Adhyaya 52

Verse 1

द्विज उवाच । मांडव्यस्य मुनेर्विष्णोश्शूलाघातः कथं तनौ । पत्यौ पतिव्रतायाश्च कथं कुष्ठं कलेवरे

দ্বিজে ক’লে: “হে বিষ্ণু! মুনি মাণ্ডব্যৰ দেহত কেনেকৈ শূল-খুঁটিৰ আঘাত লাগিল? আৰু স্বামীৰ কাৰণে পতিব্ৰতা সতীৰ দেহত কেনেকৈ কুষ্ঠ ৰোগ উদ্ভৱ হ’ল?”

Verse 2

हरिरुवाच । शिशुभावाच्च मांडव्यो झिल्लिकायामभानतः । वस्तिदेशे तृणं दत्वा मोहात्स च मुमोच ताम्

হৰিয়ে ক’লে: “মাণ্ডব্যই শিশুসুলভভাৱে কথা কৈ ঝিল্লিকা (ঝিঁঝিঁ পোকা)ৰ ওপৰত আঘাত কৰিলে; তাৰ পাছত মূত্ৰাশয়-দেশত ঘাঁহৰ এটা তৃণ থৈ, মোহবশত তাক এৰি দিলে।”

Verse 3

तेनापवाददोषेण धर्मस्याज्ञातुरेव च । अहोरात्रं व्यथा कृच्छ्रा भुक्ता तेन द्विजन्मना

সেই অপবাদৰ দোষে আৰু ধৰ্মক নজনাৰ কাৰণে, সেই দ্বিজে দিন-ৰাতি কঠোৰ বেদনা আৰু ভয়ংকৰ দুঃখ ভোগ কৰিলে।

Verse 4

किंतु समाधिना तेन न ज्ञातं शूलसंभवम् । कृच्छ्रं च मुनिना कृत्स्नं योगाभ्यासाद्भृशादपि

কিন্তু সেই সমাধিৰ দ্বাৰাও সি শূলৰ উৎপত্তিৰ কাৰণ নুবুজিলে। আৰু মুনিৰ সমগ্ৰ কঠোৰ সাধনা—অতি তীব্ৰ যোগাভ্যাস সত্ত্বেও—নিষ্ফল হৈ ৰ’ল।

Verse 5

कुष्ठिनो ब्रह्मणो घातादजितेंद्रियकारणात् । पूतिगंधं तनौ कुष्ठं संजातं द्विजसत्तम

ব্ৰাহ্মণ-হত্যাৰ পাপ আৰু ইন্দ্ৰিয়-অসংযমৰ কাৰণে, তেওঁৰ দেহত দুৰ্গন্ধযুক্ত কুষ্ঠ ৰোগ উদ্ভৱ হ’ল, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ।

Verse 6

पुरा विप्राय तेनैव दत्तं गौरीचतुष्टयम् । कन्यकात्रितयं विप्र तेन तस्य पतिव्रता

পূৰ্বে, হে বিপ্ৰ, তেওঁ নিজেই সেই বিপ্ৰক গৌৰীসম চাৰিগৰাকী সুন্দৰ কন্যা দিছিল। আৰু, হে বিপ্ৰ, তেওঁ তিনিগৰাকী কন্যাও দিছিল; আৰু সেই নাৰী পতি-ব্ৰতাত স্থিত হ’ল।

Verse 7

अस्यास्तु कारणादेव स च मत्समतां व्रजेत् । अत्र ते विस्मयः कुत्र वेदकर्मपुरातनम्

এই একে কাৰণতেই সিও মোৰ সমতা লাভ কৰিব। তেন্তে ইয়াত তোমাৰ বিস্ময় ক’ত? ই বেদ আৰু প্ৰাচীন ধৰ্মকর্মৰ সনাতন বিধান।

Verse 8

द्विज उवाच । कृत्या नारी न यस्यैव तस्य स्वर्गो भवेद्ध्रुवम् । यथैतच्चरितं नाथ सर्वेषां शिवमिष्यते

দ্বিজে ক’লে: “যাৰ পত্নী নাই, তাৰ স্বৰ্গ নিশ্চয় হয়। হে নাথ, এই চৰিত্ৰ যেনেকৈ আছে, তেনেকৈয়ে ই সকলোৰে বাবে মঙ্গলজনক বুলি মানা হয়।”

Verse 9

हरिरुवाच । संति कृत्याः स्त्रियः काश्चित्पुंसः सर्वस्वदस्य च । तत्राप्यरक्षणीयां च मनसापि न धारयेत्

হৰিয়ে ক’লে: “কিছুমান নাৰী কৃত্যা সদৃশ—অপকাৰী আৰু বিধ্বংসী—আছে, আৰু কিছুমান পুৰুষ আছে যিয়ে মানুহৰ সৰ্বস্ব ধন হৰণ কৰে। এইসকলৰ মাজতো, যাক ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰি, তাক মনতেও নধৰিবা।”

Verse 10

न स्त्रीणामप्रियः कश्चित्प्रियो वापि न विद्यते । गावस्तृणमिवारण्ये प्रार्थयंति नवंनवम्

স্ত্ৰীলোকৰ বাবে কোনো জন সদায় অপ্ৰিয় নহয়, আৰু কোনো জন সদায় প্ৰিয়ো নহয়; যেনেকৈ অৰণ্যত গাই ঘাঁহ বিচাৰি নৱ-নৱ কামনা কৰে, তেনেকৈ সিহঁতে বাৰে বাৰে নতুন বস্তু আকাঙ্ক্ষা কৰে।

Verse 11

पुमांसं वित्तहीनं च विरूपं गुणवर्जितम् । अकुलीनं च भृत्यं च कामिनी भजते ध्रुवम्

কামাসক্তা নাৰী নিশ্চয়েই সেই পুৰুষকো আশ্ৰয় কৰে, যি ধনহীন, কুৰুপ, গুণবর্জিত, নীচ কুলৰ আৰু কেৱল ভৃত্য মাত্ৰ।

Verse 12

भर्तारं च गुणोपेतं कुलीनं च महाधनम् । सुंदरं रतिदक्षं च त्यक्त्वा नीचं भजेद्वधूः

গুণসম্পন্ন, কুলীন, মহাধনী, সুন্দৰ আৰু ৰতিত দক্ষ স্বামীকো ত্যাগ কৰি, বধূয়ে কেতিয়াবা নীচ পুৰুষক আশ্ৰয় লয়।

Verse 13

उमानारदसंवादमाख्यानं विद्धि भूसुर । येन विद्यास्त्रियाश्चेष्टा विविधाः कृत्स्नशो द्विज

হে ভূসুৰ ব্ৰাহ্মণ, এই আখ্যানক উমা আৰু নাৰদৰ সংবাদ বুলি জানিবা; যাৰ দ্বাৰা, হে দ্বিজ, বিদুষী স্ত্ৰীসকলৰ নানাবিধ আচৰণ আৰু প্ৰবৃত্তি সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে।

Verse 14

स्वभावान्नारदो विप्र विश्वजिज्ञासको मुनिः । स्वांते विमृश्याथ गतः कैलासं गिरिमुत्तमम्

হে বিপ্ৰ, নাৰদ মুনি স্বভাৱতঃ সমগ্ৰ জগত জানিবলৈ আগ্ৰহী; হৃদয়ত বিচাৰ কৰি তেতিয়া তেওঁ উত্তম গিৰি কৈলাসলৈ যাত্ৰা কৰিলে।

Verse 15

वृषकेतुसदाख्यान सप्रतिष्ठे हिमे गिरौ । प्रणिपत्य महात्मा वै पप्रच्छ पार्वतीं मुनिः

হিমালয় পৰ্বতৰ পবিত্ৰ আৰু সুপ্ৰতিষ্ঠিত ‘বৃষকেতু-সদাখ্যান’ তীৰ্থত মহাত্মা মুনিয়ে প্ৰণিপাত কৰি পাৰ্বতী দেৱীক প্ৰশ্ন কৰিলে।

Verse 16

देवि सीमंतिनीनांतु दुश्चेष्टां ज्ञातुमुत्सहे । कौतुकेन त्वया चर्या वधूनां संप्रयुज्यते

হে দেৱি, সীমন্তিনীসকলৰ অশোভন আচৰণ জানিবলৈ মই ইচ্ছা কৰোঁ। কৌতূহলবশত তুমি বধূসকলৰ আচাৰ-চৰ্যা পৰীক্ষা/নিৰীক্ষণ কৰিছা।

Verse 17

सर्वासामपि नारीणां स्वान्तं जानासि तत्त्वतः । तन्मां कथय सर्वेषु विनीतमज्ञमत्र च

তুমি সকলো নাৰীৰ অন্তৰৰ ভাব তত্ত্বতঃ জানো। সেয়ে মোৰ দৰে বিনীত আৰু অজ্ঞক ইয়াত, সকলোৰে সন্মুখত, কৃপা কৰি কোৱা।

Verse 18

देव्युवाच । युवतीनां सदा चित्तं पुंसु तिष्ठत्यसंशयम् । अस्मिन्योनौ सुसंयोग्ये संगते वाप्यसंगते

দেৱীয়ে ক’লে: যুবতীৰ চিত্ত নিঃসন্দেহে সদায় পুৰুষৰ ওপৰত স্থিত থাকে—এই যোনিত সুসংগত সংযোগ হওক বা সংযোগ হওক বা নোহওক।

Verse 19

सुवेषं पुरुषं दृष्ट्वा भ्रातरं यदि वा सुतम् । योनिः क्लिद्यति नारीणां सत्यं सत्यं हि नारद

সুশোভিত পুৰুষক দেখি—ভাই হওক বা পুত্ৰ হওক—নাৰীৰ যোনি সিক্ত হয়; ই সত্য, সত্যই, হে নাৰদ।

Verse 20

स्थानं नास्ति क्षणं नास्ति नास्ति प्रार्थयिता नरः । तेन नारद नारीणां सतीत्वमुपजायते

স্থান নাই, এক মুহূৰ্তও নাই; প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ কোনো পুৰুষো নাই। সেয়ে, হে নাৰদ, এইদৰে নাৰীৰ সতীত্ব (পতিব্ৰতা ধৰ্ম) স্থিৰ হয়।

Verse 21

घृतकुंभसमा नारी तप्तांगारसमः पुमान् । तस्माद्घृतं च वह्निं च नैकस्थाने च धारयेत्

নাৰী ঘিউৰ কলহৰ দৰে, পুৰুষ তপ্ত অঙ্গাৰৰ ঢিপৰ দৰে। সেয়ে ঘিউ আৰু অগ্নিক একে ঠাইত একেলগে নধৰিব।

Verse 22

यथैवमत्तमातंगं सृणिमुद्गरयोगतः । स्ववशं कुरुते यंता तथा स्त्रीणां प्ररक्षकः

যেনেকৈ অঙ্কুশ আৰু মুগুৰৰ সহায়ত যন্তাই মত্ত হাতীক বশ কৰে, তেনেকৈ নাৰীসকলৰ প্ৰৰক্ষকেও তেওঁলোকক নিজৰ অধীনত ৰাখে।

Verse 23

पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने । पुत्राश्च स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातंत्र्यमर्हति

কৌমাৰত পিতা ৰক্ষা কৰে, যৌৱনত ভৰ্তা ৰক্ষা কৰে, আৰু বাৰ্ধক্যত পুত্ৰসকলে ৰক্ষা কৰে; সেয়ে নাৰী স্বাতন্ত্ৰ্যৰ যোগ্য বুলি গণ্য নহয়।

Verse 24

ततः स्वातंत्र्यभावाच्च स्वेच्छया च वरांगना । पुरुषेणार्थिता धीरा प्रेरणादिचरी भवेत्

সেয়ে স্বাতন্ত্ৰ্যবোধ আৰু নিজ ইচ্ছাৰ বশে, উত্তমা নাৰী—যদি কোনো পুৰুষে অনুৰোধ কৰে—তেতিয়া ধীৰ হৈ কেৱল ইঙ্গিত-প্ৰেৰণা আদিৰে চলিব, বলপূৰ্বক নহয়।

Verse 25

अरक्षणाद्यथा पाकः श्वकाकवशगो भवेत् । तथैव युवती नारी स्वच्छंदाद्दुष्टतां व्रजेत्

যেনেকৈ ৰক্ষা নকৰিলে শিশু কুকুৰ-কাউৰীৰ বশ হ’ব পাৰে, তেনেকৈয়ে স্বতন্ত্ৰ যুৱতী নাৰীও দুৰাচাৰী হ’ব পাৰে।

Verse 26

पुनरेव कुलं दुष्टं तस्यास्संसर्गतो भवेत् । परबीजेन यो जातः स च स्याद्वर्णसंकरः

তেওঁৰ সংগৰ ফলত কুল দুষিত হয়। আন পুৰুষৰ পৰা জন্ম লোৱা সন্তান বৰ্ণসংকৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।

Verse 27

जारजः संकरः पापो नरके नियतं वसेत् । कीटजातौ गता जाताः पुनः सर्वे महीतले

ব্যভিচাৰৰ পৰা জাত পাপী নৰকত বাস কৰে। তেওঁলোকে পোক-পৰুৱাৰ জন্ম লৈ পুনৰ পৃথিৱীত জন্মগ্ৰহণ কৰে।

Verse 28

ततो म्लेच्छमुपानीतं कुलं स्याद्द्विजनंदन । कुलक्षयो भवेद्यस्मात्तस्माद्दुष्टां न धारयेत्

হে দ্বিজ, তেতিয়া সেই কুল ম্লেচ্ছৰ লগত যুক্ত হয়। যিহেতু ইয়াৰ ফলত বংশ ধ্বংস হয়, সেয়েহে দুষ্টা নাৰীক গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয়।

Verse 29

ज्ञात्वैव योषितां दोषं क्षमते यो नराधमः । स तिष्ठेन्निरये घोरे रौरवे पितृभिः सह

যি নৰাধমে নাৰীৰ দোষ জানিও ক্ষমা কৰে, তেওঁ নিজৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ সৈতে ভয়ংকৰ ৰৌৰৱ নৰকত বাস কৰে।

Verse 30

काचित्पातयते नारी काचिदुद्धरते कुलम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कुलजामुद्वहेद्बुधः

কিছুমান নাৰীয়ে কুল ধ্বংস কৰে, কিছুমান নাৰীয়ে বংশ উদ্ধাৰ কৰে। সেয়ে বুদ্ধিমান লোকে সৰ্বপ্ৰযত্নে সু-কুলজাত নাৰীক বিবাহ কৰা উচিত।

Verse 31

कुलद्वयं समा नारी समयित्वा तु तिष्ठति । साध्वी तारयते वंशान्दुष्टा पातयति ध्रुवम्

বিবাহবন্ধনত প্ৰৱেশ কৰি নাৰী পিতৃকুল আৰু পতিগৃহ—দুয়ো কুলৰ সমান হৈ থাকে। সাধ্বী নাৰী বংশসমূহক তাৰে, দুষ্টা নাৰী নিশ্চয়েই পতিত কৰে।

Verse 32

दारेष्वधीनं स्वर्गं च कुलं पंकं यशोऽयशः । पुत्रं दुहितरं मित्रं संसारे कथयंति च

লোকে কয় যে সংসাৰত স্বৰ্গো পত্নীৰ অধীন; কুল কেতিয়াবা কাদামাটি, কেতিয়াবা আশ্ৰয়; যশ-অযশ, পুত্ৰ-কন্যা, আৰু মিত্ৰতাও—সকলো গৃহস্থজীৱনৰ সৈতে জড়িত বুলি কোৱা হয়।

Verse 33

तस्मादेकां द्वितीयां वा वामामुद्वाहयेद्बुधः । संतानार्थात्तु कामाच्च बहुदोषाश्रिता च सा

সেয়ে বুদ্ধিমান লোকে একগৰাকী—অথবা অধিকত দুখনীয়া—স্ত্ৰীক বিবাহ কৰা উচিত, সन्तানাৰ্থে বা কামনাবশত; কিয়নো বহু-বিবাহ বহু দোষেৰে পৰিপূৰ্ণ।

Verse 34

रजस्वलां च वनितां नावगच्छति यः पतिः । ब्रह्महा भ्रूणहा सोपि दुर्गतिं चाधिगच्छति

যি পতি ৰজস্বলা নাৰীৰ নিকট গমন কৰাত নিবৃত্ত নহয়, সিও ব্ৰাহ্মণহন্তা আৰু ভ্ৰূণহন্তাৰ সমান গণ্য হয়, আৰু দুঃগতি লাভ কৰে।

Verse 35

यो मोहाद्दुर्भगां कृत्वा साध्वीं त्यजति पापकृत् । तस्या वधेन यत्पापं तद्भुक्त्वा नरकं व्रजेत्

যি পাপী মোহবশতঃ সাধ্বী পত্নীক দুৰ্ভাগিনী বুলি গণি ত্যাগ কৰে, সি যেনে তেঁওক বধ কৰিলে যি পাপ হ’ল, সেই পাপ ভোগ কৰি নৰকলৈ যায়।

Verse 36

वनिताहरणं कृत्वा चांडलकुलतां व्रजेत् । तथैव वनिताहानात्पतितो जायते नरः

নাৰীক অপহৰণ কৰিলে মানুহ চাণ্ডাল কুলৰ অৱস্থালৈ যায়; তেনেদৰে নাৰীক ত্যাগ কৰিলেও পুৰুষ পতিত হয়।

Verse 37

रामां विन्यस्य स्कंधे च चिरं यमपुरे वसेत् । मलमूत्रं शिरोदेशे नित्यं तस्य च संपतेत्

ৰামাক কাঁধত তুলি লৈ সি দীঘল সময় যমপুৰীত বাস কৰে; আৰু মল-মূত্ৰ সদায় তাৰ মূৰৰ ওপৰত পৰি থাকে।

Verse 38

एवं वर्षसहस्राणि भारं वहति दुर्मतिः । पुनर्यावन्ति लोमानि तावत्स रौरवं व्रजेत्

এইদৰে হাজাৰ হাজাৰ বছৰ দুৰ্বুদ্ধি জনে সেই ভাৰ বহন কৰে; আৰু যিমানবাৰ তাৰ লোম পুনৰ পুনৰ গজে, সিমান কাল সি ৰৌৰৱ নৰকলৈ যায়।

Verse 39

पुनः कीटेषु संतीर्णस्तदा मानुषतां व्रजेत् । ततश्च कलहं शोकं प्राप्नोति पूर्वकल्मषात्

পুনৰ কীৰ্ত্তি-পোকা আদি যোনিত ঘূৰি ঘূৰি তেতিয়া সি মানৱত্ব লাভ কৰে; কিন্তু পূৰ্বৰ কল্মষৰ ফলত পাছত কলহ আৰু শোক ভোগ কৰে।

Verse 40

एवं जन्मत्रयं प्राप्य मुच्यते पातकान्नरः । तत्कालं नरकं भुक्त्वा सा तु काकी तु वञ्चकी

এইদৰে তিনিটা জন্ম লোৱাৰ পিছত মানুহ পাপৰ পৰা মুক্ত হয়। কিন্তু সেই প্ৰৱঞ্চক নাৰীয়ে কিছুকাল নৰকত যন্ত্ৰণা ভোগ কৰি কাউৰীৰ ৰূপত জন্ম লয়।

Verse 41

उच्छिष्टनरकं भुक्त्वा मानुषे विधवा भवेत् । यः पुनश्चांत्यजां गच्छेन्म्लेछां वा पुल्कसां नरः

উচ্ছিষ্ট নামৰ নৰকত যন্ত্ৰণা ভোগ কৰাৰ পিছত, তেওঁ মানুহৰ মাজত বিধৱা হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেনেদৰে, যি পুৰুষে পুনৰ কোনো অন্ত্যজ নাৰী, ম্লেচ্ছ নাৰী বা পুল্কস সম্প্ৰদায়ৰ নাৰীৰ ওচৰলৈ যায়, তেওঁ ঘোৰ পাপ অৰ্জন কৰে।

Verse 42

द्वित्रिचतुर्गुणं भुक्त्वा तत्र संचीर्णवंचकः । मातरं गुरुभार्यां च ब्राह्मणीं महिषीं तथा

তাত দ্বিগুণ, তিনিগুণ আৰু চাৰিগুণ ভোগ কৰাৰ পিছত, তেওঁ এজন অভ্যস্ত প্ৰৱঞ্চক হিচাপে জীয়াই থাকিল—নিজৰ মাতৃ, গুৰুৰ পত্নী, ব্ৰাহ্মণ নাৰী আৰু ৰাণীৰ সৈতে অনৈতিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি।

Verse 43

अन्यां वा प्रभुपत्नीं च गत्वा यात्यपुनर्भवं । भगिनीं तत्पुत्रभार्यां तथा दुहितरं स्नुषाम्

যিজন আনৰ পত্নী বা প্ৰভুৰ পত্নীৰ ওচৰলৈ যায়, তেওঁ এনে এক অৱস্থালৈ গতি কৰে যাৰ পৰা কোনো প্ৰত্যাৱৰ্তন নাই। একেদৰে ভগ্নী, পুত্ৰৰ পত্নী, কন্যা বা বোৱাৰীৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা প্ৰযোজ্য।

Verse 44

पितृव्यां मातुलानीं तु तथैव च पितृष्वसाम् । मातृष्वस्रादिकामन्यां गत्वा नास्ति च निष्कृतिः

যদি কোনোবাই নিজৰ খুৰী, মামী, পেহী বা মাহী আৰু একেধৰণৰ মহিলা আত্মীয়ৰ সৈতে অনৈতিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে, তেন্তে ইয়াৰ বাবে কোনো প্ৰায়শ্চিত্ত নাই।

Verse 45

ब्रह्महा स भवेदंधो वचसा जडतां व्रजेत् । कर्णयोर्बधिरो जातश्च्यवते नास्ति निष्कृतिः

যি ব্ৰাহ্মণ-হত্যা কৰে, সি অন্ধ হয়; বাক্যদোষে বুদ্ধি জড়তা পায়। দুয়োটা কাণে বধিৰ হৈ জন্মে, অধোগতি লাভ কৰে, আৰু তাৰ কোনো প্ৰায়শ্চিত্ত নাই।

Verse 46

उक्त्वा अश्लीलमत्यर्थमखिलं स्त्रीकृतेन हि । द्विज उवाच । एवं दुष्कृतमासाद्य कथं मोक्षो भवेत्पुनः

এগৰাকী স্ত্ৰীৰ কাৰণে অতি অশ্লীল বাক্য সকলো উচ্চাৰণ কৰি, সেই দ্বিজে ক’লে: “এনে দুষ্কৃত্য কৰি পেলাই, পুনৰ মোক্ষ কেনেকৈ হ’ব?”

Verse 47

तत्समाचक्ष्व भगवन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । श्रीभगवानुवाच । तासां च गमनं कृत्वा तप्तां लोहस्य पुत्तलद्यं

“হে ভগৱন, সেই কথা মোক কওক; মই তত্ত্ব অনুসাৰে শুনিব বিচাৰোঁ।” শ্ৰীভগৱানে ক’লে: “তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ গৈ, তপ্ত লোহাৰ পুতলাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰ্ম কৰিলে।”

Verse 48

समालिंग्य त्यजेत्प्राणं शुचिर्लोकांतरं व्रजेत् । यो वै गृहाश्रमं त्यक्त्वा मच्चित्तो जायते नरः

তাঁক আলিঙ্গন কৰি সি প্ৰাণ ত্যাগ কৰিব; শুচি হৈ পৰলোকলৈ গমন কৰিব। নিশ্চয় যি নৰ গৃহস্থাশ্ৰম ত্যাগ কৰি মোৰ ওপৰত চিত্ত স্থিৰ কৰে, সি এই অৱস্থা লাভ কৰে।

Verse 49

नित्यं स्मरति गोविंदं सर्वपापक्षयो भवेत् । ब्रह्महत्यायुतं तेन कृतं गुर्वंगनागमात्

যি সদায় গোবিন্দক স্মৰণ কৰে, তাৰ সকলো পাপ ক্ষয় হয়। গুৰুৰ পত্নীৰ সৈতে গমন কৰাৰ ফলত কৰা দহ হাজাৰ ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপো সেই স্মৰণে নাশ কৰে।

Verse 50

शतं शतसहस्रं च पैष्टीमद्यस्य भक्षणात् । स्वर्णादेर्हरणं कृत्वा तेषां संसर्गकं चिरं

পিঠাৰ পৰা পাতিত মদ্য পান কৰিলে শতগুণ, আনকি লক্ষগুণ দণ্ড ভোগ কৰিব লাগে; আৰু সোণ আদি চুৰি কৰি তেওঁ দীৰ্ঘকাল তেনে পাপীৰ সঙ্গতিত বাস কৰে।

Verse 51

एतान्यन्यानि पापानि महान्ति पातकानि च । अग्निं प्राप्य यथा तूलं तृणं शुष्कं प्रणश्यति

এইবোৰ আৰু আন পাপ—মহান মহাপাতকো—অগ্নিত পৰিলে যেন শুকান তুলা বা শুকান ঘাঁহ নষ্ট হয়, তেনেদৰে বিনষ্ট হয়।

Verse 52

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पंचाख्याने स्त्रीणामाख्यानंनाम । द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ প্ৰথম ভাগ সৃষ্টিখণ্ডৰ পঞ্চম আখ্যানে ‘স্ত্ৰীণাম আখ্যানে’ নামক দ্বিপঞ্চাশত্তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 53

कृत्वा च पूजयित्वा च स पापात्सन्तरो भवेत् । भागीरथी तटे रम्ये खगस्य ग्रहणे शिवे

ইয়াক সম্পন্ন কৰি আৰু বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি তেওঁ পাপৰ পৰা পাৰ হৈ যোৱা জন হয়—ভাগীৰথী (গঙ্গা)ৰ মনোৰম তীৰত, খগ (সূৰ্য) গ্ৰহণৰ শুভ ক্ষণত।

Verse 54

गवां कोटिप्रदानेन यत्फलं लभते नरः । तत्फलं समवाप्नोति सहस्रं चाधिकं च यत्

কোটি গাভী দান কৰিলে মানুহে যি পুণ্যফল লাভ কৰে, সেই একে ফল তেওঁ লাভ কৰে—আৰু তাৰ ওপৰিও হাজাৰ অধিক।

Verse 55

गोविंदकीर्तने तात मत्पुरे चाक्षयं वसेत् । कामात्स भवने स्थित्वा सार्वभौमो भवेन्नृपः

হে প্ৰিয়, গোবিন্দৰ কীৰ্তন গাইলে মানুহে মোৰ নগৰত অক্ষয়ভাৱে বাস কৰে। আৰু কামনাবশত সেই ধামত থাকিলে, সি সকলোৰে ওপৰত সাৰ্বভৌম সম্ৰাট-ৰাজা হয়।

Verse 56

पुराणेमत्कथां श्रुत्वा मत्सादृश्यं लभेन्नरः । कथयित्वा पुराणं च विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

পুৰাণত মোৰ পবিত্ৰ কথা শুনিলে মানুহে মোৰ সদৃশ্যতা লাভ কৰে; আৰু পুৰাণ পাঠ কৰি আনকো শুনোৱালে, সি বিষ্ণুৰ সায়ুজ্য—ঐক্য—লৈ গমন কৰে।

Verse 57

तस्मान्नित्यं च श्रोतव्यं पुराणं धर्मसंचयं । श्रावितव्यं प्रयत्नेन लोके विष्णुतनुं व्रजेत्

সেয়ে এই ধৰ্ম-সঞ্চয় স্বৰূপ পুৰাণ সদায় শুনিব লাগে; আৰু যত্নেৰে আনকো শুনাব লাগে। এই লোকতেই মানুহে বিষ্ণুতনু, অৰ্থাৎ বিষ্ণুৰ অৱস্থা, লাভ কৰে।

Verse 58

अन्यद्वा स्त्रीकृते दोषे यथायोगं भवेद्ध्रुवं । निशामय प्रवक्ष्यामि तत्वतो द्विजनंदन

অথবা, স্ত্ৰীৰ দ্বাৰা দোষ সংঘটিত হ’লে, ক্ষেত্ৰ অনুসাৰে যথাযোগ্য ফল নিশ্চিতভাৱে ঘটে। শুনা—হে দ্বিজনন্দন—মই তত্ত্ব অনুসাৰে সত্যভাৱে বৰ্ণনা কৰিম।

Verse 59

सर्वबीजस्य दानेन सांबुकुंभं महाफलम् । दद्याद्विप्राय पुण्याहे सद्यःपूतो भवेत्क्षणात्

সকলো প্ৰকাৰ বীজ দান কৰিলে ‘সাম্বুকুম্ভ’ নামৰ মহাফল লাভ হয়। পুণ্যদিনত ব্ৰাহ্মণক এই দান দিব লাগে; সি ক্ষণমাত্ৰতে তৎক্ষণাৎ পবিত্ৰ হয়।

Verse 60

सर्वं धान्यादिकं बीजं काले दद्याद्द्विजातये । सर्वपापक्षयं कृत्वा अक्षयं स्वर्गमश्नुते

যথাসময়ে ধান আদি সকলো প্ৰকাৰ বীজ দ্বিজাত (ব্ৰাহ্মণ)ক দান কৰিব লাগে। তেনে দানে সকলো পাপ ক্ষয় হয় আৰু অক্ষয় স্বৰ্গ লাভ হয়।

Verse 61

गुणं वक्ष्यामि विप्रर्षे सतीनां यादृशं दृढम् । शुद्धवंशो भवेत्तस्या नित्यं लक्ष्मीः प्रवर्तते

হে বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠ! মই সতি নাৰীৰ দৃঢ় গুণ বৰ্ণনা কৰিম। তাতেই তাৰ বংশ শুদ্ধ হয় আৰু লক্ষ্মী সদায় স্থিৰভাৱে বাস কৰি বৃদ্ধি পায়।

Verse 62

उभयोर्वंशयोः स्वर्गो भर्तुरात्मन एव च । पतिव्रतागुणो विप्र विस्मृतः पृच्छतस्तव

দুয়োটা বংশৰ বাবে স্বৰ্গ আছে, আৰু স্বামীৰ নিজৰ আত্মাৰ বাবেও। হে বিপ্ৰ, পতিব্ৰতা-গুণ লোকৰ মনত বিস্মৃত হৈছে, সেইবাবে তুমি ইয়াৰ বিষয়ে সুধিছা।

Verse 63

पुनर्वक्ष्यामि योषाणां सर्वलोकहितं शुभम् । उषित्वा पूर्वकालं च पुण्यापुण्येन योषितः

মই পুনৰ নাৰীৰ বিষয়ে সকলো লোকৰ হিতকাৰী শুভ কথা ঘোষণা কৰিম। পূৰ্বকালত নাৰীসকল পুণ্য আৰু পাপ অনুসাৰে কেনেকৈ বাস কৰিছিল, সেয়াও ক’ম।

Verse 64

पश्चात्पतिव्रतायाश्च ताश्च गच्छंति मद्गतिम् । षण्मासं वाथ वर्षं वा अधिकं च प्रशस्यते

তাৰ পাছত সেই পতিব্ৰতা নাৰীসকলেও মোৰ গতি—মোৰ ধাম—প্ৰাপ্ত কৰে। ছয় মাহ, বা এক বছৰ, বা তাতকৈ অধিক সময়—এই অনুশীলন প্ৰশংসিত।

Verse 65

पतिव्रता भवेद्या च यावत्पूता व्रजेद्दिवम् । सुरापं विप्रहंतारं सर्वपापयुतं पतिम्

যি নাৰী পতিব্ৰতা হৈ স্বামীৰ প্ৰতি অটল ভক্তি ৰাখে, সি পবিত্ৰ হৈ স্বৰ্গ লাভ কৰে—যদিও স্বামী সুৰাপায়ী, ব্ৰাহ্মণ-হন্তা আৰু সকলো পাপত লিপ্ত হয়।

Verse 66

पंकात्पूतं नयेत्स्वर्गं भर्त्तांरं यानुगच्छति । कंदर्पसदृशो भर्ता सा रतीव मनोरमा

যি নাৰী নিষ্ঠাৰে স্বামীৰ অনুসৰণ কৰে, সি কাদাৰ পৰাো পবিত্ৰ কৰি স্বামীক স্বৰ্গলৈ আগুৱাই নিয়ে। তেতিয়া স্বামী কন্দৰ্প সদৃশ হয়, আৰু সি নিজে ৰতীৰ দৰে মনোমোহা হয়।

Verse 67

जिष्णोरेवचिरं लोके भुंक्तेऽनंतमयं सुखम् । पतिव्रता बलाद्या च विदूरे स्वामिपातने

এই লোকত পতিব্ৰতা নাৰী—বালা আদি—জিষ্ণু (বিজয়ী প্ৰভু)ৰ অনন্তময় সুখ দীঘল সময় ভোগ কৰে, যদিও স্বামীৰ পতন (মৃত্যু)ৰ ক্ষণত সি দূৰত থাকে।

Verse 68

चिह्नं लब्ध्वामृता वह्नौ पापादुद्धरते पतिं । पतिव्रता च या नारी देशांतरमृते पतौ

শুভ চিহ্ন লাভ কৰি আৰু অগ্নিত অমৃতত্ব প্ৰাপ্ত হৈ পতিব্ৰতা নাৰী স্বামীক পাপৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। আৰু যি নাৰী পতিব্ৰতা, স্বামী জীৱিত থাকোঁতে সি অন্য দেশলৈ নাযায়।

Verse 69

सा भर्तुश्चिह्नमादाय वह्नौ सुप्त्वा दिवं व्रजेत् । या स्त्री ब्राह्मणजातीया मृतं पतिमनुव्रजेत्

স্বামীৰ চিহ্ন গ্ৰহণ কৰি, সি অগ্নিত শুই স্বৰ্গলৈ যায়—এই আচৰণ ব্ৰাহ্মণজাতীয়া সেই নাৰীৰ বাবে বিধেয়, যি স্বামীৰ মৃত্যুৰ পাছত স্বামীক অনুসৰণ কৰে।

Verse 70

सा स्वर्गमात्मघातेन नात्मानं न पतिं नयेत् । न म्रियेत समं गत्वा ब्राह्मणी ब्रह्मशासनात्

ব্ৰাহ্মণী আত্মঘাত কৰি স্বৰ্গ লাভৰ চেষ্টা নকৰিব; ন নিজকে ন স্বামীক মৃত্যুলৈ নিনিব। স্বামীৰ সৈতে একেলগে গৈ মৰাও উচিত নহয়—এই ব্ৰহ্মাৰ বিধান।

Verse 71

प्रव्रज्यागतिमाप्नोति मरणादात्मघातिनी । नरोत्तम उवाच । सर्वासामपि जातीनां ब्राह्मणः शस्य इष्यते

আত্মঘাতিনী মৰণৰ দ্বাৰা সন্ন্যাসীৰ গতি লাভ কৰে বুলি কোৱা হয়, তথাপি মৰণ আত্মবিনাশ। নৰোত্তম ক’লে: “সকলো জাতিৰ মাজত ব্ৰাহ্মণকেই সৰ্বাধিক প্ৰশংসনীয় বুলি মানা হয়।”

Verse 72

पुण्यं च द्विजमुख्येन अत्र किंवा विपर्ययः । श्रीभगवानुवाच । ब्राह्मण्यास्साहसं कर्म नैव युक्तं कदाचन

শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজৰ বাবে ইয়াত ক’ত পুণ্য—বা ইয়াৰ বিপৰীত কি হ’ব? ভগৱানে ক’লে: “ব্ৰাহ্মণ্যধৰ্মত নিষ্ঠাৱানৰ বাবে কেতিয়াও দুঃসাহসিক বা হিংস্ৰ কৰ্ম যোগ্য নহয়।”

Verse 73

निःशेषेस्या वधं कृत्वा स नरो ब्रह्महा भवेत् । तस्माद्ब्राह्मणजातीया विप्रया च व्रतं चरेत्

তাক সম্পূৰ্ণৰূপে বধ কৰি একো নৰাখিলে, সেই পুৰুষ ব্ৰহ্মহত্যাকাৰী হ’ব। সেয়ে ব্ৰাহ্মণজাতীয়া নাৰী—আৰু ব্ৰাহ্মণীও—নিয়ত ব্ৰত পালন কৰিব।

Verse 74

प्रवक्ष्यामि यथातथ्यं शृणु विप्र यथार्थतः । आपणांतरमामिष्यं भक्षयेन्न कदाचन

মই যি সত্য তেনেকৈ ক’ম—হে বিপ্ৰ, যথাৰ্থ অৰ্থত মন দি শুনা। বাণিজ্যৰ দ্বাৰা পোৱা (বজাৰৰ) মাংস কেতিয়াও ভক্ষণ নকৰিব।

Verse 75

अश्वमेधसहस्राणां हायने फलमाप्नुयात् । अर्हणं चेष्टदेवस्य हरेर्व्रतमनुत्तमम्

হৰিৰ এই অনুত্তম ব্ৰত পালন কৰি আৰু নিজৰ ইষ্টদেৱতাক বিধিপূৰ্বক পূজা-অৰ্ঘ্য অৰ্পণ কৰিলে, মানুহে এক বছৰতেই সহস্ৰ অশ্বমেধ যজ্ঞৰ সমান পুণ্য লাভ কৰে।

Verse 76

स्वामिनोपि जलं पिंडं संप्रदद्यादमत्सरात् । युगकोटिसहस्राणि युगकोटिशतानि च

স্বামীও ঈৰ্ষা নকৰাকৈ জল আৰু পিণ্ড (পিণ্ডদান) অৰ্পণ কৰিব লাগে; তাৰ পুণ্য সহস্ৰ কোটি যুগ আৰু শত কোটি যুগ পৰ্যন্ত স্থায়ী হয়।

Verse 77

पतिना सह सा साध्वी विष्णुलोके युता भवेत् । ततो महाव्रतं प्राप्य निरये ब्राह्मणी वधूः

সেই পতিব্ৰতা নাৰী স্বামীৰ সৈতে একত্ৰে বিষ্ণুলোকত বাস কৰিব। কিন্তু ব্ৰাহ্মণী বধূ মহাব্ৰত গ্ৰহণ কৰি তাৰ পাছত নৰকত পতিত হয়।

Verse 78

उद्धरेदुभयोर्वंशाञ्छतशोथ सहस्रशः । अतो बंधुजनैरेव पुत्रैर्भ्रात्रादिभिर्बुधैः

ইয়াৰ দ্বাৰা দুয়োৰে (মাতা-পিতাৰ) বংশ শতশঃ আৰু সহস্ৰশঃ উদ্ধাৰ হয়। সেয়ে এই কৰ্ম নিজৰেই বন্ধুজনে—পুত্ৰ, ভ্ৰাতা আদি জ্ঞানী আত্মীয়ে—সম্পন্ন কৰিব লাগে।

Verse 79

विनियम्य सदा तस्या व्रतलोपं न कारयेत् । हरेश्चेद्वासरं प्राप्य विधवा न व्रतं चरेत्

তাক সদায় সংযমিত ৰাখিব লাগে আৰু তাৰ ব্ৰত লোপ হ’বলৈ নিদিব। হৰিৰ পবিত্ৰ দিন আহিলে বিধৱাই সেই ব্ৰতাচৰণ নকৰিব।

Verse 80

पुनर्वैधव्यतामेति जन्मजन्मनि दुर्भगा । भोजनात्मत्स्यमांसस्य व्रतानां विप्रयोगतः

মাছ-মাংস ভক্ষণ কৰি আৰু পবিত্ৰ ব্ৰতসমূহৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱাৰ ফলত, সেই দুর্ভাগিনী নাৰী জন্মে জন্মে পুনৰ বিধৱাত্বলৈ পতিত হয়।

Verse 81

चिरं निरयमासाद्य शुनी भवति निश्चितम् । दुष्टाया मैथुनं गच्छेद्विधवाकुलनाशिनी

দীৰ্ঘকাল নৰক ভোগ কৰি সেয়া নিশ্চয়েই কুকুৰী হয়। যি দুষ্টা নাৰী পৰপুৰুষৰ সৈতে মৈথুনলৈ যায়, সি বিধৱাসকলৰ কুল-ঘৰ ধ্বংস কৰে।

Verse 82

नरकाननुभूयाथ गृध्रिणी दशजन्मसु । द्विजन्मफेरवा भूत्वा ततो मानुषतां व्रजेत्

নৰকসমূহ ভোগ কৰি সেয়া দহ জন্মলৈ গৃধ্ৰিণী (গিধনী) হয়। তাৰ পাছত দুটা জন্মত বাদুলি হৈ, তাৰ পিছত মানৱ জন্ম লাভ কৰে।

Verse 83

तथैव बालवैधव्या दासीत्वमुपगच्छति । द्विज उवाच । कन्यादानफलं ब्रूहि वद दास्याः फलं च यत्

তদ্ৰূপে, যি নাৰী কৈশোৰতেই বিধৱা হয়, সি দাসীত্ব অৱস্থালৈ যায়। দ্বিজে ক’লে: “কন্যাদানৰ ফল কওক, আৰু দাসী দানৰ ফলো কওক।”

Verse 84

विधानं च यथोक्तं च यदि मेनुग्रहः प्रभो । श्रीभगवानुवाच । रूपाढ्ये गुणसंपन्ने कुलीने यौवनान्विते

“হে প্ৰভু, যদি মোৰ ওপৰত আপোনাৰ অনুগ্ৰহ থাকে, তেন্তে বিধি আৰু প্ৰক্ৰিয়া যিদৰে কোৱা হৈছে, ঠিক তেনেদৰেই হওক।” ভগৱানে ক’লে: “(কন্যা) ৰূপে সমৃদ্ধ, গুণে সম্পন্ন, কুলীন আৰু যৌৱনে পূৰ্ণ হ’ব লাগে।”

Verse 85

समृद्धे वित्तसंपूर्णे कन्यादानफलं शृणु । सर्वाभरणसंयुक्तां कन्यकां यो ददाति च

ধন-সম্পদে সমৃদ্ধ অৱস্থাত কন্যাদানৰ ফল শুনা; যি জনে সকলো অলংকাৰৰে সুশোভিতা কুমাৰী কন্যা দান কৰে, সি উক্ত পুণ্য লাভ কৰে।

Verse 86

तेन दत्ता धरा सर्वा सशैलवनकानना । अर्द्धाभरणदानेन फलं दातुर्भवेद्ध्रुवम्

সেই দানদ্বাৰা পৰ্বত, বন আৰু উপবনসহ সমগ্ৰ পৃথিৱী দান কৰা বুলি গণ্য হয়; অলংকাৰৰ অর্ধাংশ দান কৰিলে দাতাৰ ফল নিশ্চিত হয়।

Verse 87

अनाभरणकन्यायाः पादैकस्य फलं भवेत् । यः पुनः शुल्कमश्नाति स याति नरके नरः

অলংকাৰবিহীন কন্যাৰ দানৰ ফল কেৱল এক পাদৰ সমান হয়; কিন্তু যি মানুহে পুনৰ শুল্ক (বধূ-মূল্য) গ্ৰহণ কৰি ভোগ কৰে, সি নৰকলৈ যায়।

Verse 88

विक्रीय चात्मजां मूढो नरकान्न निवर्त्तते । लोभादसदृशे पुंसि कन्यां यस्तु प्रयच्छति

যি মূৰ্খে নিজৰ কন্যাক বিক্ৰী কৰে, সি নৰকৰ পৰা কেতিয়াও উভতি নাহে; আৰু যি লোভত অযোগ্য বা অসম পুৰুষক কন্যা প্ৰদান কৰে, সিও সেই গতি লাভ কৰে।

Verse 89

रौरवं नरकं प्राप्य चांडालत्वं च गच्छति । अतएव हि शुल्कं च जामातुर्न कदाचन

সি ৰৌৰৱ নৰক লাভ কৰি চাণ্ডালত্বত জন্ম লয়; সেয়ে জামাতাৰ পৰা শুল্ক (বধূ-মূল্য) কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয়।

Verse 90

गृह्णाति मनसा प्राज्ञो यद्दत्तं तस्य चाक्षयम् । भूमिं गां च हिरण्यं च धनं वस्त्रं च धान्यकम्

প্ৰাজ্ঞ জনে মনৰ অন্তঃসম্মতিত যি দান গ্ৰহণ কৰে; দাতাৰ বাবে সেই দান অক্ষয় ফলদায়ী হয়—ভূমি, গাই, হিৰণ্য (সোণ), ধন, বস্ত্ৰ আৰু ধান্য।

Verse 91

जामातुर्यौतकं दत्वा सर्वं भवति चाक्षयम् । विवाहसमये वत्स सगोत्र परगोत्रजैः

জামাতাৰ বাবে যৌতক (বিবাহ-উপহাৰ) দান কৰিলে সকলো অক্ষয় ফলদায়ী হয়। বিবাহসময়ে, হে বৎস, সগোত্ৰ আৰু পৰগোত্ৰ—দুয়ো পক্ষৰ লোকেই এই দান কৰিব লাগে।

Verse 92

यौतकं दीयते किंचित्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत् । दाता न स्मरते दानं प्रतिग्राही न याचते

যৌতক হিচাপে অলপ কিছুমান দিয়া হ’লেও সেয়া সকলো অক্ষয় ফলদায়ী হয়। দাতা দানটো মনত ধৰি নাথাকে, আৰু গ্ৰহণকাৰীয়ে তাৰ বাবে ভিক্ষা নকৰে।

Verse 93

उभौ तौ नरकं यातश्छिन्नरज्जुर्घटो यथा । अवश्यं यौतकं दानं दातव्यं सात्विकेन हि

সেই দুয়ো নৰকলৈ যায়, যেন ছিন্ন ৰজ্জুৰে ধৰা ঘট খসিছে। সেয়ে সাত্ত্বিক জনে নিশ্চয়কৈ যৌতক-দান দানৰূপে দিব লাগে।

Verse 94

अदत्वा नरकं प्राप्य दासीत्वमुपगच्छति । अत्यासन्नेतिदूरस्थे चात्याढ्ये चाति दुर्गते

দান নকৰিলে মানুহে নৰক পায় আৰু তাৰ পিছত দাসত্বত পতিত হয়। সেয়ে দান কৰিব লাগে—গ্ৰহণকাৰী অতি ওচৰেই হওক বা অতি দূৰ, অতি ধনী হওক বা অতি দৰিদ্ৰ।

Verse 95

कुलहीने च मूर्खे च षट्सु कन्या न दीयते । अतिवृद्धे चातिदीने रोगिष्ठे देशवासिनि

এই ছয়জন ব্যক্তিক কন্যা দান কৰা উচিত নহয়: কুলহীন, মূৰ্খ, অতি বৃদ্ধ, অতি দৰিদ্ৰ, ৰোগী, বা একে ঠাইৰ বাসিন্দা।

Verse 96

अतिक्रुद्धेप्यसन्तुष्टे षट्सु कन्या न दीयते । एतेभ्यः कन्यकां दत्वा नरकं चाधिगच्छति

আনকি যদি (পাত্ৰ) অত্যন্ত ক্ৰধী বা অসন্তুষ্ট হয়—এই ছয় (প্ৰকাৰৰ) মাজত কন্যাক (বিবাহত) দিয়া উচিত নহয়। এনে লোকক কন্যা দান কৰি মানুহ নৰকলৈ গমন কৰে।

Verse 97

लोभात्संमानलाभाच्च कन्यका परिवर्तनात् । मुनीनां प्रेयसीं नारीं युवतीं रूपशालिनीम्

লোভৰ বাবে, আৰু সন্মান তথা লাভৰ বাবে, আৰু কন্যা বিনিময়ৰ জৰিয়তে, (এজনে) ঋষিসকলৰ প্ৰিয় নাৰী—যি যুৱতী আৰু সুন্দৰ ৰূপৰ—লাভ কৰে।

Verse 98

सालंकारां सशय्यां च दत्वाऽनंतफलं लभेत् । अनयोश्च फलं तुभ्यं युवती कन्ययोरपि

অলংকাৰেৰে সজাই আৰু শয্যাসহ (কন্যা) দান কৰিলে, মানুহে অনন্ত ফল লাভ কৰে। আৰু এই (দানবোৰৰ) ফল আপুনিও লাভ কৰে, যুৱতী আৰু অবিবাহিত কন্যা উভয়ৰে ক্ষেত্ৰত।

Verse 99

एका वराय दातव्या अपरा ब्राह्मणाय तु । क्रीता देवा यदातव्या धीरेणाकष्टकर्मणा

এটা (উপহাৰ) দৰাক দিয়া উচিত, আৰু আনটো ব্ৰাহ্মণক। যিবোৰ উপহাৰ যথাসময়ে অৰ্জন কৰা হৈছে, সেইবোৰ এনে এজন স্থিৰ ব্যক্তিয়ে দিয়া উচিত যিয়ে কষ্টকৰ পৰিশ্ৰম নোহোৱাকৈ উপাৰ্জন কৰে।

Verse 100

कल्पकालं भवेत्स्वर्गं नृपो वा कौ महाधनी । प्रतिजन्म लभेतैष सुपत्नीं वरवर्णिनीम्

তেওঁৰ বাবে সম্পূৰ্ণ কল্পকালো স্বৰ্গসম হৈ পৰে; তেওঁ ৰজা বা মহাধনী হয়। প্ৰতিজন্মতে তেওঁ উত্তম বৰ্ণৰ, সুশীলা সৎ-পত্নী লাভ কৰে।

Verse 101

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । सर्वपापक्षयस्तस्य सर्वशास्त्रार्थपारगः

যি এই অনুত্তম পুণ্যময় ধৰ্মকথা নিত্য শুনে, তাৰ সকলো পাপ ক্ষয় হয় আৰু সি সকলো শাস্ত্ৰৰ অৰ্থত পাৰদৰ্শী হয়।

Verse 102

लभेत सोऽक्षयं स्वर्गं नारीणां वल्लभो भवेत् । क्षत्रियो विजयी चाथ लोकनाथो भवेद्ध्रुवम्

সি অক্ষয় স্বৰ্গ লাভ কৰে আৰু নাৰীসকলৰ প্ৰিয় হয়। আৰু যদি সি ক্ষত্ৰিয় হয়, তেন্তে বিজয়ী হৈ নিশ্চিতভাৱে লোকনাথ হয়।

Verse 103

श्रुतं हरति पापानि जन्मजन्मकृतानि च । सौभाग्यं लभते लोके तथैव च वरांगना

ইয়াৰ শ্ৰৱণে জন্ম-জন্মান্তৰে কৰা পাপসমূহো দূৰ হয়। আৰু এই লোকত বৰাঙ্গনা, অৰ্থাৎ উত্তম নাৰীও তেনেদৰে সৌভাগ্য লাভ কৰে।