰু আনন্দ লাভ কৰিবলৈ। হে ইন্দ্ৰ, আহা; আহ্বান শুনা—অধ্বৰত মানুহে তোমাক আহ্বান কৰে, ঊৰ্ধ্ব-ইচ্ছা পূৰণকাৰী শক্তি ৰূপে।