Adhyaya 90

দেৱশৰ্মাই পূৰ্বজন্মৰ পাপ স্বীকাৰ কৰে—শূদ্ৰ হৈ অনুচিত উপায়ে ধন সঞ্চয় কৰিছিল—আৰু সোধে, তেন্তে কেনেকৈ পাছত ব্ৰাহ্মণত্ব লাভ হ’ল। বসিষ্ঠে ক’লে যে মুখ্য পুণ্য আছিল এজন একাকী বৈষ্ণৱ ব্ৰাহ্মণ তীৰ্থযাত্ৰীক আতিথ্য-সেৱা কৰা: বাসস্থান দিয়া, পদপ্ৰক্ষালন, মালিশ কৰা, আৰু দুগ্ধ-দধি আদি দান কৰা; তাৰ পাছত পৰিয়ালসহ বৈশাখ-ব্ৰত পালন—প্ৰাতঃস্নান আৰু মাধৱৰ পূজা। অধ্যায়ে মানৱজন্ম, ব্ৰাহ্মণত্ব আৰু সৎ-ধৰ্মপত্নীৰ দুষ্প্ৰাপ্যতা বৰ্ণনা কৰে আৰু আদৰ্শ নাৰী-গুণসমূহ উল্লেখ কৰে। লগতে সতৰ্ক কৰে যে দান নকৰাকৈ কেৱল স্নান-পূজা কৰিলে লোভ অক্ষুণ্ণ থাকে; ফলপ্ৰাপ্তিৰ বাবে দান আবশ্যক। শেষত বৈশাখ আৰু কাৰ্ত্তিকত দামোদৰৰ উপাসনা প্ৰশংসিত হয়; ব্ৰহ্মাৰ বচন অনুসাৰে মাধৱ-স্নানে পাপ নাশ কৰে, আৰু নাৰদে কাহিনী সমাপ্ত কৰে।