रावण-प्रहस्त-हनूमद्वार्ता
Ravana and Prahasta Question Hanuman
एवमुक्तो हरिश्रेष्ठस्तदा रक्षोगणेश्वरम्।।।।अब्रवीन्नास्मि शक्रस्य यमस्य वरुणस्य वा।धनदेन न मे सख्यं विष्णुना नास्मि चोदितः।।।।जातिरेव मम त्वेषा वानरोऽहमिहागतः।
evam ukto hariśreṣṭhas tadā rakṣogaṇeśvaram |
abravīn nāsmi śakrasya yamasya varuṇasya vā |
dhanadena na me sakhyaṃ viṣṇunā nāsmi coditaḥ |
jātir eva mama tv eṣā vānaro ’ham ihāgataḥ |
এইদৰে কোৱা হ’লে হৰিশ্ৰেষ্ঠই ৰাক্ষসগণেশ্বৰক ক’লে: “মই শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ৰ দূত নহয়, যমৰো নহয়, বৰুণৰো নহয়। ধনদ কুবেৰৰে সৈতে মোৰ সখ্যতা নাই, আৰু বিষ্ণুৱেও মোক পঠোৱা নাই। মোৰ জন্ম-জাতি এইয়াই—মই বানৰ; ইয়ালৈ আহিছোঁ।”
Satya (truthfulness) and clarity of intention: Hanumān refuses false mystique and states plainly who he is and who did not commission him.
In Rāvaṇa’s court, Hanumān answers suspicion about whether he is a divine messenger, denying those attributions and asserting his identity as a vanara.
Truthful speech with fearlessness—Hanumān speaks directly to an enemy king without deception about his status.