मारीचोपदेश
प्रतिषेधः / Ravana Rejects Maricha’s Counsel and Orders the Golden Deer Deception
त्वद्वाक्यैर्न तु मां शक्यं भेत्तुं रामस्य संयुगे।पापशीलस्य मूर्खस्य मानुषस्य विशेषतः।।3.40.4।।
tvad-vākyair na tu māṃ śakyaṃ bhettuṃ rāmasya saṃyuge |
pāpaśīlasya mūrkhasya mānuṣasya viśeṣataḥ ||3.40.4||
তোমাৰ কথাই মোক ৰামৰ সৈতে যুদ্ধত লিপ্ত হোৱাৰ পৰা বিৰত ৰাখিব নোৱাৰে—যি ৰামক মই পাপী, মূৰ্খ আৰু বিশেষকৈ কেৱল এজন মানুহ বুলি গণ্য কৰোঁ।
O Maricha, the words addressed to me are not appropriate.Your advice is extremely fruitless like a seed sown in saline, barren soil.
Dharma requires right discernment (viveka) about virtue and power. Misjudging the righteous as ‘sinful’ and acting from ego leads to adharma and self-destruction.
Rāvaṇa refuses Mārīca’s attempt to deter him, insisting on confronting Rāma and belittling him as only human.
The implied virtue is discernment and respect for righteousness; Rāvaṇa instead displays arrogance and contempt.